Whiehoe!! 1 week!

12 januari:

We zijn een week onderweg! Whiehoe. Dat voelt goed.

Met Bob ( de weerman) heeft ons geadviseerd om een beetje verder naar het noorden te gaan, we krijgen wat meer wind, maar zo ontwijken we een storm. Alan wilde eigenlijk meer naar het zuiden gaan maar ja dat moet nog even wachten.

We wassen af met zout water en spoelen na met zoet water, spoelen door met zout water en koken aardappelen met zout water. Zo komen we dr wel. 🙂 Als ik me af en toe wil wassen kan dat ook wel, i.p.v. wassen met zeewater,  maar liever zo lang  mogelijk mee wachten.

De zon schijnt vandaag.

Liefs vanaf een zonnige Taya

12 januari

 

Het is nacht. Ik heb net de wacht gehouden en een film gekeken. Eerder vandaag ook een van m’n favoriete films gekeken ‘ The Holiday’ en ik ben begonnen in een boek. Gisteren was rustig en we hebben een nieuw zeil gebruikt dus we gingen alsnog 6 knopen. Langzamerhand wen ik steeds meer aan de golven en ik heb gisteren een zeewaterdouche genomen achter op de boot. Lekker verfrissend. De watermaker is helaas kapot dus we moeten met regenwater gaan wassen etc. We hebben zo’n 6 liter water per dag voor ons beiden en daar komen we er wel mee maar waarschijnlijk stinken we als we aankomen. Nu heb ik in ieder geval een lekkere douche gehad en mijn haar kunnen wassen. We gaan langzamerhand richting een week en dat voelt goed…. als we er vanuit gaan dat we 6 tot 8 weken onderweg zijn schiet het al lekker op. Tot nu toe is alles nog steeds rustig en kalm. Er zijn soms ‘swells’ dat zijn lange grote golven van ongeveer 2 meter met daarbij kleinere golven die door de wind gecreëerd worden. Die twee kruisen elkaar soms en dan wordt de boot van beide kanten heen en weer geduwd. Dat hebben we nu steeds minder. Het is heerlijk zo rustig. Oh ja en ik heb Alan een les Nederlands gegeven. Ook leuk.

Ik ga zo slapen denk ik. Mocht iemand me willen mailen kan dat via jou. Laat maar weten als iemand een boodschap of vraag heeft.

(red. sr: als iemand haar wil mailen, stuur dan je email naar kleurjed@gmail.com, dan zorg ik dat ze je bericht krijgt. Reden hiervan is dat het gedoceerd moet. Mail gerust, ze zal het fijn vinden iets van jullie te horen}

Ik mis de maan vandaag. De lucht is de hele dag/nacht bewolkt helaas. Maar ik weet dat hij er is. 🙂

Heel veel liefs van mij ergens op Zuid 40.18 & West 176.19

Terug in de tijd…

Vandaag is het alweer dinsdag. We zijn de datumlijn overgevaren en dat betekend dat we 1 dag terug gaan in de tijd. Dus het is hier nu -11 uur van GMT 0, in plaats van +12 uur. Dus in plaats van 14:00 uur woensdag (wat bij jullie 02:00 uur woensdag is) is het hier nu ineens 15:00 dinsdag, behalve als we rekening houden met de zomertijd en die eraf halen dan is het hier nu 14:00 uur dinsdag. Laten we het daar nu maar even op houden. Jullie lopen nu 12 uur voor op ons en langzamerhand reizen we weer in de toekomst. In Uruguy is het -4 van GMT 0.

Het is hier nu in de boot 24 graden maar ik gok dat t buiten misschien 18 – 20 graden is. We gaan langzaam verder naar het zuiden dus het wordt ook een beetje kouder.

Onze movie-night was leuk. De film ging over Victoria en Ahmed. Over Queen Victoria en een man uit India. Ze hebben in 2010 zijn dagboek gevonden en er daarna een film over gemaakt.

Vandaag wiebelt alles weer veel in de boot. Ik lig in bed gitaar te spelen en we praten over politieke strategieën. Dat is leuk. Alan vindt het ook leuk om over onrealistische theorieën te praten. Misschien gaan we vandaag weer movie-night doen aangezien het nu weer dinsdag is… haha

Deze mail is niet echt interessant maar ok… ik doe mn best in een wiebelende boot.

Liefs en knuffel en groetjes aan iedereen

Dinsdagavond 21.30 uur..

We hebben net rijst met butter chicken gegeten en hebben vandaag movienight. We gaan een film kijken met popcorn, m&ms en skittels. Toen Alan net aan het koken was en ik aan het zingen zag ik opeens een vin uit het water steken. Ik riep naar Alan dat ik een haai zag maar toen hij naar buiten kwam zagen we dat er heel veel dolfijnen naast de boot zwommen. Een paar dolfijnen maakten een mooi sprongetje en ik heb ze 10 minuten gefilmd met de gopro. Alan zei dat we ook een albatros gezien hebben… een hele grote vogel die soms maanden de oceaan over kan vliegen zonder te rusten. We hebben steeds een paar vogels om ons heen vliegen. Vandaag begon heel rustig en ik voelde me heel goed en energiek, tot na de lunch toen we dichter bij land kwamen en de golven ineens heel warrig door elkaar gingen. Toen zijn we gaan pesten (kaarten) en na het tweede spelletje voelde ik me weer helemaal top.

Vanochtend was het een perfect moment waar de zee rustig was, de wind kalm, en de zon en de maan zich beiden op hun best lieten zien. De gouden gloed van de zon kwam langzaam omhoog en de maan was nog recht boven ons en scheen een helder licht dat schitterde op de golven. Ik begrijp dat mensen soms even echt weg willen van de wereld naar het niets in de zee wat eigenlijk alles kan zijn. Prachtig. Geen afleiding. Dat maakte me weer bewust van het feit dat ik me in Nieuw-Zeeland eigenlijk alweer had laten meeslepen door de orde van de dag. Werken, vrienden, familie en internet. En te weinig tijd heb gemaakt om echt tot rust te komen. Een dag niks doen. Naar het strand, aan het water, liggen in het gras, sterrenkijken. Gewoon een moment niets, helemaal niets, minstens twee uur niks doen en niet op je telefoon kijken. Je gedachten laten gaan en genieten van de natuur, de wind, het water. Proberen te zien hoe snel de kleuren van de lucht veranderen tijdens een zonsopgang. Lang kijken naar de maan en weten dat er ergens op de wereld nog iemand naar diezelfde maan kijkt. Ik kijk….. kijk jij ook? Het voelt goed.

Vandaag had ik een dejavu gevoel alsof ik al eerder heb gedroomd over deze tocht toen ik misschien twaalf jr was ofzo. Dat was een apart gevoel.

Oh en we hebben ongeveer 30 flairs die ik een beetje heb nagekeken op datum. De nieuwsten heb ik allemaal in de ditchbag ( een tas waarin alle belangrijke dingen zitten) gedaan en ik had erg veel humor…. als wij ooit nog eens in een reddingsbootje komen dan hebben we een hele vuurwerkshow paraat. Ik zie het plaatje steeds voor me. Twee mensen met 30 flairs. 😀 Gelukkig is deze boot te sterk en hebben we dit natuurlijk niet nodig. Maar wel leuk dat hij er zoveel heeft. Misschien gaan we morgen eentje testen die ‘ over datum is’. Om te kijken of het misschien toch nog werkt.

Jullie kunnen ons radio rapport ook beluisteren. Elke dag om 4 uur (dat is dus 4 uur snachts voor jullie) geven wij een rapport door:

Friends and family can listen to your daily check in via the Internet. Instructions athttps://pacseanet.com/listen/

Love you all!!!!

 

Dag 2

“Het is nu maandag 15:17 u. en we hebben een drukke dag. Vanochtend kwam een lijn van het mainsail vast te zitten. Alan is 4 x naar de top van de mast geklommen. De eerste keer om te zien wat er aan de hand was, de tweede keer met de juiste gereedschappen om het los te maken en weer in de juiste positie te brengen, de derde keer om het mainsail aan een andere lijn vast te maken (toen waren we blij dat het was opgelost), toen zei ik dat we het mainsail weer moesten proberen te hijsen en ging het weer mis, toen ging hij weer omhoog om het weer los te maken en hebben we direct de lijnen verwisseld zodat het niet weer gebeuren kan. Het mainsail zit nu aan een lijn die we Amsterdam genoemd hebben omdat het rood is met zwart, die zit aan de port (bakboord) kant en houdt het mainsail hoog. Ingewikkeld verhaal maar een goede oefening is rustige omstandigheden. We hebben wentelteefjes gegeten als ontbijt en een quinoa salade als lunch. De golven waren vandaag rustig, net als de wind. Ik voelde me vanochtend erg goed. Heb me heel even iets minder gevoeld maar een korte lachtherapie hielp. Daarna heb ik snel mn lunch opgegeten. Zolang ik er niet aan denk en andere dingen doe voel ik me goed. En ja het is gewoon even wennen. Alan is dagelijks om 16:00 u op een radio netwerk en geeft dan onze informatie door. Hij moet nogal wennen aan de radiotaal maar het is leuk om even contact te hebben met anderen. Ik ben blij dat ik me goed voel en we aan onze derde dag begonnen zijn, we zijn al op 5% ;).”

Op mijn (sr.) vraag of ze ook een camera buiten boord hebben om te zien wat de bonk was antwoord Janneke:
“We hebben een camera… een gopro. Maar die bonk was in de nacht dus dan hadden we nog niks gezien. Met een gemiddelde van 4 tot 6 knopen gaat het sowieso eigenlijk te snel.”

kusje van Janneke jr

Location: S 36.16 E179.09 SOG 4.9 COG 60 Wind 10 kn from 115

Dag 1

Lieve mensen, Janneke vroeg me 1x per week de berichten die zij stuurt per email op de website te zetten…. maar aangezien ikzelf zo fijn vind even iets te horen van haar belevenissen, zet ik dit bericht er maar direct op. Zijn en blijven jullie ook op de hoogte.

“Lieve mama en papa en broer, zussen, oma, familie en vrienden. We zijn bijna 24 uur onderweg en het is de hele tijd kalm geweest. Een lekker windje die lief voor ons is en de golven zijn niet al te hoog. Om 20 uur gisteren ben ik gaan slapen tot 2:00 en daarna hebben we geruild en is Alan in het bed gedoken. Slapen is anders. Ik word nog vaak wakker van de beweging en geluiden. Tijdens mijn wacht zag ik schip Princes Paula. Ze kruiste onze koers maar ging naar het noorden dus ik hoefde niets te doen. Toen hoorde ik twee keer een bonk. Alan kwam naar buiten en scheen met de lamp maar we konden niet zien wat het was. Daarom is een aluminium boot handig zei hij. Dit is de eerste keer ooit dat hij iets geraakt heeft maar de boot is sterk. Misschien was het een stuk hout of een walvis. Dus ik tekende daarna in mijn boekje een walvis met een bult op zijn hoofd. Vandaag ben ik een klein beetje zeeziek en heb net gekotst. Dat lucht op. Daarna ben ik gaan zingen en gitaar spelen. Oh en er waren twee dolfijnen bij ons op bezoek. Ik heb ze nog snel kunnen filmen met m’n camera. Dit waren de 1e 24u. Op naar de volgende 😉 Ik ben benieuwd. Heel veel liefs vanaf Taya, Positie S35.51 E176.01 speed on ground 6 knopen, richting 137 graden zuid oost”.

met hartelijke groet, Janneke sr.

 

 

What happens after 2018?

I’m sitting at the Gables to eat one of my last ‘ good’ meals. The pizzeria Hone’s was closed and the Dukes is closed because of a live music performance tonight so I decided to try the Gables this time. On the boat we have a freezer but it’s small and I shouldn’t expect more than five meals from the meat that we bought. After that it’s going to be dried and smoked meat or canned chili beans with 25% beef (which was really good compared to the other canned food). That’s why I decided to order free-range beef.

DSCF9518

The view is like a painting so beautiful and I feel very lucky to have the opportunity to enjoy the sunset from a table at the beach where I can capture every moment. I ordered a glass of red wine to go with my steak and I just received an aperitif from the chef. A small but tall glass of soup on a piece of wood that looks very cute next to my over-sized glass of red wine. The time is now. It’s very easy to enjoy this moment.

My reason to go to the beach is to write a last blog for my family and friends. My mother asked me to write another story before Alan and I leave New-Zealand. And so, here I am. I found the best spot to write this letter and I will make it a nice one. After this my mom will take over my website to write one or two blogs a week with all the information of our journey. Every day I can have contact with my parents and with this information they will be able to make a nice update for all of you. We will also give updates on low frequency radio so if anyone knows people with an unofficial radio channel, let us or my parents know and you can hear us talking about our position etc.

My thoughts went to Christmas and New Year. What did we actually do? Celebrating another year. Looking back on last year and looking forward to the next. Humans are wired to respond to short term things. It’s easy for us to focus on one year, one week or things that could happen today. That’s why we have no problems sitting too long, eating food that may cause cancer or diabetes and we don’t get scared of global warming.  The last couple of years I planned to reach goals in one year. I got my motor driver’s license, bought a motorbike, got a tattoo, sold my house and went traveling. Now it’s time to challenge myself and do something long-term.

My dinner is here…

The food is delicious and the red wine good. Some kids are still playing on the beach and in the background I can hear the music of one the famous New-Zealand reggae bands Katchafire, the Black seeds or Aaradhna that play at The Dukes of Marlborough Tavern. It’s 6:30 pm in the middle of high season. The car ferry line was huge and probably the 800 people that live in Russell are doubled by the amount of tourist that are here now. ‘City people’ who want to enjoy the beautiful silent beaches. And they are right, it’s truly amazing.

DSCF9524

Back to my New Year thoughts…

This might sound a little bit crazy but a while ago I bought a cap of ‘The Golden State Warriors’. Some people say that heaven has golden streets so I started to think about the fact that we might need more warriors for a heavenly, better and more honest world. At this time we see that there are definitely fighters who spend a lot of time and money to make this world worse place and less fair. So I’m going to see how far I can come to do something about this.

The challenge for myself this time is to focus on a five year plan that belongs to a lifelong goal. This challenges not only me but also people around me to look into the future, create a vision and make a strategically strong planning. It takes courage and the willing to take risks. It takes integrity to keep focused and making sure I have nothing to hide or fear. It takes honesty and discipline. And most of all it takes a lot of learning and fighting. Being ready to face big problems and find the truth in complicated situations.

Most of you already know that my life long goal is to make the world a better place. My five year plan towards that goal is to go into politics. What?! Did I actually say that? Yes… Last week I became a member of GroenLinks. This is the green political party in The Netherlands with a progressive left character. Even though I can’t really do something now because I’m not back yet in my lovely under the sea-level country, I support them with my membership and I’m learning a lot about this world while I travel. I’m meeting some amazing new teachers and talk about the problems the world is facing now. And yesterday Alan and I actually started to speak about making a plan for a more honest world. Who knows… maybe we will get there one day?

DSCF9532

Sticky toffee pudding…

I just finished my most delicious desert and ate too much. I didn’t listen to Gandhi’s words. I was maybe a little too greedy today because this desert was definitely not something that I needed. But well… Friday we will be leaving for two months on sea. And my ‘rule’ is: As long as you give you can also enjoy.

Yesterday we had our first time going out with Taya. It was a successful day ;). Alan and I moved Taya from dock D38 to dock K5 because the Marina had no space anymore. There’s a storm coming that already showed 26 knots on our screen and all the boats are trying to find a safe haven. We will leave tomorrow after the storm and I think we both can’t wait to start. It’s been a long time waiting. This is not about the goal, this is about an extraordinary journey.

 

I’m almost ready…

Mum and dad… You are the most amazing people I have ever met. You know this already. First of all thank you for understanding and supporting me in every step of my life. You’ve raised me with good values that gave me a strong character. Dad, you thought me not to be afraid, not to live for myself and to trust people. Mum, you gave me self-confidence and showed me compassion. When I felt down, you showed me that I can stand up myself. And when someone would sit alone, you would be the one to sit next to them. My sisters gave me the best sister-love that there is. A lot (really a lot!) of laughter and support and more than ever a shoulder to cry on and a listening ear. My brother showed me how to be a strong girl and helped me to win arm-wrestling from all the boys in my class when I was just ten years old. You taught me how to drive a car and showed me how to become a hard successful worker.

Looking back, my family truly inspired me and made me the person that I am today and my friends motivate me, support me and give their honest opinion even if I sometimes don’t like to hear it. Old friends and new friends believe in me and gave me the best 2018 I could imagine. Even though saying goodbye again is hard and I had a tear or two, I am happy I have met you and thankful to have you in my heart. One day we will meet again.

 

Looking forward, I’m sure there will be a lot more people who will inspire and motivate me. But now the journey begins to learn from an amazing man… Alan. I can’t wait!

Oh… and after 2018? My five year plan… I don’t give away too many details. That’s part of the strategy ;). Dream big but keep it simple. It doesn’t matter what you become, as long as you become a good one.

DSCF9510