Ademen kost al te veel moeite

Het is vrijdag 9 februari 2018. Vandaag verveel ik me. We hebben gemiddeld 30 knopen wind en de golven zijn erg onregelmatig en slaan tegen de zijkant en achterkant. Vanochtend om 3.30 uur werd ik wakker omdat de wind sterker werd. Op de thermometer zag ik dat het 15 graden was en we hadden een humidity van 99%. Een half uur later zijn Alan en ik uit bed gestapt, de kou in, om onze faul-weather-gear aan te trekken en een derde reef te nemen. Buiten was het mistig, koud, grijs en nat. Alan legde me uit dat ze vroeger daarom luide bellen aan boord hadden. Dan kon je horen dat er een boot aankwam. Gelukkig hebben wij onze moderne technologie en geeft onze radar een alarm als een boot in onze buurt komt. Na deze ochtendgymnastiek dook ik snel weer mijn warme bed in. Maar Alan besloot een half uur later ook nog de jib in te rollen en verder te gaan zeilen met het staysail. Die is beter bestand tegen de harde wind.

Taya doet het nog steeds wonderbaarlijk goed, zelfs met de warrige golven (3 verschillende richtingen en een hoogte van 2 tot 4 meter) die haar heen en weer duwen. Het roer werkt voldoende om onze koers exact te houden zoals we die willen. Zolang we niet te snel gaan (met die harde wind gingen we soms maar 2 tot 3 knopen) gaat het prima. De wind is inmiddels weer een klein beetje gedaald tot 26 knopen en de zon schijnt weer. En door de harde wind doet onze windgenerator het in ieder geval goed en zijn onze accu’s volledig geladen.

De beweging  van de boot is vandaag nog steeds een beetje irritant. Lezen is niet echt prettig en zoals Alan zegt… ademen kost al te veel moeite, dus we zijn afleveringen van The Big Bang Theory gaan kijken. Daarvan genieten we allebei evenveel. Alan begrijpt, als Natuurkunde Professor, sommige grappen iets beter dan ik. Dat heb ik door als hij ineens heel hard lacht en ik het dus blijkbaar niet begrepen heb.

Op een dag zoals deze slaapt Alan heerlijk. Dat heb ik ook geprobeerd maar dat vind ik nogal een uitdaging. Stel je voor. Je zit als bijrijder in een auto en begint net in te dutten, en ineens stapt degene naast je keihard op de rem en hoor je een harde knal tegen de auto. Dat in combinatie met grijs, grouw weer, harde suizende wind en regen is voor mij een recept om niet te slapen. En de meeste mensen die mij goed kennen weten dat ik snel, makkelijk in slaap kom en oook nog eens een vaste slaper ben. Vandaag even niet. Het is niet eng of gevaarlijk maar als er om de 5 minuten een grote vogel tegen je slaapkamerraam vliegt dan slaap je ook niet snel. Ook al weet je dat het raam sterk genoeg is. Dus….. Op en dag zoals deze heb ik een beetje geschreven in mijn boek, een paar mailtjes beantwoord, pannenkoeken gebakken (met zo’n fles waar je alleen water bij hoeft te doen), die pannenkoeken naturel opgegeten, we hebben een paar spelletjes gepest (kaartspel), Alan heeft water opgezogen van onder de vloer (we moeten dat 1x per week doen), ik heb liedjes gezongen (waarin ik o.a. de golven vroeg om allemaal naar het oosten te gaan op de melodie van “today I don’t feel like doing anything, I just wanna lay in my bed”, Alan vroeg of ik gek werd) en gepraat over wat we misschien kunnen doen als we aan land komen in Chili. Voor de mensen die nog denken dat het mogelijk is om hierna door te gaan… i.v.m. de duur van de reparatie en het weer (het wordt herfst) is dat niet meer te toen… helaas.

Mijn gedachten gingen naar een paar dingen waar ik naar uitkijk: een warme douche, een wc die zelf doorspoelt, een bed dat stil staat, koken en eten zonder een bewegende boot, ijs eten, andere mensen zien, benen scheren, zand tussen mijn tenen, gras onder mijn voeten, gewassen haar dat niet vet is (ik heb mijn haar inmiddels in kleine vlechtjes zodat ik niet voel dat het vet is), sla eten, een steak eten, bloemen ruiken en in een schoon bed liggen en niet wakker worden van golven/wind/piepjes/spullen die heen en weer bewegen en geluid maken etc.

Het bijzondere is wat ik vooral niet mis: mijn mobiele telefoon, social media en tv. Hoewel ik jullie wel graag even hoor dus mijn telefoon daar toch voor zou moeten gebruiken :), maar ik heb mijn mobiele telefoon niet 1x gemist.

We hopen de komende dagen voldoende snelheid te hebben om de harde wind van een lagedrukgebied, die ons van achteren gaat inhalen, zoveel mogelijk te vermijden. Als we een snelheid van 3.8 knopen aanhouden lukt dat voldoende om niet in 38 knopen te varen maar in 32, en dat maakt een groot verschil.

Ik ga zo nog wel even proberen te lezen en over 15 minuten zouden we gaan koken. Dat is ook weer een workout. Zelfs (stil)zitten is een workout.

Oh en mijn lievelingsbeker is gebroken… :S … gelukkig is hij van hout dus kan ik hem lijmen!

Liefs en een Kusje

Locatie: 43.49 S – 109.26 W

2 thoughts on “Ademen kost al te veel moeite

  1. Thank you for your blog, Janneke! you don’t know me, I am Michel, an old friend of Alan. French and sailing too.
    I love your story telling, it complements Alan’s, two different points of view, two different experiences. I am really happy that you are on Taya with him. Wishing you both courage and patience in your way towards Chili. Take care of yourself

    Liked by 1 person

    • I’m very happy to hear so many people appreciate my stories and I do it with the hope that some of the things I write will inspire others to live, to love, to hope, to find truth and to do good. Alan has been a great inspiration and teacher to make my stories better.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s