Grote golven en kleine kruipruimtes

18 februari

De storm is voorbij. We zeilen weer sinds gisterochtend. We hadden besloten de drogue van vrijdagavond tot zaterdagochtend in het water te houden omdat de golven nog sterk en groot waren en de wind nog steeds in de 30 knopen. Toen we het weerbericht bekeken van de volgende dag en ik zei dat we om 7 uur de drogue er wel uit konden halen zei Alan… op zaterdag werk ik niet voor 10 uur. We werden die avond nogal heen en weer geschud maar ik heb goed geslapen. Volgens mij heb ik gedroomd over springen op trampolines, ik denk dat de beweging daar iets mee te maken had. De volgende ochtend zag ik dat Alan zijn zeilkleding had aangetrokken. Hij vertelde me dat hij wilde kijken hoe we de drogue er later uit konden halen. Het was nog geen 10 uur dus ik besloot me heerlijk te wassen. Ik kookte wat water en dook de ‘head’ (wc) in en trok schone kleren aan. Toen ik klaar was en mijn ontbijt wilde gaan klaarmaken kwam Alan naar binnen. Oh, je hebt nieuwe kleren! zei hij. (dat is ook een speciale gebeurtenis op zee) En daarna vertelde hij me dat hij de drogue al naar binnen had gehaald… Manmanman. Ik zei… nou jij zei gisteren dat je voor 10 uur niet werkt op zaterdag dus ik heb mezelf eerst lekker gewassen. Kan ik je nu nog ergens mee helpen? 🙂

Gisteravond mocht ik hem helpen om een paar bouten vast te schroeven van de hydrogenerator die een beetje los gekomen was…. daarvoor mocht ik door de wc, door een kleine donkere kruipruimte en toen naar beneden door nog een kleinere donkere kruipruimte tot ik aan de achterkant onderin de boot lag en geen kant meer op kon. Daar waren 4 bouten waarvan 2 erg los. We schroefden eerst 1 los, toen moest ik er een nieuwe indoen met wit plakspul dat overal op mijn handen kwam en toen moest ik de bout vasthouden. Alan hing aan de achterkant van de boot en probeerde de moer op de bout te draaien maar met de beweging en de golven die op de achterkant slaan gaat dat niet eenvoudig dus voor mijn gevoel duurde het een half uur voordat de nieuwe bout vast zat. Tijd voor pauze. De tweede besloten we andersom te doen… hij zou vanaf de buitenkant de bout naar binnen duwen en ik mocht deze keer de moer er omheen draaien. Toen de bout er uit was stroomde er water naar binnen dus ik hield mijn vinger in het gaatje. Ik voelde me zoals het jongetje met zijn vinder in de dijk. Uiteindelijk na veel heen en weer gedoe kreeg Alan de bout door het gat en mocht ik gaan draaien. Helaas wilde de moer niet meedraaien, dus moet ik gereedschap gebruiken. Dat was ook erg leuk. Toen vond Alan het te koud worden. Hij had de hele tijd met zijn voeten in het water gestaan en de zon ging bijna onder. Dus vandaag hebben we de klus afgemaakt. Vier bouten vastgedraaid zodat het water niet meer naar binnen sijpelt en de hydrogenerator beter op zijn plek blijft zitten. Om uit mijn kleine kruipruimte te komen moest ik achteruit dezelfde manier terug alsof ik een worm was… Voeten naar achteren, kont omhoog, voeten naar achteren kont omhoog en langzaam maar zeker kwam ik omhoog en  in de eerste kruipruimte, door de wc en eindelijk vrij! Morgen controleren we of alles nog goed vast zit… ik denk dat Alan morgen weer mag kruipen.  😉

Gisteren beseften we ineens dat we al 44, vandaag dus 45, dagen op zee zijn. Zo lang voelt het niet, alleen als ik terugdenk aan de tijd dat ik een warme douche kon nemen. Dan voelt het wel 60 dagen. Het gaat allemaal z’n gangetje weer en Alan riep me net omdat er niet 1 maar 2 Albatrossen waren. De ene zat op het water en de andere vloog om ons heen. Prachtig en reusachtig. De natuur laat zich weer van de mooie kant zien. Gisteravond hadden we ook een prachtige sterrenhemel.

Kortom… de storm was enorm. Ik voelde me als het kleine meisje dat graag bij het raam wilde staan kijken naar de storm en nieuwsgierig was naar de kracht van de natuur. De bliksem en donder vond ik toen ook al indrukwekkend. En nee, ik was als klein meisje ook niet bang. Mijn moeder vertelde me dat er niks kon gebeuren omdat we in een sterk huis waren. En deze keer had ik mezelf overtuigd dat er niets kon gebeuren. We waren in een sterk huis met een drogue die ons recht hield. De golven leken enorm. Wel 10 tot 12 meter soms. Maar ik ben geen moment echt bang geweest….. geen woorden….wauw! Dit was groot voor woorden! “Moet je kijken hoe hoog we nu zijn! Het lijkt alsof we op een berg zitten! Kijk hoe ver we kunnen kijken!” En als er een golf brak was alles ineens wit alsof het gesneeuwd had. Veel meer dan dit heb ik tijdens de storm niet gezegd. Het was indrukwekkend.

Alles gaat z’n gangetje. Koken, eten, slapen, nadenken over wat ik hier na ga doen, gitaar spelen, dromen, lezen en schrijven. Oh ja…. en The Big Bang Therory kijken.

Liefs Janneke

Posititie: 40.46′ S – 94.29′ W
Nog minder dan 1000 miles naar Valdivia! (ongeveer 2 weken)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s