Vluchten of vechten….!

 

 

21 februari 14.49 uur

We hebben nog steeds de drogue dus als er een storm komt zijn we veilig… de drogue houdt ons recht. En dan gaan we nu een kleinere drogue gebruiken om te sturen. Maar het lijkt erop dat we anders opgehaald worden door een schip dat op onze route zit.. 100 miles bij ons vandaan ongeveer. Die komt dan vlak naast ons en dan moeten we met zo’n groot klimtouw met vierkante gaten langs de zijkant omhoog klimmen. We kunnen dan alleen het noodzakelijke meenemen zoals laptop, telefoon, camera en boekjes die ik geschreven heb en de bijbel die ik van papa heb. Ik zal de kusjessteen (die ik, sr. aan Janneke meegaf met heel veel kusjes erop van ons allemaal, voor moeilijke momenten) er ook in doen en een paar kaartjes die ik nog in het doosje heb. 🙂 We drijven safe en het is rustig de komende dagen. Nadeel als ze ons komen halen is dat Alan dan zijn boot moet laten zinken. Dat is een voorwaarde en dan verliest hij veel… hij wilde Taya aan zijn zoon geven…. Maar hij vindt onze veiligheid belangrijker dus wat moet dat moet… Inderdaad erg dit. Ik hoop dat de drogue als stuur gaat helpen!!

 

21 februari…17.55 uur

Update… we zeilen met 2 reefs en Jib volledig en we gebruiken de kleine drogue als stuur. Dat werkt goed. De hele dag zijn er zo’n 30-40 vogels om ons heen waarvan twee enorme albatrossen. Ik heb er een paar video’s van gemaakt (van de drogue en de volgels). We zullen 4 uur’s wacht gaan houden omdat het sturen meer aandacht vraagt (af en toe trimmen we de lijn aan stuurboord zijde 5 cm korter of langer). Het lijkt erop dat het weer vandaag en morgen perfect is voor deze situatie. Vrijdag zullen we misschien wat meer wind hebben (20kn) dus dan moeten we nog even kijken hoe dat gaat maar we hebben er allebei vertrouwen in dat we Taya dichterbij land kunnen brengen. Als we hier nu opgehaald worden moeten we haar waarschijnlijk laten zinken of wordt het misschien eigendom van het leger van Chili. Dat is nogal een groot verlies. Mochten we het idee hebben dat ons leven in enige vorm in gevaar is dan doen we dat natuurlijk zonder enige twijfel, maar het lijkt erop dat we Taya misschien kunnen redden zonder onze levens in gevaar te brengen. We kijken het nog even aan. Met deze manier van sturen gaan we ongeveer 2 tot 3 kn dus duurt het iets langer (misschien 2-3 weken) voordat we in Valdivia zijn. We hebben veel hulp en iedereen houdt ons in de gaten. Mochten de redding nodig hebben dan komt dat zeker. Hier zitten twee doorzetters die er nog voldoende vertrouwen in hebben. Zelfs al moeten we nog even wat langer wachten op die warme douche.

Positie: 40.56′ S – 90.02′ W (bijna een nieuwe tijdzone van -6 naar -5)
COG: 80
SOG: 2.7

mom of Janneke: Als iemand die deze blog leest en hen wil aanmoedigen dan graag een bericht naar …. if anyone who reads this blog want to encourage them, please send an email to: kleurjed@gmail.com

het kan niet waar zijn!

Roerloos

Alan vertelde me vlak na de vorige mail dat we ons andere roer verloren zijn. Hij is een paar keer gaan kijken. Ik kan het niet geloven en hoop dat het roer morgen weer verschijnt… Maar het lijkt erop dat we een constructie gaan maken met een kleinere drogue om daarmee te gaan sturen. Ongelofelijk zeg dit! De komende dagen lijkt het weer kalm en hebben we een beetje rust om dit uit te zoeken. Dan hangt het er vanaf hoe snel we kunnen gaan en welke kant de wind op gaat maar de laatste week zal waarschijnlijk langer duren dan een week… We hebben misschien nog 200 miles te gaan op de motor maar we hebben nog 766 miles tot Valdivia. Alan denkt dat het verstandig is om zo dichtbij mogelijk bij land te komen en dan zijn er twee mogelijkheden… 1. We worden naar de haven gesleept of 2. We worden opgepikt door een ander schip en laten Taya zinken. Onwerkelijk. Ik hoop morgen wakker te worden met een wonder. Maar als dat niet gebeurt houden we alsnog vol en blijven we doorgaan. Vandaag kunnen we door de wind en golven niet heel veel doen dus ik heb net als afleiding The Grand Budapest Hotel gekeken en Bon Iver geluisterd. Morgen gaan we aan de slag en we houden jullie op de hoogte. Gelukkig blaast de wind ons in de juiste richting. We dobberen een beetje.

Manmanman… hoe dan ook. Vooral doorgaan.

Liefs, Alan, Taya en Janneke

Positie: 41.17′ S – 90.11′ W
COG: 38
SOG 2 kn
Time: 6:08 pm local time (timezone -6)

les then 800 miles to go…

20 februari

Today, Tuesday 20th of February, is day 47 at sea. We probably have about a week to go before we arrive at Valdivia in Chile. It started with a dream of one man who read about sailing when he was just a boy and couldn’t get enough of it. And me… On my way to learn and share new experiences and writing my book.

We shared our lives on a small boat. Spend 24 hours a day together with no chance of going out for a walk since it’s been cold, wet and grey most of the time. As Alan said today….”It has been a risk for both of us.” What if one of us goes crazy? What if someone freaks out? What if? Luckily we’re both a bit crazy, can talk for hours and only now, after 47 days we start telling each other stories that we’ve already told. If you think about it… it’s a bit weird to share these experiences together and after this go on with our lives. I’m very thankful and happy that everything turned out to be a great experience and I learned a lot.

After this I will be alone and actually I’m not sure what to think about that. I love to travel but it’s maybe a bit more fun to share these experiences with people that you love. That’s why I was thinking to go back to The Netherlands after this. But after a pro-con list and some help of Alan it didn’t seem logical to leave America before first taking my shot at seeing it. Now I still have the time, I’m free and it’s still cold back in that cute small country of mine. I decided to stay in Chile for a couple weeks and probably after that go to North-America. But for this I could use some help. If you have ideas, information or contacts I would love to here about them! I’ve just got some contacts for Chile for when I arrive there but maybe there are more ideas for March, April and May?

Today is another bumpy sea. We have 30 kn winds with high swells, listening to some jazz and once in a while catching stuff that’s flying around. After 47 days it’s almost a habit and it goes very smooth. Holding on to our tea / coffee cups, catching, diving away, clean spills, cooking while training our core etc. etc. The wind and waves will soon get less and tomorrow a big high is coming to give us calm, silent and hopefully sunny days and clear nights. Who knows… Maybe I’ll take a shower outside!

Time flies when you’re having fun. Actually I like to go on with my journey around the world, but at the same time it feels weird that it this passage ‘soon’ comes to and end. Yesterday evening I’ve been outside when the sun was going down but still warm enough to warm the back of my dark-blue sweater. I was staring at the sea and realized we became friends. Mostly working together very well but sometimes we had to take a step back or work a little harder to make it work for both of us. I had two tears when I realized I have to miss her soon. She was my comfort before but now I started to love and respect her more and more.

Love Janneke


Lees verder

Grote golven en kleine kruipruimtes

18 februari

De storm is voorbij. We zeilen weer sinds gisterochtend. We hadden besloten de drogue van vrijdagavond tot zaterdagochtend in het water te houden omdat de golven nog sterk en groot waren en de wind nog steeds in de 30 knopen. Toen we het weerbericht bekeken van de volgende dag en ik zei dat we om 7 uur de drogue er wel uit konden halen zei Alan… op zaterdag werk ik niet voor 10 uur. We werden die avond nogal heen en weer geschud maar ik heb goed geslapen. Volgens mij heb ik gedroomd over springen op trampolines, ik denk dat de beweging daar iets mee te maken had. De volgende ochtend zag ik dat Alan zijn zeilkleding had aangetrokken. Hij vertelde me dat hij wilde kijken hoe we de drogue er later uit konden halen. Het was nog geen 10 uur dus ik besloot me heerlijk te wassen. Ik kookte wat water en dook de ‘head’ (wc) in en trok schone kleren aan. Toen ik klaar was en mijn ontbijt wilde gaan klaarmaken kwam Alan naar binnen. Oh, je hebt nieuwe kleren! zei hij. (dat is ook een speciale gebeurtenis op zee) En daarna vertelde hij me dat hij de drogue al naar binnen had gehaald… Manmanman. Ik zei… nou jij zei gisteren dat je voor 10 uur niet werkt op zaterdag dus ik heb mezelf eerst lekker gewassen. Kan ik je nu nog ergens mee helpen? 🙂

Gisteravond mocht ik hem helpen om een paar bouten vast te schroeven van de hydrogenerator die een beetje los gekomen was…. daarvoor mocht ik door de wc, door een kleine donkere kruipruimte en toen naar beneden door nog een kleinere donkere kruipruimte tot ik aan de achterkant onderin de boot lag en geen kant meer op kon. Daar waren 4 bouten waarvan 2 erg los. We schroefden eerst 1 los, toen moest ik er een nieuwe indoen met wit plakspul dat overal op mijn handen kwam en toen moest ik de bout vasthouden. Alan hing aan de achterkant van de boot en probeerde de moer op de bout te draaien maar met de beweging en de golven die op de achterkant slaan gaat dat niet eenvoudig dus voor mijn gevoel duurde het een half uur voordat de nieuwe bout vast zat. Tijd voor pauze. De tweede besloten we andersom te doen… hij zou vanaf de buitenkant de bout naar binnen duwen en ik mocht deze keer de moer er omheen draaien. Toen de bout er uit was stroomde er water naar binnen dus ik hield mijn vinger in het gaatje. Ik voelde me zoals het jongetje met zijn vinder in de dijk. Uiteindelijk na veel heen en weer gedoe kreeg Alan de bout door het gat en mocht ik gaan draaien. Helaas wilde de moer niet meedraaien, dus moet ik gereedschap gebruiken. Dat was ook erg leuk. Toen vond Alan het te koud worden. Hij had de hele tijd met zijn voeten in het water gestaan en de zon ging bijna onder. Dus vandaag hebben we de klus afgemaakt. Vier bouten vastgedraaid zodat het water niet meer naar binnen sijpelt en de hydrogenerator beter op zijn plek blijft zitten. Om uit mijn kleine kruipruimte te komen moest ik achteruit dezelfde manier terug alsof ik een worm was… Voeten naar achteren, kont omhoog, voeten naar achteren kont omhoog en langzaam maar zeker kwam ik omhoog en  in de eerste kruipruimte, door de wc en eindelijk vrij! Morgen controleren we of alles nog goed vast zit… ik denk dat Alan morgen weer mag kruipen.  😉

Gisteren beseften we ineens dat we al 44, vandaag dus 45, dagen op zee zijn. Zo lang voelt het niet, alleen als ik terugdenk aan de tijd dat ik een warme douche kon nemen. Dan voelt het wel 60 dagen. Het gaat allemaal z’n gangetje weer en Alan riep me net omdat er niet 1 maar 2 Albatrossen waren. De ene zat op het water en de andere vloog om ons heen. Prachtig en reusachtig. De natuur laat zich weer van de mooie kant zien. Gisteravond hadden we ook een prachtige sterrenhemel.

Kortom… de storm was enorm. Ik voelde me als het kleine meisje dat graag bij het raam wilde staan kijken naar de storm en nieuwsgierig was naar de kracht van de natuur. De bliksem en donder vond ik toen ook al indrukwekkend. En nee, ik was als klein meisje ook niet bang. Mijn moeder vertelde me dat er niks kon gebeuren omdat we in een sterk huis waren. En deze keer had ik mezelf overtuigd dat er niets kon gebeuren. We waren in een sterk huis met een drogue die ons recht hield. De golven leken enorm. Wel 10 tot 12 meter soms. Maar ik ben geen moment echt bang geweest….. geen woorden….wauw! Dit was groot voor woorden! “Moet je kijken hoe hoog we nu zijn! Het lijkt alsof we op een berg zitten! Kijk hoe ver we kunnen kijken!” En als er een golf brak was alles ineens wit alsof het gesneeuwd had. Veel meer dan dit heb ik tijdens de storm niet gezegd. Het was indrukwekkend.

Alles gaat z’n gangetje. Koken, eten, slapen, nadenken over wat ik hier na ga doen, gitaar spelen, dromen, lezen en schrijven. Oh ja…. en The Big Bang Therory kijken.

Liefs Janneke

Posititie: 40.46′ S – 94.29′ W
Nog minder dan 1000 miles naar Valdivia! (ongeveer 2 weken)

Bijkomen, geluk en feestje aan boord…

16 februari 21.11 uur

De wind wordt minder en het ergste lijkt voorbij te zijn. Het gaat goed met ons. Net heeft Alan een wonderbaarlijke manouvre gedaan. Na een enorme golf hoorden we een raar geluid. De drogue had zichzelf om ons enige overgebleven roer gewikkeld. Alan is achter de boot gegaan en heeft het voor elkaar gekregen de drogue los te maken. Hij zat vast en ik stond klaar om hem omhoog te hijsen als dat nodig zou zijn maar hij deed ’t zo goed en gefocust dat dat niet nodig was. Meer details volgen later op zijn blog. We hebben een muziekje opgezet om het te vieren.

22.56 uur

Luisterend naar ‘Don’t worry, be happy’, ‘All you need is love’ en ‘We all live in a yellow submarine’ van the Beatles genieten we van de zon die schijnt. De storm is bijna over (nu maar 36 kn). Het gaat goed hier. 🙂 Vrolijk gaan wij door… nog 1100 miles te gaan naar Valdivia.

 

in the middle of the storm!

16 februari 16.20 uur

We are in the middle of the storm. Seems to be that we did everything right to find the center of the storm. I feel like a storm hunter now. Kind a funny how you try to do everything to get away from a storm and end up in the center. I hope this is just the storm here and not the other storm on land as some people might think that humanity destroys itself. At least we are well prepared and we’ll be fine. Still not shitting our pants. We had 1 spill up to now and some boxes escaping their spot in the saloon. But we still managed to make fried eggs and coffee. It’s good that we know the waves are coming straight to us so we don’t make the mistake that we did when the weather was nice. Then we opened a window and somehow the waves found exactly that window to go through and we had 5 to 10 liters of water on our kitchen stove and floor. Now we keep everything closed and Alan fixed a couple of strong bars to barricade the door. No matter how hard they try…. no wave will find a way in the boat today. Winds are going up to 55.8 kn now. With about 8 hours to go we’re still smiling.

Liefs Alan, Janneke en Taya

Good morning! We had a good sleep!

16 februari 13.59 uur

Not long after my mail yesterday we rolled the staysail. The wind is blowing strong now (highest 37,5 knots) from the North-West and the swells are from the West so we are dancing with those two. Feels like a roller-coaster ride. Lots of fun. I had a good rest and was dreaming about jumping on trampolines. Alan can see the waves coming from a small waterproofed window at the aft of the boat. He’s trying to say hi to the fishes and squids. Maybe we’ll have a nice dinner today? The storm will be strongest between 12:00 and 18:00 hour (we are at -6 UTC Chicago time). Its fascinating to see how strong nature can be. As I said before… Taya is like a tank on water. Even with just one rudder she’s making us feel safe. And I’m happy with the drogue, Alan did a great job yesterday getting this thing in the water yesterday. He’s a smart man who thinks about, and prepares for, everything. And that counts for both storms; on sea and on land. I couldn’t have a better boat and skipper and I’m thankful for that.

I’m going to make some breakfast now… haha lol. Hmmmmmm how many spills would we have today? Alan sings: no spills today, my love has gone away…

We’ll keep you updated.

Time: 6:45 am
Position: 40.43′ S – 98.04′ W
COG: 130
SOG: between 1.7 – 5.9 kn
TWS: 35 kn

Voorbereiden op de storm…

Contrast en Leonardo Da Vinci

13 februari

De zee is nooit hetzelfde; elke dag anders.
Eergisteren een koude, grijze storm met wind tot 40 knopen. Gisteren een rustige, prachtig zonnige dag en een ongelofelijk mooie nacht met heldere sterrenhemel. Vandaag weer sterke, suizende wind tot 34 knopen, de hele dag regen en de golven slaan Taya heen en weer. Niets is gelijk. Elke dag is een nieuw avontuur. Ik heb nog geen moment getwijfeld aan Taya. Ze blijft sterk, ook al is ze nu een beetje minder stabiel en glijdt ze met haar kont soms opzij door de golven. Ze is als een tank op het water. Krachtig gaan we door. Nog ongeveer 1200 miles tot onze bestemming, Puerto Montt. Net heb ik een stuk gelezen uit een boek over Leonardo Da Vinci. Prachtig hoe hij nieuwsgierig is over alles in het leven. Verwonderd is over vanzelfsprekende dingen zoals… Waarom is de lucht blauw? Een geniale man, buitengewoon nieuwsgierig en verwonderd over mens en natuur. Met een passie als geen ander. Zelf blijf ik me ook verwonderen. De natuur is sterk, zacht, wild, krachtig, sierlijk, elegant en mooi en…. elke dag anders.

Goedenachtkusje Janneke

Positie: 43.32′ S – 102.13′ W

P.s.: we zitten nu in tijdzone Chicago

Ademen kost al te veel moeite

Het is vrijdag 9 februari 2018. Vandaag verveel ik me. We hebben gemiddeld 30 knopen wind en de golven zijn erg onregelmatig en slaan tegen de zijkant en achterkant. Vanochtend om 3.30 uur werd ik wakker omdat de wind sterker werd. Op de thermometer zag ik dat het 15 graden was en we hadden een humidity van 99%. Een half uur later zijn Alan en ik uit bed gestapt, de kou in, om onze faul-weather-gear aan te trekken en een derde reef te nemen. Buiten was het mistig, koud, grijs en nat. Alan legde me uit dat ze vroeger daarom luide bellen aan boord hadden. Dan kon je horen dat er een boot aankwam. Gelukkig hebben wij onze moderne technologie en geeft onze radar een alarm als een boot in onze buurt komt. Na deze ochtendgymnastiek dook ik snel weer mijn warme bed in. Maar Alan besloot een half uur later ook nog de jib in te rollen en verder te gaan zeilen met het staysail. Die is beter bestand tegen de harde wind.

Taya doet het nog steeds wonderbaarlijk goed, zelfs met de warrige golven (3 verschillende richtingen en een hoogte van 2 tot 4 meter) die haar heen en weer duwen. Het roer werkt voldoende om onze koers exact te houden zoals we die willen. Zolang we niet te snel gaan (met die harde wind gingen we soms maar 2 tot 3 knopen) gaat het prima. De wind is inmiddels weer een klein beetje gedaald tot 26 knopen en de zon schijnt weer. En door de harde wind doet onze windgenerator het in ieder geval goed en zijn onze accu’s volledig geladen.

De beweging  van de boot is vandaag nog steeds een beetje irritant. Lezen is niet echt prettig en zoals Alan zegt… ademen kost al te veel moeite, dus we zijn afleveringen van The Big Bang Theory gaan kijken. Daarvan genieten we allebei evenveel. Alan begrijpt, als Natuurkunde Professor, sommige grappen iets beter dan ik. Dat heb ik door als hij ineens heel hard lacht en ik het dus blijkbaar niet begrepen heb.

Op een dag zoals deze slaapt Alan heerlijk. Dat heb ik ook geprobeerd maar dat vind ik nogal een uitdaging. Stel je voor. Je zit als bijrijder in een auto en begint net in te dutten, en ineens stapt degene naast je keihard op de rem en hoor je een harde knal tegen de auto. Dat in combinatie met grijs, grouw weer, harde suizende wind en regen is voor mij een recept om niet te slapen. En de meeste mensen die mij goed kennen weten dat ik snel, makkelijk in slaap kom en oook nog eens een vaste slaper ben. Vandaag even niet. Het is niet eng of gevaarlijk maar als er om de 5 minuten een grote vogel tegen je slaapkamerraam vliegt dan slaap je ook niet snel. Ook al weet je dat het raam sterk genoeg is. Dus….. Op en dag zoals deze heb ik een beetje geschreven in mijn boek, een paar mailtjes beantwoord, pannenkoeken gebakken (met zo’n fles waar je alleen water bij hoeft te doen), die pannenkoeken naturel opgegeten, we hebben een paar spelletjes gepest (kaartspel), Alan heeft water opgezogen van onder de vloer (we moeten dat 1x per week doen), ik heb liedjes gezongen (waarin ik o.a. de golven vroeg om allemaal naar het oosten te gaan op de melodie van “today I don’t feel like doing anything, I just wanna lay in my bed”, Alan vroeg of ik gek werd) en gepraat over wat we misschien kunnen doen als we aan land komen in Chili. Voor de mensen die nog denken dat het mogelijk is om hierna door te gaan… i.v.m. de duur van de reparatie en het weer (het wordt herfst) is dat niet meer te toen… helaas.

Mijn gedachten gingen naar een paar dingen waar ik naar uitkijk: een warme douche, een wc die zelf doorspoelt, een bed dat stil staat, koken en eten zonder een bewegende boot, ijs eten, andere mensen zien, benen scheren, zand tussen mijn tenen, gras onder mijn voeten, gewassen haar dat niet vet is (ik heb mijn haar inmiddels in kleine vlechtjes zodat ik niet voel dat het vet is), sla eten, een steak eten, bloemen ruiken en in een schoon bed liggen en niet wakker worden van golven/wind/piepjes/spullen die heen en weer bewegen en geluid maken etc.

Het bijzondere is wat ik vooral niet mis: mijn mobiele telefoon, social media en tv. Hoewel ik jullie wel graag even hoor dus mijn telefoon daar toch voor zou moeten gebruiken :), maar ik heb mijn mobiele telefoon niet 1x gemist.

We hopen de komende dagen voldoende snelheid te hebben om de harde wind van een lagedrukgebied, die ons van achteren gaat inhalen, zoveel mogelijk te vermijden. Als we een snelheid van 3.8 knopen aanhouden lukt dat voldoende om niet in 38 knopen te varen maar in 32, en dat maakt een groot verschil.

Ik ga zo nog wel even proberen te lezen en over 15 minuten zouden we gaan koken. Dat is ook weer een workout. Zelfs (stil)zitten is een workout.

Oh en mijn lievelingsbeker is gebroken… :S … gelukkig is hij van hout dus kan ik hem lijmen!

Liefs en een Kusje

Locatie: 43.49 S – 109.26 W