Kleren kopen

Na een gecompliceerde reis ben ik gisteren eindelijk ‘thuis’ gekomen bij Alan en Caty. Omdat ik geen schone kleren heb gaan we zo shoppen. Ik heb eindelijk weer goed geslapen. Gisterennacht heb ik in het vliegtuig maar 1 a 2 uurtjes kunnen slapen. Nu doe ik een wasje, draag ik een broek van Nathaniel (Alan zijn zoon), een ‘toeristen t-shirt’ die ik in Chili heb gekocht en een vest van Caty. We hebben net een heerlijke verse salade gegeten. Wat heb ik dat verse voedsel gemist zeg! Vanavond ga ik verder met het schrijven van het verhaal… ik vraag nog eventjes geduld van jullie. Mochten jullie nog specifieke dingen willen weten hoor ik het graag, dan voeg ik die informatie toe aan het verhaal.

Mama’s laatste blog – Janneke is zelf weer online

Op 23 februari schreef Janneke naar mij:

Het gaat nog steeds goed met me. Ik heb de eerste dag tijd genomen om de kaartjes te lezen die uit het vierkante doosje kwamen en had het muziekje uit het doosje meegenomen. Toen heb ik even een beetje gehuild. Ik neem mijn tijd om te denken en verdrietig te zijn en we hebben gisteren dumplings gemaakt met de crew om te vieren dat wij aan boord gekomen zijn. Ze eten dumplings alleen op feestdagen dus dat was erg speciaal. Vandaag gaan we krab eten!! Hmmmmm. Gisteren heb ik pingpong gespeeld met de 3e officier en twee vrienden van hem. Ze zijn erg aardig en leren me chinees. Ze hebben mijn naam ook in chinese tekens geschreven. Ni hao = hallo, xie xie = thank you (spreek je uit als sje sje), peng you = vriend (spreek je uit als peng jo) etc. Ik heb het allemaal opgeschreven. We hebben ook email uitgewisseld en foto’s gemaakt dus ze kunnen een paar foto’s sturen die ze vanaf dek hebben gemaakt op de avond dat ze ons hebben opgepikt. Ze kregen om 3:00 bericht, toen zijn ze om 6:00 hun koers al gaan wijzigen en waren wij om 2:30 de volgende nacht aan boord. Het heeft hun behoorlijk wat extra tijd gekost maar dat vonden ze niet erg. We hebben heerlijke chinese groene thee en ik had een reep chocola meegenomen en een stroopwafel (Alan z’n favoriet, net als Kano’s die ik in NZ had gekocht). comfort food voor mij en Alan.

Dikke knuffel!!

Op 25 februari kregen we een berichtje van Janneke:
“Ben veilig in het huis van Charlotte. Ga nu slapen, het is half 2, spreek je morgen.”

Alan en Janneke zijn met een super de luxe boot door de marine van het grote schip gehaald en naar Valdivia gebracht. Het was een bijzondere binnenkomst in Valdivia. Er was feest in de stad, met veel mensen en vuurwerk. Dit was ook de reden dat alle hotels vol zaten. Charlotte stelde haar appartement beschikbaar voor hen. Heel fijn.

De volgende ochtend hebben ze tickets geboekt naar Pennsylvanie. Gisteren aangekomen in Pennsylvania…. en nu…. uitrusten, bijkomen en mensen ontmoeten.

 

Harry werd gebeld door RTV Noord met de vraag of hij iets wilde vertellen over Muis (liefkoosnaam van Harry voor Janneke)

Ook plaatsten Wietze en Janneke, de vrienden uit Nieuw Zeeland die ook het contact met Charlotte in Valdicia hadden geregeld, een mooi stuk in een zeilblad. De link hieronder. Al met al…. in het nieuws!  ; )

https://www.zeilen.nl/nieuws/nederlandse-zeilster-gered-op-stille-oceaan/

Ik heb de zeiltijd alle blogs van Janneke gepost en nu doe ik de laatste om jullie allemaal te informeren en zeggen dat het goed met haar gaat. Ook wij zien uit naar een nieuwe mooie blog van haar.

Harry en ik willen als ouders iedereen bedanken voor de overweldigende belangstelling. Sommigen keken dagelijks uit naar een blog en noemden het een horror.  ; )…. je blijft lezen.

Wietze en Janneke, Charlotte, de bemanning van de Nanjing Express, Canadian Air, dank jullie wel voor de zorg en de hulp!

 

met liefs en hartelijke groet van de ouders van Janneke

Laatste bericht net ontvangen: “we gaan naar een 2de hands winkel om kleding te kopen”.

 

 

 

 

 

Hartelijke groet!

 

 

 

en…. bericht van Janneke!!

Op 23 feb. 2018 14:00 schreef Janneke

Veilig aan boord van de NanJing Express

Op 20 februari, twee dagen na de storm, om 21:50 uur merkte Alan dat we ons tweede roer verloren waren. De volgende ochtend rond 8:00 uur probeerden we de kleine drogue en dat werkte. Inmiddels hadden we de Peter van The Pacific Seafaerersnet al op de hoogte gebracht en kregen we die ochtend te horen dat de Chileense MRCC besloten had een schip onze kant op te sturen en we hulp mochten verzoeken van de Nanjing Express. Deze beslissing werd genomen omdat we nog steeds 750 miles bij Valdivia vandaan waren. Dat is een lang stuk en met de drogue, waarmee we waarschijnlijk maar 2 tot 4 knopen zouden kunnen varen zou het een lange tocht zijn van ongeveer 2 tot 3 weken. En in die weken is er nog steeds een redelijke kans op een storm. Alan besloot het aanbod van de MRCC Chile niet af te wijzen en Taya te evacueren. Dat betekende een hoop. Hij moest Taya laten zinken. Slepen gaat niet op zo’n lange afstand en een boot mag niet onbemand op de zee drijven. Dat is gevaarlijk voor andere schepen en het zou zomaar ergens tegen de kust kunnen slaan. Het is te gevaarlijk.

Op 21 februari rond lunchtijd was de beslissing gemaakt. De Nanjing Express had zijn koers gewijzigd en kwam onze kant op. Ze waren ongeveer 100 miles bij ons vandaan en met een snelheid van 10 knopen zouden ze rond 23:30 uur bij ons zijn. Om 21:50 uur zagen we de Nanjing Express voor het eerst verschijnen op onze radar. We pakten onze laptops, telefoons en camera’s samen met onze portemonnee, paspoort, ondergoed en tandenbortel in een kleine backpack. Klaar om een touwladder te beklimmen. Ongeveer een uur later zagen we in de verte de grote lampen van de Nanjing Express en het schip kwam steeds dichterbij. Het laatste half uur was erg spannend. Taya lag met haar voorkant richting het noorden-westen en ze kwamen vanaf het noordoosten aangevaren. Onze stuurboordzijde zou in lijn moeten komen met hun bakboordzijde. Alan kreeg over de radio de vraag of we een lijn van 40 meter hadden. Hij maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya en we stonden klaar met reddingsvest en allebei een kleine tas. De Master van de Nanjing Express deed zijn werk uitstekend. Ze kwam naast ons en gooiden een touw met aan het einde een zware bal. Die maakten we vast aan ons ankertouw en toen haalden ze het touw weer omhoog. Ze sneden ons ankertouw doormidden en liepen met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat naar achteren om ons naar het midden van de Nanjing Express te slepen. Daar zagen we in de verte een touwladder hangen. Het schip was leeg op weg naar Chili om daar houtsnippers in te laden. Daarom lag het niet diep in het water. De totale hoogte is 22 meter en daarvan ligt zo’n 8 meter onder water. De ladder was 14 meter maar door de golven gingen wij met Taya meters op en neer. Ook al was het eigenlijk perfect weer om dit te doen, weinig wind en lage golven, alsnog zagen we het alg van het schip op de bodem als we omlaag gingen en had Alan gekeken naar de afmetingen op de zijkant van het schip, we gingen alsnog zo’n 3,5 meter op en neer. Dat betekende dat de ladder soms precies op Taya terechtkwam en soms een aantal meter boven ons hing. Ok… dat werd spannend. Ze gooiden een touw naar beneden voor onze tassen. Alan maakte beide rugzakken er aan vast en het touw werd weer omhoog gehesen. Daarna kwam het touw naar beneden, deed ik een harnas om en haakte Alan mij vast aan het touw. Terwijl Taya met haar mast soms tegen het schip sloeg en de zijkanten tegen elkaar aan schuurden stond ik klaar om te gaan. Ik moest denken aan gymnastiek op school. Daar moesten we soms ook in een touw springen of naar een rekstok springen. Daar was ik erg goed in dus ik zou het net zo doen. Vanaf dat moment had ik alleen nog maar focus op de ladder. Alan merkte dat de windgenerator hard draaide en vlak naast de ladder tegen het schip sloeg. “I don’t like this” zei hij en stopte het draaien. Daarna, in de volgende golf, toen wij weer vlakbij de ladder waren, ging ik naar voren en greep de ladder met beide handen vast. Ik vond snel een plek voor mijn voeten en zette een paar stappen. Toen zag ik de windgenerator weer tegen de Nanjing Express slaan op ongeveer een meter aftand van mij. Aan de andere kant zag ik de mast ook tegen het schip aanslaan dus ik klom met alles wat ik in me hand in een snel ritme zo snel mogelijk naar boven. Boven me hoorde ik de bemanning, zo’n 15 mannen, in het chinees dingen roepen. Ze trokken hard aan het touw dat aan mijn harnas vastzat en dat hielp mij om sneller te gaan. De adrenaline schoot door mijn lijf en uiteindelijk had ik de 14 meter geklommen en trokken zo’n vier mannen mij aan boord. Ik was veilig. Uitgeput en hijgend liep ik naar de plek waar onze tassen stonden. Een paar meter achter de bemanning. Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken… Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. “She looks fine. She still looks good” zei hij. Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Inmiddels heb ik veel geschreven. Drie keer een warme lange douche genomen en we hebben over het 215 meter lange dek gewandeld. We hebben het stuurhuis mogen zien en krijgen drie maaltijden per dag die we met stokjes mogen eten. Er zijn zo’n 23 mannen aan boord en ik ben de enige vrouw. Er wordt goed voor ons gezorgd en de 2e Officier, Wu Junfa, spreekt ook een beetje Engels en heeft ons tandpasta gegeven. Hij gaf ons een tour op het dek en hij en zijn vrienden wilden graag met ons op de foto. We hebben de grootste cabins en eten in de ruimte met de Master, Officers en Chiefs. Morgen komen we aan bij de haven Coral. Daar moeten we eerst aan anker om te wachten tot vloed de volgende ochtend. Overmorgen wordt het schip aangelegd en zullen er 62.000 ton houtsnippers worden geladen. We moeten misschien nog even aan boord blijven zodat de Chileense … ons kan interviewen en dan hopen we snel aan land te kunnen gaan. We gaan waarschijnlijk samen naar Pennsylvania. Naar Alan zijn thuis.

De zonsondergang en zonsopgang zijn nog steeds onvergetelijk mooi. Er vlogen gisteren tijdens zonsondergang vier albatrossen achter en rond het schip en de zee is prachtig en rustig tot mijlen ver. Taya blijft voor altijd in onze herinneringen. De droom werd een ander avontuur dan verwacht maar we hebben een onvergetelijk avontuur gehad. We zijn dankbaar voor de professionele hulp en ook voor de lieve berichten van iedereen.

Je maintiendrai

Liefs Alan en Janneke

Hartelijke groeten van de Nanjing Express crew

Voor altijd in ons hart, R.I.P. Taya

Kon dat niet anders met Taya?

Verschillende mensen stelden de vraag (en ook wij hadden hem) Kon dat nu niet anders met Taya?

Het antwoord: Een groot vrachtschip kan een zeiljacht niet slepen omdat ze een lange afstand (760 miles) moeten afleggen met wellicht storm of hoge golven. Het sturen bij slepen op zee is een heel ander verhaal dan bij een auto. Ze zouden waarschijnlijk langzamer moeten gaan en dat kost nogal veel qua tijd en geld. Taya lag tijdens de reddingsoperatie aan de zijkant maar kon daar niet blijven omdat haar mast tegen het schip sloeg en de zijkanten tegen elkaar schuren. Dit komt omdat ze in verschillende ‘ritmes’ op en neer gaan. Een kleine zeilboot zoals Taya beweegt veel op elke kleine golf en de Nanjing Express gaat alleen langzaam op en neer op de grotere golven.

Ophijsen doen ze ook niet. Op zee gebruiken ze de kraan niet omdat het schip te veel beweegt in de golven. Daarnaast is Taya te zwaar.

On Board of the Nanjing Express

 Op 22 februari schreef Alan:

We’re still stunned but are doing well.

The Nanjing Express is a bulk carrier that sails between China and Puerto Carroll which is the ships terminal next to Valdivia. It’s a Honk Kong flagged ship but has a crew and Master from mainland China. You might be able to see it on the AIS: we’re about 600nm due West of Chile. We both have nice officers’ cabins with a desk a sofa and and a private head and shower! We’ve had our first meal on board, Chinese style of course. The ship is actually sailing slower than I thought and we’ll be in Valdivia only on the 25th. We’ll arrive the 24th but will need to spend time at anchor waiting for the next high tide on the 25th to actually dock. The 26th is Monday so I hope we can clear customs by then. I think Janneke would like to fly back to the US with me although she might have an opportunity to stay in Chile with relatives of a friend of hers. But I think that she would be pleased to come and stay with us for a while since her final destination was going to be the US anyway (before getting back to Holland). I think we should be able to fly back to the US by the 27 or 28th. But I am not entirely sure yet. I’ll try and find out. Maybe you could see if you can even purchase tickets from home, otherwise I’ll have to do this once we get to Chile.

I am using the laptop that I was using on Taya with the Iridium that I took; so we can communicate.

Kort bericht van Janneke en…

Wat kun je blij zijn met een paar woorden! Na Alan schrijft Janneke:

Hoi pap en mam,
We zijn veilig aan boord. Het was een avontuur die ladder opklimmen. Over 2 dagen zijn we in Chili. Alles gaat goed.
Love you

 

Hoe wordt het schip tot zinken gebracht?

Je haalt de slangen van de afsluiters van wasbak, toilet en koelwaterinlaat van de motor af. Vervolgens zet je die open en loopt de boot vol. Dat duurt even, zodat je rustig van boord kunt stappen.

(red sr. het klinkt zooo simpel, maar wat zal dat een rotklus voor Alan zijn geweest!)

Tot nieuws vanuit Chili

Fijn om te weten….

In Nieuw Zeeland heeft Janneke Wietze en Janneke (we houden de namen even simpel) ontmoet op een terras bij het restaurant waar onze Janneke werkte in de bediening. Ze vertelde W&J dat ze naar Amerika wilde. W&J wezen haar toen op het berichtje van Alan  waarin hij vroeg om een cruemember. W&J zijn ervaren zeilers en hebben in Valdivia gewoond. Janneke van W heeft inmiddels contact gehad met de  consul van Nederland, dat is een vriendin van haar. Hoe bijzonder lopen dat soort meevallers dan toch. Harry en ik (ouders van Taya Janneke) hebben het gevoel zomaar veel lieve mensen cadeau te krijgen! Geweldig!

@ Wietze en Janneke; dank jullie wel voor alle informatie

  • Vraag die we hebben gesteld is (omdat wij die ook veel krijgen) Hoe laten ze Taya zinken?
  • En kan Taya niet vastgemaakt of opgetakeld worden aan het vrachtschip?

De vraag heb ik ook in de email gestuurd aan Wietze en Janneke; het antwoord volgt.

Wietze en Janneke schrijven:

“We hebben de laatste berichten gevolgd. Ook heeft Alan ons een bericht gestuurd met zijn overwegingen. We kunnen ons voorstellen dat de ‘ wat nu?’ vraag bij jullie op tafel ligt. Wietze is oud marineofficier en samen hebben we al zo’n 60.0000 zeemijlen gevaren. We weten dus een beetje wat er nu gaat gebeuren. Om jullie info te geven/ gerust te stellen daarom deze mail. We weten niet wanneer jullie weer met Janneke kunnen communiceren, dus deels is deze mail ook bedoeld om naar Janneke door te sturen als er contact is.

De transfer
Omdat we in Valdivia gewoond hebben, weten we dat grote schepen niet in de stad kunnen aanleggen. Hoogstwaarschijnlijk worden ze door een bulkcarrier opgepikt. Die verschepen houtsnippers naar China. Hun mazzel is dat het schip daar vandaan komt. Voor hetzelfde geld waren ze in China geëindigd! De haven voor bulkcarriers is Corral. Dat lijkt op de kaart dichtbij te liggen, maar is een lange gravelweg van Valdivia vandaan.
De transfer van Taya naar die bulkcarrier gaat als volgt: ofwel ze lanceren een bootje dat langszij komt en ze oppikt. Ofwel J en A gaan in hun bijboot en drijven langszij de carrier en klimmen via zo’n net omhoog. Dat soort grote schepen hebben deurtjes wat lager in de romp om loodsen binnen te laten.
Eenmaal binnen wacht het paradijs: warme douches, zachte bedden, schone kleren ( te leen van de bemanning) en vers eten. Wasrschijnlijk kunnen ze via een satellietverbinding bij hun mail. Mogelijk wordt de satelliettelefoon beschikbaar gesteld om naasten te waarschuwen.

Aankomst
Bij aankomst in Corral hopen we dat de Armada zich over hen ontfermt. Dat betekent: ze regelen kleding en een hotel. Hopelijk regelen ze ook transport naar Valdivia.

De marine (Armada) is verantwoordelijk voor veiligheid op zee en zal haar als getuige willen horen. Daarom is het ook van belang om alles goed vast te leggen nu het nog vers is

Valdivia is overigens een leuk stadje met prima verbindingen naar andere delen van Zuid Amerika.

Hartelijke groet, Wietze en Janneke”

 

Ik hoop dat dit bericht jullie ook goed doet. met hartelijke groet van Janneke the mom.

 

Sterk he dat spul…….

22 feb. 2018 02:22

Met verstand op nul (als we op dat grote schip zitten laat ik mijn emoties wel weer toe) heb ik net een kleine rugzak gepakt. Mijn laptop, camera, de geschreven boekjes, een tandenborstel, ondergoed, twee shirtjes, opladers en mobiele telefoon. Meer paste er niet in en meer is ook niet verstandig. We moeten vanavond aan boord gaan van een ander schip dat ons meeneemt naar Valdivia. Dat gaat misschien met een klimtouw (die met grote vierkanten) langs de zijkant van het schip. Dan moeten we vanaf Taya naar die boot springen, goed vasthouden en klimmen. Helaas zal dat niet gaan met mijn grote backpack en wat ik het moeilijkste vindt is het achterlaten van een boek die mijn vader mij gegeven heeft. Zijn lievelingsboek. Maar dat is een groot zwaar boek en ik denk dat er nog wel meer van gemaakt zijn dus als ik een nieuwe koop doe ik gewoon net alsof het deze is.

We hebben een prachtige zonsondergang en we nemen Fishermansfriends mee. Als we straks op dat andere schip staan en kijken hoe Taya naar de bodem gaat nemen we er een en zeg ik tegen Alan… sterk he, dat spul…

 

Geen woorden meer…..

bericht van Janneke 23.40

De kogel is door de kerk… er zijn niet veel andere schepen die ons kunnen ophalen. Redding zal daarom niet eenvoudig zijn als we wachten. We stappen vanavond op een schip dat naar Valdivia gaat…
Alan is gaan liggen met zijn ogen dicht en ik ben mijn tas gaan pakken. Ik heb hem net voorgesteld dat ook te gaan doen… aangezien sommige dingen emotionele waarde kunnen hebben. Ik maak foto;s van sommige dingen die ik niet mee kan nemen.
En zo zullen we vanavond op MN Nanjing Express stappen….. en moeten we Taya laten zinken….

Geen woorden meer…

Wat jammer!

21 februari 22.49  email ontvangen van Catherine, de vrouw van Alan:

Hello Janneke, Alan has made a decision:

Wednesday late afternoon

I ecided to abandon Taya for several reasons;

  1. there are no other vessels in the coming days that could come to our assinstance and although the steering works in the current conditions we have frontal systems coming up with gust to 45kts
  2. I am responsible for Janneke’s life and allthough she was more than willing to go on, the risk of goiing on is significant although not insurmountable
  3. friends and family will not have to worry for 2 or 3 weeks about our safety
  4. the rescue center has deemed it important to divert a ship to come to our assistance; they know their job and their assessment is of extreme importance
  5. from a financial standpoint although a great loss, if I factor in the actuel value of the boat, the cost of needed repairs and the trip home the loss is bearable

I hate the decision with all my heart but I think that it is the prudent one. Nanjing is headed for Valdivia and will probably be there in 3 days (it’s a guess)

I love you. I do not like myself for having let down Taya but so be it.