Wat ik mis

21 januari

Weer een dag voorbij. Een van de zovelen. We gaan de goede kant op en met een goede snelheid. Mijn zeeziekte is niet meer terug gekomen. Sinds ongeveer 5 dagen voel ik me top. Ik eet veel en heb vandaag mijn lievelings couscous gemaakt met granaatappelpitjes, rozijnen, sellerie, paprika, gedroogde worst en geitenkaas. Alan vond het ook lekker. Net heeft hij een curry gemaakt met kip. Dat was ook om te smullen. Tijdens het koken zette hij muziek op en toen hebben we gedanst. Zelfs dansen is lastig op een bewegende boot. Ik heb me goed vastgehouden om niet uit te glijden.

Vandaag was ik een beetje moe en heb ik gemis gevoeld. De berichten van iedereen, die mijn moeder stuurt zijn echt een steun en maken me blij. Maar omdat ik ook aan het gemis een plek wil geven heb ik dit gedicht/lied geschreven.

Voor iedereen waar ik van hou. 

Wat ik mis

Wat ik mis is je hand
Wat ik mis is je kracht
Wat ik mis is je ogen zien als je lacht

Wat is mis is je kusjes
Wat ik mis is goedenacht
Wat ik mis is een knuffel en je aandacht

Wat ik mis is je stem
Wat ik mis is zo zacht
Wat ik mis is te weten dat er iemand op me wacht

Wat ik mis is je schouder
Wat ik mis is verwacht
Wat ik mis is de troost die je me bracht

Wat ik mis is je warmte
Want ik mis met man en macht
Dat ik soms zoveel mis en zo naar je smacht

Mijn stille tranen vergeten je niet
Mijn herinneringen zo echt alsof je me ziet
Mijn rust in het weten dat al mijn verdriet
Bij jou bekend is zoals in dit lied

Ik stuur je mijn liefde, mijn kusjes en mijn lach
Omdat je voor altijd bij mij schuilen mag

Gewoon om te zeggen. Ik mis je.
Hele warme knuffel
Kusje

Janneke

N.B. red. sr: n.a.v. dit gedicht heb ik Janneke gevraagd of ze het zwaar had. Dat was niet zo, ze had een ‘ik mis mensen dag’.
De berichten waar Janneke het over heeft doen haar goed. Ook jullie reacties van FB stuur ik haar in een bericht. Ze kan zelf geen FB lezen. Als jullie dus wat langere berichten willen sturen, gebruik dan het e-mailadres kleurjed@gmail.com.
Tip van een neef : als je op Google  earth de coördinaten invult (die Janneke af en toe onderaan de berichten zet) zie je waar ze zijn.

Titel: Power and Awe; the wind is powerfull and the ocean deep

We gaan, oh nee toch niet, zwemmen, we gaan toch!

Na een goede nachtrust werd ik wakker omdat ik Alan hoorde. Hij was eten aan het maken, een Engels ontbijt. Ik strekte me uit en gaapte ongeveer net zo hard als papa. Dat voelt lekker. Daarna pakte ik het Wellness magazine en las een stukje over Power en Awe. Over de betekenis en het gevoel wat je erbij kunt hebben. Vandaag had ik een nieuw gevoel bij deze woorden.

Power heb ik zeker gevoeld. Ik zit lekker in mijn vel en na het ontbijt gingen we Zorro (code 0) omwisselen voor de nieuwe Gennaker. Daarna ging Alan werken aan de watermaker en was ik aan het spelen met de koers en de zeilen. Het werkte. We gingen sneller. We gaan! Op een gegeven moment ging Alan met zijn boek, ja met zijn boek, naar het toilet. Je raad het al… juist op het moment dat hij net rustig zat te lezen ging de wind harder waaien waardoor we ineens scheef gingen en het zeil het water raakte. Ik riep naar binnen: “Alan, we gaan nu 8 knopen en de wind ging van 7 naar 13 knopen!! Het zeil raakt het water!! Wat wil je doen?” “I’m coming!” riep hij. En ja, we hebben toen snel de koers een beetje downwind gebracht en daarna snel de Gennaker naar beneden gehaald. Dat was een gevecht waarbij ik mijn hand een beetje heb verbrand (omdat ik geen handschoenen droeg en de wind ineens een harde ruk gaf aan de lijn/sheet die ik in mn handen had) en Alan zich in het zweet werkte om het zeil de boot in te krijgen. Goed. We begonnen met erg weinig wind en als je dan ineens van 4 knopen naar 14 gaat is dat eigenlijk ook wel weer fijn. Dan kom je tenminste ergens. Na deze actie heb ik ongeveer twee uur koude bierflesjes vastgehouden in mijn rechterhand om de pijn van mijn kleine brandwond te verzachten. En toen was ineens de wind ook weer ver te zoeken. Oh nee, we gaan toch niet.

Wil je zwemmen? Vroeg Alan. Euhm, ja? Wat is dat nou weer voor vraag, denk je dan. Midden op de oceaan. Iemand had het al wel tegen me gezegd. Als je midden op zee bent moet je gaan zwemmen en naar beneden kijken. Maar eerlijk gezegd stond ik daar nog niet om te springen. En ook weer wel.

Je moet bedenken dat ik ongeveer een maand geleden in Russell ben gaan zwemmen. Er zijn daar prachrige stranden. Toen we daar aan het zwemmen waren maakten we geintjes over haaien en toen we net 5 minuten het water uit waren kwam er iemand naar ons toe die vertelde dat hij daar het water niet meer in gaat, tenminste niet verder dan zijn knieen, omdat hij een keer een haai een zeehond heeft zien aanvallen. Daarna vertelde hij dat er best wel veel haaien zijn in Russell en ze daar in de buurt een broedplaats hebben.

Dus daar gingen we… het was tijd om te douchen. Ik haalde wat shampoo en zeep en deed mijn rode zwempak aan. Alan zorgde dat de boot bijna niet vooruit ging en gooide een touw uit de boot die we vast konden houden. Voor als de boot er ineens vandoor gaat. Ook erg geruststellend. Hij sprong het water in en ja, het zag er niet eng uit. Het water was 19,5 graden. Niet heel warm maar ook niet te koud. Het was mijn beurt. Ik stapte over het hekje aan de achterkant en stond klaar om te springen. Het diepe in. Ja, ECHT DIEP. Ongever 5000 meter. Ik dacht na over de walvissen, haaien, inktvissen en andere onbekende wezens die in een zee kunnen zwemmen. Die ochtend had er een plaatje gestaan, naast het stuk over het woord Awe, van een duiker naast een walvis en dan lijkt een mens ineens heeeeeeel klein. Dus zo voelde ik me ook. Ik probeerde een bommetje te maken maar die ging helemaal fout, waarschijnlijk door de lichte zenuwen, maar ik zwom! Het was spannend en een beetje koud. Ik pakte het touw vast en deed een poging om de duikbril op te zetten. Toen dat gelukt was keek ik naar beneden. Het touw ging ver naar beneden maar daarna zag ik geen einde. Alan, het is zo diep! Zei ik. Hij zei dat ik naar het zwaard van de boot moest kijken. Oh wat is die groot! Dat ding onder de boot is behoorlijk groot en onder water lijkt alles nog groter dus je kunt je voorstellen hoe ik me voelde in de grote zee…. heeeel heel heel klein. Alan zwom om de boot heen. Dat ging mij een stap te ver. Ik bleef dichtbij het trapje zodat een walvis of haai me niet kon pakken. Daarna zeepten we ons in, wasten we onze haren en dook ik er nog een keer in om alles uit te spoelen. Deze keer ging het iets beter maar alsnog voelt het onrealistisch, spannend en gek om als ieniemienie mensje in een reuzegrote zee te zwemmen.

Na het zwemmen zagen we een boei drijven en later een slipper. En toen zijn we begonnen om samen ons eigen liedje te schrijven. Oh, en…. het duurde het even maar de wind komt nu vanuit de juiste richting en we gaan weer volle kracht vooruit!

De power van de wind heb ik weer gezien vandaag en ik heb absoluut een gevoel van awe gehad. Het zwemmen, een prachtige zonsondergang en nu de ongelofelijke sterrenhemel met ontelbaar veel sterren. De maan is klein maar ik zie hem. En ik zag een vallende ster dus ik heb een wens gedaan. De wereld is mooi. Laten we ons best doen om dit nog lang zo mooi te houden.

Ik heb je lief

Mens, ik heb je lief
Wereld, ik heb je lief
Zorg goed voor haar
Wees lief voor elkaar

Janneke

Positie: S  37.21  W 157.25
Snelheid: 4.8 knopen
Windkracht: 10 knopen
Koers: 170

———————————————————————————————-

@Roosmarijn op ‘t Holt. Gefeliciteerd met je verjaardag!

N.B. sr. Harry en ik zijn ontroerd na het lezen van dit verhaal, we zijn trots en blij dat ons kind het durft “springen in het diepe”. Als kind heeft ze het geleerd vanaf de trap, springen! En nu… doet ze het 30 jaar ouder en 30x enger (vind ik sr. tenminste 😉  )

Het woord awe…. is niet in een woord uit te leggen in het Nederlands. Awesome; ontzagwekkend, grote bewondering…..

geniet weer van haar verhaal! met groet,

Janneke sr.

@ Roos van ons ook van harte!!

13 days 1300 miles with Taya

19 januari 2018

Het is dag 13 en we hebben ruim 1300 miles afgelegd, met nog 1800 tot we naar beneden duiken en dan 2000 tot aan Kaap Hoorn en dan 400 naar de Flaklands zitten we nu op 25% van onze tocht. Gezien de omstandigheden is dat best goed. We hebben weinig wind gehad en als we wind hadden kwam het van de verkeerde kent waardoor we nog steeds niet zijn afgedaald naar 45 graden zuid om in de ‘ Westerlies’ winden te kunnen komen. Vandaag gaan we erg langzaam (fijn om rustig naar de plee te gaan) en Alan hoopt dat de wind gaat draaien en hopelijk snel harder gaat waaien want langzamerhand moet die wind een x doen wat hij hoort te doen… pffffffffft!!! Ons in de juiste richting brengen. Gisteren heeft Alan ook een tekening gemaakt van een kleine octopus op het zeil. Er waren een paar kleine inktvisjes met de golven meegekomen en waren platgedrukt/geslagen tegen het zeil en daarna uitgedroogd. Zie dat maar eens voor je. Best zielig, maar ja… niks aan te doen. We gaan zo het code Zero zeil weer hijsen, ik noem hem Zoro. Die zal ons weer wat meer snelheid geven. En ik ga het meeste werk alleen doen. Ik voelde me goed genoeg om te gaan planken vanochtend dus dat moet goed komen.

Sinds gisteren voel ik me stukken beter. Ik heb zelfs pannankoeken gebakken en het bed verschoont. Ook een hele opgave met al die beweging. Maar het is een fris en schoon bedje waarin ik inmiddels alweer een nachtje heb doorgebracht. M’n boek “The Thirst’ is spannend. Ik ben op pagina 100. En vandaag heb ik veel geschreven in m’n boekje. Op 1 pagina heb ik een kleine cirkel (ik vergeet de NL spelling soms… schrijf je circel of cirkel?) gezet waarin ik ‘IK’ heb geschreven en daar omheen de mensen geschreven die dicht bij me staan, afhankelijk van de relatie die we hebben rechts de meer mannelijke rollen zoals mijn vader en links de meer zorgzame rollen zoals mijn moeder en dan boven mensen met meer dynamiek in hun leven en beneden de stabiele mensen. Leuk om dit in mijn eigen perspectief te zien. Ik heb ook een lijstje gemaakt van mensen waar ik mijn tijd graag mee doorbreng en welke activiteiten ik daarbij vind passen. Voor als ik weer terug ben. Een eens in de zoveel tijd traditie die ik voor mezelf heb ontwikkeld om mijn focus te houden bij wat belangrijk is. En te werken aan vriendschappen en relaties. We moeten vooruit gaan, leren en groeien. Ik wil met mijn oma bloemen kopen, met mijn moeder een dag relaxen in fontana, met mijn vader hardlopen of een goed gesprek voeren en whisky drinken bij het vuur en luisteren naar hem als hij zingt, met anderen gewoon wandelen of koffie/thee drinken en urenlang kletsen, strandwandelingen maken, een goed gesprek voeren onder het genot van een diner / lekker biertje of glas wijn, foto’s maken, koekjes bakken, poolen, haring eten, een goeie bbq, touren en naar de TT in Assen en ga zo maar door. Zo zie je maar weer… weg gaan geeft ruimte om te dromen over wat je thuis hebt. En ja… de kleine dingen waardeer je des te meer. Vandaag droom ik even weer van terug zijn en dat voelt goed. Ik mis jullie en kan niet wachten om iedereen weer te knuffelen. Ik heb net een cracker met makreel in tomatensaus gegeten en Alan heeft me geleerd dat citroensap daaroverheen erg lekker is. Hmmmm. Oh ja en ik heb een paar levenslessen opgeschreven bv. dat ik zo blij was met mijn eerste manager Belhaj die zei: Maak aub fouten, daar leer je van. En vraag hulp als je denkt dat je het nodig hebt. In Amerika leren veel kinderen dat ze great zijn, maar daarbij ligt de aandacht erop dat ze alles kunnen. Wij denken dat het beter is als je kinderen leert dat niemand perfect is en dat ok is. En dat fouten maken goed is, daar leer je van. Ach ja… dit geld niet alleen voor kinderen natuurlijk. 😉 Als laatste heb ik weer wat zeil-thermonologie bestudeerd uit het boek wat ik van Ed Scott gekregen heb. Ter voorbereiding op slechtere omstandigheden.

Zijn er nog interessante ontwikkelingen in NL? Wat heb ik gemist de afgelopen maand?

@Han vd Pol: Hey beste haringman van NL. Ik kan niet wachten om weer een haring bij je te komen eten. Dat is waarschijnlijk 1 van de eerste dingen wat ik doe als ik terug kom in NL! Ik heb je haringkar gezien in de film The Hitmans Bodyguard. Groetjes van Janneke die ergens midden op zee zit (dit mag papa op zijn facebook zetten en mag je ook in mn blog laten staan) (red.sr. Dat gaan we dus ook doen Han! Maar wie weet lees je het hier eerder ;-)…. en ik kom mee een haring eten hmmm)

 

 

blijven lezen, muziek luisteren en…

 

Mijn moeder vroeg hoe het kan dat mijn smaak veranderd. Ik denk dat smaak anders is omdat de zeelucht zo zout is. Vandaag heb ik pannenkoeken gegeten als ontbijt en die doen hun werk goed. En zolang ik boeken lees, muziek luister of films kijk voel ik me ook prima. Nogal bijzonder aangezien lezen (bij evenwicht problemen) mensen juist ziek maakt zeggen ze. Blijkbaar werkt het bij mij andersom. Als ik me afsluit van de bewegende omgeving voel ik het niet. Alan vind het ook bijzonder dat ik nog steeds zo positief ben i.v.m. die zeeziekte die af en toe om de hoek komt kijken. Maar ik vermaak me nog prima en we hebben lol over het feit dat ik lopend met een magazine voor m’n neus door de boot ging om drinken te pakken en hard probeerde te focussen op lezen zodat ik niet ziek zou worden :). De wind doet niet helemaal wat we willen dus we moeten nog wat langer tegen de wind in. Alan is nu de zeilen aan het trimmen zodat onze koers wat beter is. En ik heb koffie voor hem gemaakt. En ja ik ben heel erg blij met de films die ik heb, vooral omdat de dvd speler die Alan in NZ had gekocht zijn USA dvd’s niet accepteert. Oh en de radio / speakers hebben het opgegeven. Er had een beetje water op gelekt. Alan is alles aan het dichtkitten hier maar kan niet vinden waar die paar druppeltjes vandaan kwamen. Ook wel leuk om te zien. De radio heren uit Russell houden ons in de gaten… ik vind vooral leuk dat PWM uitgesproken wordt als Papa Whisky Mike. Daar luister ik elke dag naar :). Mocht hij het lezen… Hi Papa Whisky Mike, thanks for checking us everyday. You have a nice happy voice. Can’t wait to listen to you again at zero three hundred GTM

De zon schijnt en ik heb net een scientific american magazine uitgelezen. Tijd voor lunch en misschien een potje pesten. Groetjes aan iedereen en een dikke knuffel voor oma

nog even…..

Beste allemaal,

Janneke stuurt de berichten in het Engels, onderaan het verhaal kun je een taal kiezen, als je liever Nederlands leest.

Ze zal erg uitzien naar een bericht van jullie. Graag via mijn email: kleurjed@gmail.com, de reacties op deze site ziet ze niet eerder dan in de buurt van de Falkland eilanden.

Onderstaand bericht kreeg ik van Janneke op mijn email waarin ik noemde dat ik haar 2 dagen mistte…..

“Ik kon gisteren echt niet achter de pc zitten. Te zeeziek. Ik kijk uit naar een dag rustige wateren. De golven zijn nog steeds redelijk wild en hoog en slaan op de zijkant. Niet gevaarlijk hoor maar de beweging is soms te intens voor mn maag. Ik geniet van mn rust en kijk films. Kusje mij”

Ik hoop dat jullie weer net zo genieten van haar verhaal dan wij.
hartelijke groet sr.

High waves, eastern and Happy to be Dutch

16 januari 2018:
There are some big fuckers out there
But none of them can tickle Taya 🙂

It’s another sunny day. The waves and swells from the south are about 2,5m and moving the boat a lot. Yesterday I couldn’t keep my food in but today is a better day with eating Lu crackers, cheese and appelstroop. We might go to the next time zone by the end of the day. 1 more degree… we’re now at 166 and when we cross S 165 we enter HST Hawai Standard Time -10. We finally go a little more south and we hope to be able to get more south by Wednesday. It all depends on the motion of the high pressure system that is south of us. If that moves more to the east we can use the winds to go south. Hopefully it does what it supposed to do!

When I don’t feel to good because of the motion of the boat, I listen to Bob Iver and enjoy my bed and pillows. I watched another movie ‘ Be Kind Rewind’. Very funny :). Made my day. And every time I look forward reading all the messages. Alan takes good care of me and made a soup yesterday. He also likes appelstroop since he tried it today. Oh and we decided to have eastern yesterday with a kinder surprise. We had a Cars toy in it and had a small race with our cars. Of course his yellow one (nr 51) was much faster then my grey one (nr 22). (Speciaal voor de kids om dit uit te vogelen.)

Alan said today that it’s so nice that I am proud of my country. And I realize I am a very lucky person to be born and raised in The Netherlands. It’s mostly in the top 5 of happiest countries in the world. Since I travel I thought about finding the best country in the world to live. But the combination of my family in one of the best countries is actually perfect. What more do I want? Even though the weather in New Zealand is much better to grow your own vegetables and maybe The Netherlands has a small problem with being 50% below sea-level, there are so many good things. We hebben het zo slecht nog niet ;). Yes, I’m proud and happy to be Dutch. And hopefully Alan can be proud again, one day soon, on his country.

One last boat flop (failure)…. I forgot to tell you guys this earlier. A kitchen scale doesn’t work on a boat that moves. It’s impossible to weight food. Just keep measuring with cups or ml.

Dankjewel Janneke en Wietze voor jullie bericht en tip 🙂

Dag 8

Beste lezers,  deze keer had Janneke  de tekst in het Engels gestuurd.  Ik (sr.) heb Google vertaler erop gezet, maar de vertaling is niet echt super, vooral waar het om de technische uitleg gaat van het verwisselen van zeil wat Janneke heeft gedaan. Hoe dan ook…. geniet van het verhaal. De  Engelse tekst staat eronder, voor hen die Engels kunnen lezen, zal dat misschien fijner zijn om te lezen.

“De wind is 28 knopen, dus ik heb het grootzeil naar beneden gehaald, naar de tweede ring. Na het ontbijt vroeg Alan me om een ​​rif te nemen. Hij zou niet helpen. We bespraken alle stappen die ik moest nemen

Stap 1: verander de koers tegen de wind in. Stap 2: Maak het grootzeil los met het hoofdblad en de preventer. Stap 3: Loop naar de mast (dat was ook een uitdaging vanwege de wind, golven en grote deining) Stap 4: Maak de twee vallen los die op het grootzeil zijn aangesloten en trek het zeil omlaag naar de tweede ring. Stap 5: Bind het zeil op de tweede ring vast en trek de riflijnen. Stap 6: Trek het grootzeil strak met de val

….  Tatatadaaaa!

Ik heb het gedaan!!

We hadden net een nacht waar het voelde als slapen in een achtbaan. De golven sloegen soms over de boot en al deze dingen doen was eigenlijk best wel cool. Alan was heel blij, ik moet dit elke dag doen, zegt hij. 🙂 Hij maakte een video die ik graag zou willen delen, maar helaas moeten jullie wachten. We hebben het tot op zekere hoogte gehaald (S39 en W170) die Met Bob ons gaf en nu zijn we op weg naar het volgende punt 680 mijl verderop (ESE tot 155W). Eddy Scott vertelde me opnieuw en opnieuw over het feit dat mijn smaak zou veranderen … Dat begrijp ik nu helemaal! Vanaf de eerste dag begon ik een andere smaak te krijgen en ik ben blij dat we wat Nederlandse dropjes en zure snoepjes hebben meegenomen omdat dit echt een sterke smaak heeft. 🙂 We spelen kaarten, lezen, spelen gitaar en praten over het leven. Het is leuk en ik hou van de zee. Zelfs als het naar het toilet gaan een zeer uitdagend ding is. We hebben plezier. Oh en toen ik vanmorgen vroeg naar het toilet ging, hadden we een onplezierige bezoeker aan boord. Een zeer enge duizendpoot !! Ik heb Alan wakker gemaakt en hij heeft me gered van het 12 cm lange, erg dikke, bruine, enge ding. Ik hoop dat hij alleen was en ik ben blij dat mijn bed hoog is. Zeemansliederen, het geluid  van de wind, golvende bewegingen en zonnige kilometers. Liefde, opwinding, avontuur en veel plezier van S39.34 W170.42

Kusje Janneke

 

same text in english:

The wind is 28 knots so I took the mainsail down up to the second ring. After breakfast Alan asked me to take a reef. He wouldn’t help. We spoke about all the steps that I had to take and then I did it! Step 1: change the course up wind. Step 2: Release the mainsail with the main sheet and the preventer. Step 3: Walk up to the mast (that was a challenge too because of the wind, waves and big swells) Step 4: Release the two halyards connected to the mainsail and pull the sail down up to the second ring. Step 5: Tie down the sail on the second ring and pull the reef lines. Step 6: Pull the mainsail tight with the halyard

Tatatadaaaa!

I did it!!

We just had a night where it felt like sleeping in a roller-coaster. The waves smash over the boat sometimes and doing all these things in my new gear was actually quite cool. Alan was very happy, I have to do this everyday now he says. 🙂 He made a video that I would love to share but unfortunately you guys have to wait.

We sort of made it to our point (S39 and W170) that Met Bob gave us and now we’re on to the next point 680 miles away (ESE to 155W).

Eddy Scott told me again and again about the fact that my taste would change…. I totally understand that! Since the first day I started to have a different taste and I’m happy that we took some Dutch dropjes and sour candy because this really has a strong taste. 🙂

We’re playing cards, reading, playing guitar and talking about life. It’s nice and I like the sea. Even when it makes going to the toilet a very challenging thing. We’re having fun.

Oh and when I just finished going to the toilet early this morning we had an unpleasant visitor on board. A very scary millipede!! I woke Alan up and he saved me from the 12 cm long, very fat, brown, scary thing. I just hope he was alone and I’m happy my bed is high.

Sailor songs, windy sounds, wavy moves and sunny miles.
Love, excitement, adventure and a lot of fun from S39.34 W170.42

Kusje Janneke ❤

 

Whiehoe!! 1 week!

12 januari:

We zijn een week onderweg! Whiehoe. Dat voelt goed.

Met Bob ( de weerman) heeft ons geadviseerd om een beetje verder naar het noorden te gaan, we krijgen wat meer wind, maar zo ontwijken we een storm. Alan wilde eigenlijk meer naar het zuiden gaan maar ja dat moet nog even wachten.

We wassen af met zout water en spoelen na met zoet water, spoelen door met zout water en koken aardappelen met zout water. Zo komen we dr wel. 🙂 Als ik me af en toe wil wassen kan dat ook wel, i.p.v. wassen met zeewater,  maar liever zo lang  mogelijk mee wachten.

De zon schijnt vandaag.

Liefs vanaf een zonnige Taya

12 januari

 

Het is nacht. Ik heb net de wacht gehouden en een film gekeken. Eerder vandaag ook een van m’n favoriete films gekeken ‘ The Holiday’ en ik ben begonnen in een boek. Gisteren was rustig en we hebben een nieuw zeil gebruikt dus we gingen alsnog 6 knopen. Langzamerhand wen ik steeds meer aan de golven en ik heb gisteren een zeewaterdouche genomen achter op de boot. Lekker verfrissend. De watermaker is helaas kapot dus we moeten met regenwater gaan wassen etc. We hebben zo’n 6 liter water per dag voor ons beiden en daar komen we er wel mee maar waarschijnlijk stinken we als we aankomen. Nu heb ik in ieder geval een lekkere douche gehad en mijn haar kunnen wassen. We gaan langzamerhand richting een week en dat voelt goed…. als we er vanuit gaan dat we 6 tot 8 weken onderweg zijn schiet het al lekker op. Tot nu toe is alles nog steeds rustig en kalm. Er zijn soms ‘swells’ dat zijn lange grote golven van ongeveer 2 meter met daarbij kleinere golven die door de wind gecreëerd worden. Die twee kruisen elkaar soms en dan wordt de boot van beide kanten heen en weer geduwd. Dat hebben we nu steeds minder. Het is heerlijk zo rustig. Oh ja en ik heb Alan een les Nederlands gegeven. Ook leuk.

Ik ga zo slapen denk ik. Mocht iemand me willen mailen kan dat via jou. Laat maar weten als iemand een boodschap of vraag heeft.

(red. sr: als iemand haar wil mailen, stuur dan je email naar kleurjed@gmail.com, dan zorg ik dat ze je bericht krijgt. Reden hiervan is dat het gedoceerd moet. Mail gerust, ze zal het fijn vinden iets van jullie te horen}

Ik mis de maan vandaag. De lucht is de hele dag/nacht bewolkt helaas. Maar ik weet dat hij er is. 🙂

Heel veel liefs van mij ergens op Zuid 40.18 & West 176.19

Terug in de tijd…

Vandaag is het alweer dinsdag. We zijn de datumlijn overgevaren en dat betekend dat we 1 dag terug gaan in de tijd. Dus het is hier nu -11 uur van GMT 0, in plaats van +12 uur. Dus in plaats van 14:00 uur woensdag (wat bij jullie 02:00 uur woensdag is) is het hier nu ineens 15:00 dinsdag, behalve als we rekening houden met de zomertijd en die eraf halen dan is het hier nu 14:00 uur dinsdag. Laten we het daar nu maar even op houden. Jullie lopen nu 12 uur voor op ons en langzamerhand reizen we weer in de toekomst. In Uruguy is het -4 van GMT 0.

Het is hier nu in de boot 24 graden maar ik gok dat t buiten misschien 18 – 20 graden is. We gaan langzaam verder naar het zuiden dus het wordt ook een beetje kouder.

Onze movie-night was leuk. De film ging over Victoria en Ahmed. Over Queen Victoria en een man uit India. Ze hebben in 2010 zijn dagboek gevonden en er daarna een film over gemaakt.

Vandaag wiebelt alles weer veel in de boot. Ik lig in bed gitaar te spelen en we praten over politieke strategieën. Dat is leuk. Alan vindt het ook leuk om over onrealistische theorieën te praten. Misschien gaan we vandaag weer movie-night doen aangezien het nu weer dinsdag is… haha

Deze mail is niet echt interessant maar ok… ik doe mn best in een wiebelende boot.

Liefs en knuffel en groetjes aan iedereen