Papa ik ben Azië-moe

Inmiddels 83 dagen geleden zijn we vertrokken uit Nederland. Dat is bijna 3 maanden. Zo lang ben ik nog nooit weg geweest en volgens mij Kevin ook niet. We streven een ideaal na. Iets wat veel mensen graag hadden willen doen of zouden willen gaan doen maar vaak het geld of lef er niet voor hebben. Een droom om niet meer vast te zitten in het leven zoals het hoort en tot een besef te komen waar het echt om gaat. Hoe staat het er nu voor?

Gisteren stuurde ik een whatsapp bericht naar mijn vader. “Papa ik ben Azië-moe”, stond er in. Die zin speelde vanochtend weer door mijn gedachten. Waarom kan ik niet gewoon lekker genieten van Azië met haar prachtige natuur en zonneschijn?

Zoals de meeste mensen wellicht weten reizen Kevin en ik low budget. Dat wil zeggen we proberen ons aan een budget te houden van ongeveer 25 euro per dag. Daar doen we alles van: vervoer, eten, drinken, een slaapplaats en het kopen van tandpasta en shampoo.

De eerste reden is dat we zo lang mogelijk willen genieten van het reizen. De meeste reizigers kijken erg op tegen de dag dat je moet zeggen: ‘Mijn geld is op, ik moet terug.’

De tweede reden is vooral van mij. Ik voel me zo ontzettend gelukkig dat ik deze kans heb gekregen dat ik me erg verantwoordelijk voel om het geld goed te gebruiken. Mijn eerste doel is om een boek te schrijven over de verhalen die we meemaken en daarmee een boodschap voor de wereld achter te laten. En mijn tweede doel is om een goed doel te vinden waar ik mijn ‘rest budget’ aan kan doneren. Het geld dat ik over houd – omdat ik heb gewerkt of ergens gratis kon slapen of eten – geef ik weg. Aan wat of wie? Dat weet ik nog niet. Ideeën zijn van harte welkom.

Om binnen het budget te blijven kopen we ons eten zo goedkoop mogelijk. Daarvoor moeten we soms verder lopen om buiten de toeristische gebieden te komen maar dat vinden we geen probleem. Het probleem is alleen dat we overal, maar vooral in Indonesië, merken dat de mensen ons een ‘witte prijs’ geven. Als een lokale prijs normaal gesproken 10.000 roepie is dan vragen ze aan blanke mensen vaak het dubbele.

Meestal gaat daaraan vooraf dat ze vragen waar je vandaan komt en hoe lang je hier bent. Dan kunnen ze een goede inschatting maken hoeveel geld ze aan je kunnen vragen. Inmiddels proberen we hier creatief mee om te gaan. We stellen de vraag terug en hebben veel verschillende reacties geprobeerd. We komen van de planeet aarde, we komen uit onze moeder, we wonen nu hier, we komen van Mars, we komen uit Utopia (deze hebben we van de Chief Happiness Officer van Ticket To The Moon). En dan hebben we ook een paar creatieve antwoorden op de vraag van de tientallen taxi chauffeurs of straatverkopers die van alle kanten op ons af komen: ‘Waar ga je naartoe?’.  We gaan naar de wc, naar de hel (ga je mee?), naar de maan, naar de haaien. Of stellen ook deze vraag meestal terug. Waar ga jij naartoe?

Zodra we weten wat een normale prijs is en iemand vraagt meer, dan lopen we direct door naar de volgende. Tot we iemand tegen komen die ons een eerlijke prijs geeft. Zo was er gisteren een man die ons een heerlijke nasi goreng maakte voor een eerlijke prijs 12.000 roepie. Toen hij aan het koken was kwam zijn vrouw er aan en vonden we de prijs van een flesje ice-tea ineens toch wat duurder worden, ze vroeg er 5000 roepie voor. Uiteindelijk mochten we met de vrouw afrekenen, die ineens 15.000 rekende voor de nasi goreng die haar man voor 12.000 roepie aan ons had verkocht. En zo gaat het elke dag, overal. Zodra je denkt een eerlijk persoon te hebben gevonden en je blij bent met iemand die zijn prijs niet baseert op je huidskleur, komt er al snel weer iemand voorbij die geld ruikt en je meer wil laten betalen.

Vandaag heeft Kevin gezocht naar een eerlijke prijs om een boot ticket te kopen naar de Gili eilanden. Bij de rederijen zelf vroegen ze 1.500.000 per persoon enkele reis. En uiteindelijk na 5 uur te hebben rondgereden met de scooter hebben we voor 2 personen een retour ticket gekocht voor 1.000.400 roepie. Vermoeiend om zo ontzettend veel moeite te moeten steken in het vinden van iemand die je een ‘eerlijke’ prijs wil geven.

Bij het inchecken eergisteren ging het ook behoorlijk mis. We hadden iets geboekt via booking.com en zagen bij aankomst dat de foto’s totaal niet overeen kwamen met de werkelijkheid. De bedden waren vies, het zag eruit als een bouwval, ze hadden lekkage en de wc’s waren zo vies dat je nog liever een luier om zou doen. We hebben ons geld pas terug gekregen nadat de politie erbij gekomen was omdat ik gedreigd had de balie medewerker zijn telefoon door de wc te spoelen.

Het laatste probleem dat we hebben is dat in de niet toeristische gebieden iedereen met ons op de foto wil. Ze zien witte mensen als speciaal en willen een foto maken die ze op Instagram kunnen delen. Op de vraag waarom ze een foto willen maken krijg ik nooit een goed argument dus krijgen ze ook geen foto. Het enige wat ik blijf zeggen is dat witte mensen niet anders zijn. We zijn hetzelfde, één grote familie. Ik ben niet speciaal. Het gevoel hun idee te ondersteunen dat witte mensen speciaal zijn gaat mij te ver en ik wordt er treurig van dat witte mensen in Azië zo ontzettend positief én negatief gediscrimineerd worden. Op dit moment zitten we binnen terwijl het een prachtige dag is. We willen rust. Even niet de confrontatie aangaan en we genieten nu van heerlijk Balinees eten dat onze Airbnb-gastvrouw ons net gebracht heeft.

Papa ik ben Azië-moe. Iedereen hier wil me te veel laten betalen, overal vallen ze me lastig omdat ze me iets willen verkopen en ze vinden me speciaal omdat ik wit ben.

Hopelijk wordt mijn visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland snel goedgekeurd.

4 thoughts on “Papa ik ben Azië-moe

  1. Daag Azië, hallo jumbo! 😉
    Je ontkomt er gewoon niet aan…
    Behalve wanneer je vertrekt.
    Óf misschien elke keer een ‘local’ inhuren om alles voor je te kopen. Wacht….is dié dan eerlijk…?
    Succes lieve haaibaai!

    Liked by 1 person

    • Ik ben geboren in Nederland maar we zijn allemaal van planeet aarde. Die landsgrenzen mogen van mij verdwijnen. In Indonesië zeg ik inmiddels dat ik Duits ben. Aangezien de Duitsers ervoor hebben gezorgd dat de Nederlanders hier weg gingen vinden ze Duitsers aardiger / beter. Gek he.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s