lachende buikspieroefeningen

29 janauari

Sporten op een boot terwijl je met een wind van 20 knopen en veel golven van beide zijden is erg leuk. Het is een grote uitdaging om rechtop te blijven staan terwijl je met je hoofd naar beneden buigt om te stretchen vlak voordat je met je voeten naar achteren stapt om een downward facing dog te doen. Net zoals het lastig is in een squad positie of een plank te blijven. Dat laatste lukte nog steeds langer dan een minuut. In mijn buik voel ik dat ik iets gedaan heb. Nu weet ik alleen niet of dat van het sporten komt of het vele lachen dat gepaard ging met de oefeningen. Ach ja, wat maakt het uit. We hebben in ieder geval weer een dag gelachen. Nadeel van sporten is dat je gaat zweten. En aangezien we op een boot zitten waarvan de watermaker (weer) kapot is en we water proberen te sparen slaan we onze dagelijkse douche over. Gelukkig stinken we allebei.

Na het sporten heb ik tijdens het ontbijt weer een kruiswoordpuzzel gemaakt. Ik leer nieuwe woorden zoals sandwich en wordt herinnerd aan ‘oude’ woorden zoals vrijer en thans. Daarna hebben we een schoonmaak uurtje ingeroosterd en hebben we de bildge leeg gezogen met de stofzuiger (die er ook voor gemaakt is om water van de bodem van een boot te zuigen). We hebben direct ook even de koelkast bijgevuld met bier. Op een of andere manier heb ik sinds we varen absoluut geen behoefte meer aan koffie, bier, sterke drank of een sigaret. Voor de mensen die nu schrikken… ja soms, heel soms vond ik dat lekker in combinatie met een glas whisky, wijn of bier. Maar nu vind ik het echt vies. En dat is het natuurlijk ook. Getverderrie. De koelkast is gevuld en we hebben een 4/5 uurtje ingeroosterd in ons schema. Dan drinken we een biertje of iets sterkers en nemen daarbij iets van chips, crackers met kaas of nootjes.

Verder weten sommige van jullie dat ik de bijbel aan het lezen ben. Van het begin tot het einde. Nou vroeg Alan me van alles over wat ik had gelezen en moest ik steeds terug kijken dus heb ik besloten samenvattingen te maken. Ik lees hem de samenvatting voor en dan praten we over wat we gelezen hebben. Ik heb hem inmiddels de samenvattingen gegeven van Genesis en Exodus (tot aan hoofdstuk 16) Nog even doorzetten dus…

Ik heb vanmiddag weer een reef gedaan en Alan heeft de Jib drie slagen ingerold. De wind is best sterk maar het ging erg goed. Alles wordt steeds makkelijker naarmate we het vaker doen. Goede oefening en voorbereiding voor de komende dagen. Er komen dagen aan waar we waarschijnlijk wind krijgen met een snelheid van 32 knopen. Dat noemt Alan een gale… winden boven de 40 noem je een storm. Ben benieuwd of we de zeilen helemaal neer gaan halen.

Ik heb nu een keer gedroomd dat we vlakbij een groot containerschip waren en grijparmen moesten ontwijken en een keer dat we vlakbij illigale vissersboten waren en de visnetten moesten ontwijken. Gelukkig weet ik dat ik droom en heb ik ons beide keren geredt. We kwamen zelfs een kijkje nemen op de boot en ik filmde dat ze walvistanden aan het schoonmaken waren om te verkopen. Illigaal. Dus er kwam iemand achter me aan om mijn film te verwijderen. Misschien komt het door de beweging van de boot dat ik meer droom. In onze reis heb ik ‘s nachts 1x een containerschip gezien en 1x een cruiseschip, maar dat is alweer lang geleden. Oh en ik heb een los drijvende boei gezien met een klein stukje van een visnet eraan… daar zal het van komen. Ik ben benieuwd wanneer we in het echt weer andere boten tegenkomen.

Sinds gisteren ben ik aan het tekenen. Ik heb een tekening gemaakt van Alan en die lijkt best op hem. Ook maakte ik een andere tekening maar op de een of andere manier is het goed dat het kunst is. Dan hoef je niets uit te leggen.

Het is nu donker, helaas bewolkt, maar we gaan volle kracht vooruit naar het oosten. Zo snel mogelijk naar Kaap Hoorn.

Positie: S 42.02  W 138.42
Ongeveer 2200 miles van Opua, ongeveer 2900 naar Kaap Hoorn en dan nog +500 naar de Falkland Eilanden. Ons gemiddelde was de afgelopen dagen volgens mij 120 miles per dag, maar niet altijd precies in de juiste richting.

Liefs en een knuffel
Ik hou van knuffelen

vervelen en doen alsof…

27 januari

Vandaag ben ik me een beetje aan het vervelen… het lezen, schrijven, praten en denken wordt langzamerhand ook een ritme. M’n boek is gelukkig wel erg spannend. Dat scheelt. Misschien straks lekker een film kijken. Even lekker luieren. Hoewel ik het gevoel heb dat ik heel veel luier. Gisteren deed ik net alsof ik op de fiets naar de supermarkt ging en een stuk ging wandelen. Om maar steeds een beetje te bewegen moeten we soms creatief zijn. Ik probeer mijn lied verder te schrijven maar dat is best lastig. Vanochtend heb ik woorden onderstreept van m’n woordzoeker die ik mooi vind, mooi genoeg om in mijn lied te gebruiken.

Liefs en knuffel

gedachtenspinsels…

Vandaag vroeg Alan of we voorgekookte havermout hadden. Het was namelijk erg snel klaar. We pakten een nieuwe verpakking en begonnen te lezen. Ergens onderaan in een hoekje ontdekten we nog iets leuks… ‘Made in New Zealand with local or imported ingredients’. Wat een grap. Er was ook maar 1 ingredient… 100% organic oats. Maar waar dat organic vandaan kwam weten we ook niet. Dat bracht het gesprek weer op hoe gevoelig mensen zijn voor marketing en dat bedrijven daarom dit soort misleidende informatie gebruiken wat eigenlijk niks zegt. En dat ik bij een eerdere baan vaak de feiten moest checken die meestal niet helemaal, in andere woorden helemaal niet klopten. Net zoals een biertje ‘Royal Dutch’ dat ze als Nederlands bier verkopen in Jakarta maar eigenlijk gemaakt wordt in Oost-Europa. Ze hebben alleen een BV geregistreerd in Enschede om het bier als Royal Dutch te kunnen verkopen. Ik vertelde Alan dat ik liever van de marktkoopman koop dan van een groot merk omdat ik dan weet naar wie het gaat en dat ik de persoon zelf vertrouw en het geld gun. Hij vertelde me dat hij daar net zo over dacht en zelfs het idee had om zijn dokter te vragen wat zijn normen en waarden zijn en op wie hij gestemd had. Gewoon om te weten of hij zijn geld aan hem gunt of liever aan iemand anders besteed. Sommigen vonden het raar, maar ik denk daar ongeveer net zo over.

Dat bracht het gesprek uiteindelijk zover dat ik een simpele (de exacte berekening mogen anderen doen) berekening maakte. In Nederland is het gemiddelde inkomen 35.000 euro per jaar. Daarvan gaat ongeveer 40% naar de overheid, 14.000 euro per jaar over ongeveer 45 jaar dat je werkt = 630.000 euro per huishouden. Dat breng je naar de overheid. En je stemt om te kiezen wie beslist wat ze ermee gaan doen. Als je niet stemt betekent dat dus ongeveer dat je 630.000 euro op straat legt en iemand het mag oprapen om ermee te doen wat ze willen. Bijvoorbeeld rijk rijker maken en arm armer. Als je wel stemt moet je dus in je achterhoofd houden dat die persoon jouw 630.000 ingelegd geld goed besteed. Zorgt voor goed onderwijs van je kinderen, goede zorg voor je vader die misschien ziek is en naar het ziekenhuis moet, goede zorg in het bejaardentehuis voor je moeder, je wilt op een goede weg rijden naar je werk en dan moet ook nog het drinkwater schoon zijn, je wilt je veilig voelen in het land en je wilt dat er voor de natuur gezorgd wordt etc. etc. Die persoon moet dus behoorlijk geniaal zijn om dat allemaal, met 630.000 euro per huishouden, in goede banen te leiden. Waag het dus niet om je leven op het spel te zetten door alles op een ‘gokje’ te zetten waarbij je alles kunt verliezen. Probeer zoveel mogelijk kennis op te doen om te weten dat je op iemand stemt die je kunt vertrouwen. Ik heb respect voor de mensen die ons land in goede banen proberen te leiden. Ik vertrouw ze genoeg om in Nederland te blijven wonen en ik hoop ergens iets te kunnen betekenen om ons land nog mooier te maken. Ik dacht vroeger dat politiek saai was maar het wordt voor mij steeds interessanter.

Alan en ik hebben plezier in onze gesprekken. Deze keer dachten we weer eens anders en dat is leuk. Oh en we zijn weer een uur vooruit gegaan in de tijd. We zitten nu in tijdzone -9 van UTM. En zeilen nu langs een soort onderzeevulkaan die zo hoog is dat het water maar 9 meter diep is! We gingen er eerst recht op af maar hebben onze koers gewijzigd zodat we er ruim omheen gaan. Daar had ik nog nooit over nagedacht… 9 meter!! De rest van de oceaan is meestal 3000 tot 5000 meter. Alan maakte een geintje dat je niet over die 9 meter wilt varen en er dan een walvis ligt te slapen. Dan zouden we ineens vast zitten.

Net ben ik tien keer door de boot gelopen van voor naar achteren. We moeten blijven bewegen… Soms begin ik de dag met planken in bed en ik heb salsa gedanst. Wel lastig om een draai te maken in een bewegende boot maar het lukte aardig.

Knuffel

Positie: S 41.13 W 149.05

N.B. Aan wie geef jij 630.000 ?

spiegelglad, albatros, je t’aime enzo…

24 januari

Gisteren was het water spiegelglad. We hadden bijna geen wind en hebben de motor even aangehad om de batterijen ook direct maar even op te laden. Voordeel hiervan was dat we heerlijk op het dek hebben gezeten met een kop koffie / thee en ik zelfs een beetje kleur heb gekregen van de zon. In de stilte keek ik naar de hypnotiserende beweging van de golven. Zoals je dat alleen midden op de oceaan kunt ervaren. Deze golven waren wel twee meter hoog, maar tegelijkertijd zat er wel tien tot vijftien meter tussen zodat het een kalme, zachte en vloeiende beweging teweegbracht. Je ziet ze van ver aankomen en ze lijken hoog vlak voordat ze bij je zijn, maar als je op het hoogste punt bent kan je weer ver kijken en zie je de volgende rustige golf alweer aankomen. Tussen deze golven vliegen meestal zo’n 3 volgels bij ons. Gisteren waren dat er ineens wel dertig en opeens was er weer een hele grote Albatros. Ik pakte mijn camera snel en begon te filmen. En het was alsof hij het door had. Hij vloog twee keer vlak achter ons langs en ik heb hem perfect kunnen filmen. Wat een prachtig, sierlijke bewegingen van deze ontzettend grote vogel.

Daarna pakte ik mijn gitaar en begon een beetje te spelen. Ik speelde twee grepen en heb op basis daarvan mijn gedicht (Mens, ik heb je lief. Wereld, ik heb je lief. Zorg goed voor haar. Wees lief voor elkaar.) op melodie gezet. Het voelde zo goed en het raakte me zo dat ik er een traan van kreeg. Het is nu het refrijn van mijn eerste lied die ik ga schrijven. Ik kan niet wachten tot het af is zodat ik het aan je kan laten horen. Alan heeft me geholpen om de tekst ook in het Frans te schrijven en dat klinkt ook heel mooi.

Ik zag ook een zwart ding, wat leek op een vin. Maar misschien was het een vogel… alleen verdween het af en toe onder water dus ik denk nog steeds dat het een slapende walvis was. Vandaag hebben we de Genaker weer in haar tas gedaan en de Jib is weer aan het werk. Oh, en we hebben onze locatie weer geprobeerd te versturen. Als het goed is dat weer actueel.

Mijn boek is spannend… The Thirst… Er zijn al twee vrouwen vermoord, de derde heeft het overleeft. Ze denken nu al te weten wie de moordenaar is en ik ben nog niet eens op de helft. Ben benieuwd hoe dat verder gaat.

Onze yoghurt is houdbaar tot 26 januari en we hebben nog 4 liter dus we eten veel yoghurt deze week. De koelkast en vriezer doen het gelukkig goed. We hebben nog 1 x vlees uit de vriezer en dan gaan we over op gedroogde salami, duckbreast confit en blik voedsel etc.

Oh ja, en ik ben kruiswoordpuzzels aan het maken uit het boekje dat ik van NRC als afscheidscadeautje heb gekregen. Nogmaals hartelijk bedankt 🙂

Ik heb je lief,

Janneke

Positie: S 40.58 W 151.14

Wat ik mis

21 januari

Weer een dag voorbij. Een van de zovelen. We gaan de goede kant op en met een goede snelheid. Mijn zeeziekte is niet meer terug gekomen. Sinds ongeveer 5 dagen voel ik me top. Ik eet veel en heb vandaag mijn lievelings couscous gemaakt met granaatappelpitjes, rozijnen, sellerie, paprika, gedroogde worst en geitenkaas. Alan vond het ook lekker. Net heeft hij een curry gemaakt met kip. Dat was ook om te smullen. Tijdens het koken zette hij muziek op en toen hebben we gedanst. Zelfs dansen is lastig op een bewegende boot. Ik heb me goed vastgehouden om niet uit te glijden.

Vandaag was ik een beetje moe en heb ik gemis gevoeld. De berichten van iedereen, die mijn moeder stuurt zijn echt een steun en maken me blij. Maar omdat ik ook aan het gemis een plek wil geven heb ik dit gedicht/lied geschreven.

Voor iedereen waar ik van hou. 

Wat ik mis

Wat ik mis is je hand
Wat ik mis is je kracht
Wat ik mis is je ogen zien als je lacht

Wat is mis is je kusjes
Wat ik mis is goedenacht
Wat ik mis is een knuffel en je aandacht

Wat ik mis is je stem
Wat ik mis is zo zacht
Wat ik mis is te weten dat er iemand op me wacht

Wat ik mis is je schouder
Wat ik mis is verwacht
Wat ik mis is de troost die je me bracht

Wat ik mis is je warmte
Want ik mis met man en macht
Dat ik soms zoveel mis en zo naar je smacht

Mijn stille tranen vergeten je niet
Mijn herinneringen zo echt alsof je me ziet
Mijn rust in het weten dat al mijn verdriet
Bij jou bekend is zoals in dit lied

Ik stuur je mijn liefde, mijn kusjes en mijn lach
Omdat je voor altijd bij mij schuilen mag

Gewoon om te zeggen. Ik mis je.
Hele warme knuffel
Kusje

Janneke

N.B. red. sr: n.a.v. dit gedicht heb ik Janneke gevraagd of ze het zwaar had. Dat was niet zo, ze had een ‘ik mis mensen dag’.
De berichten waar Janneke het over heeft doen haar goed. Ook jullie reacties van FB stuur ik haar in een bericht. Ze kan zelf geen FB lezen. Als jullie dus wat langere berichten willen sturen, gebruik dan het e-mailadres kleurjed@gmail.com.
Tip van een neef : als je op Google  earth de coördinaten invult (die Janneke af en toe onderaan de berichten zet) zie je waar ze zijn.

Titel: Power and Awe; the wind is powerfull and the ocean deep

We gaan, oh nee toch niet, zwemmen, we gaan toch!

Na een goede nachtrust werd ik wakker omdat ik Alan hoorde. Hij was eten aan het maken, een Engels ontbijt. Ik strekte me uit en gaapte ongeveer net zo hard als papa. Dat voelt lekker. Daarna pakte ik het Wellness magazine en las een stukje over Power en Awe. Over de betekenis en het gevoel wat je erbij kunt hebben. Vandaag had ik een nieuw gevoel bij deze woorden.

Power heb ik zeker gevoeld. Ik zit lekker in mijn vel en na het ontbijt gingen we Zorro (code 0) omwisselen voor de nieuwe Gennaker. Daarna ging Alan werken aan de watermaker en was ik aan het spelen met de koers en de zeilen. Het werkte. We gingen sneller. We gaan! Op een gegeven moment ging Alan met zijn boek, ja met zijn boek, naar het toilet. Je raad het al… juist op het moment dat hij net rustig zat te lezen ging de wind harder waaien waardoor we ineens scheef gingen en het zeil het water raakte. Ik riep naar binnen: “Alan, we gaan nu 8 knopen en de wind ging van 7 naar 13 knopen!! Het zeil raakt het water!! Wat wil je doen?” “I’m coming!” riep hij. En ja, we hebben toen snel de koers een beetje downwind gebracht en daarna snel de Gennaker naar beneden gehaald. Dat was een gevecht waarbij ik mijn hand een beetje heb verbrand (omdat ik geen handschoenen droeg en de wind ineens een harde ruk gaf aan de lijn/sheet die ik in mn handen had) en Alan zich in het zweet werkte om het zeil de boot in te krijgen. Goed. We begonnen met erg weinig wind en als je dan ineens van 4 knopen naar 14 gaat is dat eigenlijk ook wel weer fijn. Dan kom je tenminste ergens. Na deze actie heb ik ongeveer twee uur koude bierflesjes vastgehouden in mijn rechterhand om de pijn van mijn kleine brandwond te verzachten. En toen was ineens de wind ook weer ver te zoeken. Oh nee, we gaan toch niet.

Wil je zwemmen? Vroeg Alan. Euhm, ja? Wat is dat nou weer voor vraag, denk je dan. Midden op de oceaan. Iemand had het al wel tegen me gezegd. Als je midden op zee bent moet je gaan zwemmen en naar beneden kijken. Maar eerlijk gezegd stond ik daar nog niet om te springen. En ook weer wel.

Je moet bedenken dat ik ongeveer een maand geleden in Russell ben gaan zwemmen. Er zijn daar prachrige stranden. Toen we daar aan het zwemmen waren maakten we geintjes over haaien en toen we net 5 minuten het water uit waren kwam er iemand naar ons toe die vertelde dat hij daar het water niet meer in gaat, tenminste niet verder dan zijn knieen, omdat hij een keer een haai een zeehond heeft zien aanvallen. Daarna vertelde hij dat er best wel veel haaien zijn in Russell en ze daar in de buurt een broedplaats hebben.

Dus daar gingen we… het was tijd om te douchen. Ik haalde wat shampoo en zeep en deed mijn rode zwempak aan. Alan zorgde dat de boot bijna niet vooruit ging en gooide een touw uit de boot die we vast konden houden. Voor als de boot er ineens vandoor gaat. Ook erg geruststellend. Hij sprong het water in en ja, het zag er niet eng uit. Het water was 19,5 graden. Niet heel warm maar ook niet te koud. Het was mijn beurt. Ik stapte over het hekje aan de achterkant en stond klaar om te springen. Het diepe in. Ja, ECHT DIEP. Ongever 5000 meter. Ik dacht na over de walvissen, haaien, inktvissen en andere onbekende wezens die in een zee kunnen zwemmen. Die ochtend had er een plaatje gestaan, naast het stuk over het woord Awe, van een duiker naast een walvis en dan lijkt een mens ineens heeeeeeel klein. Dus zo voelde ik me ook. Ik probeerde een bommetje te maken maar die ging helemaal fout, waarschijnlijk door de lichte zenuwen, maar ik zwom! Het was spannend en een beetje koud. Ik pakte het touw vast en deed een poging om de duikbril op te zetten. Toen dat gelukt was keek ik naar beneden. Het touw ging ver naar beneden maar daarna zag ik geen einde. Alan, het is zo diep! Zei ik. Hij zei dat ik naar het zwaard van de boot moest kijken. Oh wat is die groot! Dat ding onder de boot is behoorlijk groot en onder water lijkt alles nog groter dus je kunt je voorstellen hoe ik me voelde in de grote zee…. heeeel heel heel klein. Alan zwom om de boot heen. Dat ging mij een stap te ver. Ik bleef dichtbij het trapje zodat een walvis of haai me niet kon pakken. Daarna zeepten we ons in, wasten we onze haren en dook ik er nog een keer in om alles uit te spoelen. Deze keer ging het iets beter maar alsnog voelt het onrealistisch, spannend en gek om als ieniemienie mensje in een reuzegrote zee te zwemmen.

Na het zwemmen zagen we een boei drijven en later een slipper. En toen zijn we begonnen om samen ons eigen liedje te schrijven. Oh, en…. het duurde het even maar de wind komt nu vanuit de juiste richting en we gaan weer volle kracht vooruit!

De power van de wind heb ik weer gezien vandaag en ik heb absoluut een gevoel van awe gehad. Het zwemmen, een prachtige zonsondergang en nu de ongelofelijke sterrenhemel met ontelbaar veel sterren. De maan is klein maar ik zie hem. En ik zag een vallende ster dus ik heb een wens gedaan. De wereld is mooi. Laten we ons best doen om dit nog lang zo mooi te houden.

Ik heb je lief

Mens, ik heb je lief
Wereld, ik heb je lief
Zorg goed voor haar
Wees lief voor elkaar

Janneke

Positie: S  37.21  W 157.25
Snelheid: 4.8 knopen
Windkracht: 10 knopen
Koers: 170

———————————————————————————————-

@Roosmarijn op ‘t Holt. Gefeliciteerd met je verjaardag!

N.B. sr. Harry en ik zijn ontroerd na het lezen van dit verhaal, we zijn trots en blij dat ons kind het durft “springen in het diepe”. Als kind heeft ze het geleerd vanaf de trap, springen! En nu… doet ze het 30 jaar ouder en 30x enger (vind ik sr. tenminste 😉  )

Het woord awe…. is niet in een woord uit te leggen in het Nederlands. Awesome; ontzagwekkend, grote bewondering…..

geniet weer van haar verhaal! met groet,

Janneke sr.

@ Roos van ons ook van harte!!

13 days 1300 miles with Taya

19 januari 2018

Het is dag 13 en we hebben ruim 1300 miles afgelegd, met nog 1800 tot we naar beneden duiken en dan 2000 tot aan Kaap Hoorn en dan 400 naar de Flaklands zitten we nu op 25% van onze tocht. Gezien de omstandigheden is dat best goed. We hebben weinig wind gehad en als we wind hadden kwam het van de verkeerde kent waardoor we nog steeds niet zijn afgedaald naar 45 graden zuid om in de ‘ Westerlies’ winden te kunnen komen. Vandaag gaan we erg langzaam (fijn om rustig naar de plee te gaan) en Alan hoopt dat de wind gaat draaien en hopelijk snel harder gaat waaien want langzamerhand moet die wind een x doen wat hij hoort te doen… pffffffffft!!! Ons in de juiste richting brengen. Gisteren heeft Alan ook een tekening gemaakt van een kleine octopus op het zeil. Er waren een paar kleine inktvisjes met de golven meegekomen en waren platgedrukt/geslagen tegen het zeil en daarna uitgedroogd. Zie dat maar eens voor je. Best zielig, maar ja… niks aan te doen. We gaan zo het code Zero zeil weer hijsen, ik noem hem Zoro. Die zal ons weer wat meer snelheid geven. En ik ga het meeste werk alleen doen. Ik voelde me goed genoeg om te gaan planken vanochtend dus dat moet goed komen.

Sinds gisteren voel ik me stukken beter. Ik heb zelfs pannankoeken gebakken en het bed verschoont. Ook een hele opgave met al die beweging. Maar het is een fris en schoon bedje waarin ik inmiddels alweer een nachtje heb doorgebracht. M’n boek “The Thirst’ is spannend. Ik ben op pagina 100. En vandaag heb ik veel geschreven in m’n boekje. Op 1 pagina heb ik een kleine cirkel (ik vergeet de NL spelling soms… schrijf je circel of cirkel?) gezet waarin ik ‘IK’ heb geschreven en daar omheen de mensen geschreven die dicht bij me staan, afhankelijk van de relatie die we hebben rechts de meer mannelijke rollen zoals mijn vader en links de meer zorgzame rollen zoals mijn moeder en dan boven mensen met meer dynamiek in hun leven en beneden de stabiele mensen. Leuk om dit in mijn eigen perspectief te zien. Ik heb ook een lijstje gemaakt van mensen waar ik mijn tijd graag mee doorbreng en welke activiteiten ik daarbij vind passen. Voor als ik weer terug ben. Een eens in de zoveel tijd traditie die ik voor mezelf heb ontwikkeld om mijn focus te houden bij wat belangrijk is. En te werken aan vriendschappen en relaties. We moeten vooruit gaan, leren en groeien. Ik wil met mijn oma bloemen kopen, met mijn moeder een dag relaxen in fontana, met mijn vader hardlopen of een goed gesprek voeren en whisky drinken bij het vuur en luisteren naar hem als hij zingt, met anderen gewoon wandelen of koffie/thee drinken en urenlang kletsen, strandwandelingen maken, een goed gesprek voeren onder het genot van een diner / lekker biertje of glas wijn, foto’s maken, koekjes bakken, poolen, haring eten, een goeie bbq, touren en naar de TT in Assen en ga zo maar door. Zo zie je maar weer… weg gaan geeft ruimte om te dromen over wat je thuis hebt. En ja… de kleine dingen waardeer je des te meer. Vandaag droom ik even weer van terug zijn en dat voelt goed. Ik mis jullie en kan niet wachten om iedereen weer te knuffelen. Ik heb net een cracker met makreel in tomatensaus gegeten en Alan heeft me geleerd dat citroensap daaroverheen erg lekker is. Hmmmm. Oh ja en ik heb een paar levenslessen opgeschreven bv. dat ik zo blij was met mijn eerste manager Belhaj die zei: Maak aub fouten, daar leer je van. En vraag hulp als je denkt dat je het nodig hebt. In Amerika leren veel kinderen dat ze great zijn, maar daarbij ligt de aandacht erop dat ze alles kunnen. Wij denken dat het beter is als je kinderen leert dat niemand perfect is en dat ok is. En dat fouten maken goed is, daar leer je van. Ach ja… dit geld niet alleen voor kinderen natuurlijk. 😉 Als laatste heb ik weer wat zeil-thermonologie bestudeerd uit het boek wat ik van Ed Scott gekregen heb. Ter voorbereiding op slechtere omstandigheden.

Zijn er nog interessante ontwikkelingen in NL? Wat heb ik gemist de afgelopen maand?

@Han vd Pol: Hey beste haringman van NL. Ik kan niet wachten om weer een haring bij je te komen eten. Dat is waarschijnlijk 1 van de eerste dingen wat ik doe als ik terug kom in NL! Ik heb je haringkar gezien in de film The Hitmans Bodyguard. Groetjes van Janneke die ergens midden op zee zit (dit mag papa op zijn facebook zetten en mag je ook in mn blog laten staan) (red.sr. Dat gaan we dus ook doen Han! Maar wie weet lees je het hier eerder ;-)…. en ik kom mee een haring eten hmmm)

 

 

blijven lezen, muziek luisteren en…

 

Mijn moeder vroeg hoe het kan dat mijn smaak veranderd. Ik denk dat smaak anders is omdat de zeelucht zo zout is. Vandaag heb ik pannenkoeken gegeten als ontbijt en die doen hun werk goed. En zolang ik boeken lees, muziek luister of films kijk voel ik me ook prima. Nogal bijzonder aangezien lezen (bij evenwicht problemen) mensen juist ziek maakt zeggen ze. Blijkbaar werkt het bij mij andersom. Als ik me afsluit van de bewegende omgeving voel ik het niet. Alan vind het ook bijzonder dat ik nog steeds zo positief ben i.v.m. die zeeziekte die af en toe om de hoek komt kijken. Maar ik vermaak me nog prima en we hebben lol over het feit dat ik lopend met een magazine voor m’n neus door de boot ging om drinken te pakken en hard probeerde te focussen op lezen zodat ik niet ziek zou worden :). De wind doet niet helemaal wat we willen dus we moeten nog wat langer tegen de wind in. Alan is nu de zeilen aan het trimmen zodat onze koers wat beter is. En ik heb koffie voor hem gemaakt. En ja ik ben heel erg blij met de films die ik heb, vooral omdat de dvd speler die Alan in NZ had gekocht zijn USA dvd’s niet accepteert. Oh en de radio / speakers hebben het opgegeven. Er had een beetje water op gelekt. Alan is alles aan het dichtkitten hier maar kan niet vinden waar die paar druppeltjes vandaan kwamen. Ook wel leuk om te zien. De radio heren uit Russell houden ons in de gaten… ik vind vooral leuk dat PWM uitgesproken wordt als Papa Whisky Mike. Daar luister ik elke dag naar :). Mocht hij het lezen… Hi Papa Whisky Mike, thanks for checking us everyday. You have a nice happy voice. Can’t wait to listen to you again at zero three hundred GTM

De zon schijnt en ik heb net een scientific american magazine uitgelezen. Tijd voor lunch en misschien een potje pesten. Groetjes aan iedereen en een dikke knuffel voor oma

Jouw bericht aan Janneke?

Beste allemaal,

Janneke stuurt de berichten in het Engels, onderaan het verhaal kun je een taal kiezen, als je liever Nederlands leest.

Ze zal erg uitzien naar een bericht van jullie. Graag via mijn email: kleurjed@gmail.com, de reacties op deze site ziet ze niet eerder dan in de buurt van de Falkland eilanden.

Onderstaand bericht kreeg ik van Janneke op mijn email waarin ik noemde dat ik haar 2 dagen mistte…..

“Ik kon gisteren echt niet achter de pc zitten. Te zeeziek. Ik kijk uit naar een dag rustige wateren. De golven zijn nog steeds redelijk wild en hoog en slaan op de zijkant. Niet gevaarlijk hoor maar de beweging is soms te intens voor mn maag. Ik geniet van mn rust en kijk films. Kusje mij”

Ik hoop dat jullie weer net zo genieten van haar verhaal dan wij.
hartelijke groet sr.

A little seasick while trying to get south

16 januari 2018:
There are some big fuckers out there
But none of them can tickle Taya 🙂

It’s another sunny day. The waves and swells from the south are about 2,5m and moving the boat a lot. Yesterday I couldn’t keep my food in but today is a better day with eating Lu crackers, cheese and appelstroop. We might go to the next time zone by the end of the day. 1 more degree… we’re now at 166 and when we cross S 165 we enter HST Hawai Standard Time -10. We finally go a little more south and we hope to be able to get more south by Wednesday. It all depends on the motion of the high pressure system that is south of us. If that moves more to the east we can use the winds to go south. Hopefully it does what it supposed to do!

When I don’t feel to good because of the motion of the boat, I listen to Bob Iver and enjoy my bed and pillows. I watched another movie ‘ Be Kind Rewind’. Very funny :). Made my day. And every time I look forward reading all the messages. Alan takes good care of me and made a soup yesterday. He also likes appelstroop since he tried it today. Oh and we decided to have eastern yesterday with a kinder surprise. We had a Cars toy in it and had a small race with our cars. Of course his yellow one (nr 51) was much faster then my grey one (nr 22). (Speciaal voor de kids om dit uit te vogelen.)

Alan said today that it’s so nice that I am proud of my country. And I realize I am a very lucky person to be born and raised in The Netherlands. It’s mostly in the top 5 of happiest countries in the world. Since I travel I thought about finding the best country in the world to live. But the combination of my family in one of the best countries is actually perfect. What more do I want? Even though the weather in New Zealand is much better to grow your own vegetables and maybe The Netherlands has a small problem with being 50% below sea-level, there are so many good things. We hebben het zo slecht nog niet ;). Yes, I’m proud and happy to be Dutch. And hopefully Alan can be proud again, one day soon, on his country.

One last boat flop (failure)…. I forgot to tell you guys this earlier. A kitchen scale doesn’t work on a boat that moves. It’s impossible to weight food. Just keep measuring with cups or ml.

Dag 8

Beste lezers,  deze keer had Janneke  de tekst in het Engels gestuurd.  Ik (sr.) heb Google vertaler erop gezet, maar de vertaling is niet echt super, vooral waar het om de technische uitleg gaat van het verwisselen van zeil wat Janneke heeft gedaan. Hoe dan ook…. geniet van het verhaal. De  Engelse tekst staat eronder, voor hen die Engels kunnen lezen, zal dat misschien fijner zijn om te lezen.

“De wind is 28 knopen, dus ik heb het grootzeil naar beneden gehaald, naar de tweede ring. Na het ontbijt vroeg Alan me om een ​​rif te nemen. Hij zou niet helpen. We bespraken alle stappen die ik moest nemen

Stap 1: verander de koers tegen de wind in. Stap 2: Maak het grootzeil los met het hoofdblad en de preventer. Stap 3: Loop naar de mast (dat was ook een uitdaging vanwege de wind, golven en grote deining) Stap 4: Maak de twee vallen los die op het grootzeil zijn aangesloten en trek het zeil omlaag naar de tweede ring. Stap 5: Bind het zeil op de tweede ring vast en trek de riflijnen. Stap 6: Trek het grootzeil strak met de val

….  Tatatadaaaa!

Ik heb het gedaan!!

We hadden net een nacht waar het voelde als slapen in een achtbaan. De golven sloegen soms over de boot en al deze dingen doen was eigenlijk best wel cool. Alan was heel blij, ik moet dit elke dag doen, zegt hij. 🙂 Hij maakte een video die ik graag zou willen delen, maar helaas moeten jullie wachten. We hebben het tot op zekere hoogte gehaald (S39 en W170) die Met Bob ons gaf en nu zijn we op weg naar het volgende punt 680 mijl verderop (ESE tot 155W). Eddy Scott vertelde me opnieuw en opnieuw over het feit dat mijn smaak zou veranderen … Dat begrijp ik nu helemaal! Vanaf de eerste dag begon ik een andere smaak te krijgen en ik ben blij dat we wat Nederlandse dropjes en zure snoepjes hebben meegenomen omdat dit echt een sterke smaak heeft. 🙂 We spelen kaarten, lezen, spelen gitaar en praten over het leven. Het is leuk en ik hou van de zee. Zelfs als het naar het toilet gaan een zeer uitdagend ding is. We hebben plezier. Oh en toen ik vanmorgen vroeg naar het toilet ging, hadden we een onplezierige bezoeker aan boord. Een zeer enge duizendpoot !! Ik heb Alan wakker gemaakt en hij heeft me gered van het 12 cm lange, erg dikke, bruine, enge ding. Ik hoop dat hij alleen was en ik ben blij dat mijn bed hoog is. Zeemansliederen, het geluid  van de wind, golvende bewegingen en zonnige kilometers. Liefde, opwinding, avontuur en veel plezier van S39.34 W170.42

Kusje Janneke

 

same text in english:

The wind is 28 knots so I took the mainsail down up to the second ring. After breakfast Alan asked me to take a reef. He wouldn’t help. We spoke about all the steps that I had to take and then I did it! Step 1: change the course up wind. Step 2: Release the mainsail with the main sheet and the preventer. Step 3: Walk up to the mast (that was a challenge too because of the wind, waves and big swells) Step 4: Release the two halyards connected to the mainsail and pull the sail down up to the second ring. Step 5: Tie down the sail on the second ring and pull the reef lines. Step 6: Pull the mainsail tight with the halyard

Tatatadaaaa!

I did it!!

We just had a night where it felt like sleeping in a roller-coaster. The waves smash over the boat sometimes and doing all these things in my new gear was actually quite cool. Alan was very happy, I have to do this everyday now he says. 🙂 He made a video that I would love to share but unfortunately you guys have to wait.

We sort of made it to our point (S39 and W170) that Met Bob gave us and now we’re on to the next point 680 miles away (ESE to 155W).

Eddy Scott told me again and again about the fact that my taste would change…. I totally understand that! Since the first day I started to have a different taste and I’m happy that we took some Dutch dropjes and sour candy because this really has a strong taste. 🙂

We’re playing cards, reading, playing guitar and talking about life. It’s nice and I like the sea. Even when it makes going to the toilet a very challenging thing. We’re having fun.

Oh and when I just finished going to the toilet early this morning we had an unpleasant visitor on board. A very scary millipede!! I woke Alan up and he saved me from the 12 cm long, very fat, brown, scary thing. I just hope he was alone and I’m happy my bed is high.

Sailor songs, windy sounds, wavy moves and sunny miles.
Love, excitement, adventure and a lot of fun from S39.34 W170.42

Kusje Janneke ❤