Natgeregend – Lafayette, Georgia

Mijn motortrip begon perfect. Prachtig weer en veel km of nee Miles afgelegd. Van Shippensburg naar Knoxville waar ik via Couchsurfing een slaapplek gevonden had. Vanochtend begon het redelijk maar al snel begon het te regenen. Ik stopte om te tanken en haalde koffie bij de McDonalds om op te warmen. Daar zit je dan… Toen ik het weerbericht bekeek werd het nog leuker. De komende vier dagen regen. Niet een beetje, veel regen. Ik moet er dan maar gewoon doorheen, dacht ik.

Na een tijdje kwamen er drie mannen naast me zitten. Ze vroegen of ik een lekker dagje op de motor had. Ja heerlijk, zei ik. De komende vier dagen regen. Ze hadden alledrie hetzelfde shirt aan. Horen jullie bij een club? Vroeg ik. Nee, we zijn aan het werk. Was hun antwoord. Toen ze vertrokken gaf een van de heren een briefje met een naam, adres en telefoonnummer. Als ik wilde kon ik langs komen, zei hij. Vroeger hadden ze ook wel eens zendelingen thuis. Het adres lag niet helemaal op de route maar ik hoefde er ook niet voor terug rijden. Uiteindelijk besloot ik te bedanken en verder te gaan naar New Orleans. Maar dat was de verkeerde keuze. Na een volgende 60 Miles moest ik tanken en was ik helemaal doorweekt. Het water was van boven in mn waterdichte schoenen gelopen en mn voeten stonden onder water. Mn handschoenen waren ook helemaal nat. Ik besloot het papiertje uit mijn portemonnee te halen en stuurde een bericht. Het deed me denken aan het briefje dat ik in New York aan die man had gegeven. Project offline is opeens heel eenvoudig. Nu zit ik in Lafayette in het huis van de aardige jongeman. Eerst hebben we mijn kleren in de droger gedaan, daarna heb ik een hete douche genomen om op te warmen en nu drink ik een warme chocolademelk. Toch fijn dat een offline gesprek en briefje je net zo makkelijk als Couchsurfing weer naar gastvrije mensen brengt. We gaan straks sushi eten. 🙂 Het gaat goed.

Mijn motor staat droog en veilig in de garage. 🙂

Hier een paar foto’s van Lafayette, GA:

Project Offline

Er zijn een aantal redenen die mij er toe hebben gebracht om de komende tijd de focus nog iets meer op offline te leggen. Mijn Facebook is helemaal verwijderd. Ook al duurt het tot 3 mei tot dat officieel is, ik heb het al niet meer op mijn telefoon en mijn laptop heb ik thuis gelaten. Graag communiceer ik via een telefoongesprek, sms, WhatsApp, Hangouts, per email of per post. Er zijn al een aantal hele lieve mensen geweest die mij een persoonlijk kaartje hebben geschreven. Vanuit mijn hart wil ik jullie hiervoor bedanken en een antwoord zal zeker nog komen.

Als je met een pen op een kaartje schrijft denk je ineens veel meer na over wat je iemand wilt vertellen. Er is namelijk maar een beperkte ruimte. Dat maakt meestal dat alleen het echte belangrijke genoemd wordt. Dat vind ik erg prettig. Online kan ik soms lastig vinden wat echt belangrijk is en voor je het weet ben je een half uur verder met het bekijken van onzinnige webpagina’s. Ook ongewenste mail zou bestraft moeten worden. Ze stelen zomaar een minuut van mijn tijd. En als er maar 1 per dag was die dat deed dan was het nog te overzien. Maar meestal zijn het er een paar.

Ook het online daten heb ik achter me gelaten. Laatst zat ik alleen in New York in een restaurant. Ik bestelde een Leffe Blond en begon in mijn boekje te schrijven zoals ik dat vaak doe. De sfeer was er goed en het was de tweede keer dat ik daar even ging zitten. Toen ik voor me uit keek zat daar een man alleen. Hij was goed gekleed en had een interessante en mooie uitstraling. Hij zat bij het raam en ik keek naar de linker zijkant van hem en zijn tafeltje. Op de tafel stonden twee glazen water en lagen voor twee personen bestek. Ook lagen er twee menu’s. Hij had ook een glas Leffe Blond voor zich. Terwijl hij daar alleen zat keek hij twee keer kort op zijn telefoon, bestelde nog een biertje en keek rustig voor zich uit. Ik begon over hem te schrijven en vroeg me af op wie hij zou wachten. Als hij alleen gezeten had was ik er naartoe gelopen om te vragen of hij misschien liever samen alleen zou zitten. Eerder die week had ik alleen aan tafel nog even Tinder bekeken. Misschien zijn er leuke mannen in de buurt. Dat had geen succes. Deze keer besloot ik het anders te doen. Offline. Ik scheurde een hoekje van een pagina van mijn boekje af en schreef daarop: Hi vreemde, je bent leuk. Als je een drankje wilt… ik zit alleen. En op de achterkant schreef ik mijn naam en telefoonnummer. Toen de serveerster langs kwam zag ik dat ze hem de rekening bracht. Oh nee! Maar ik vroeg haar alsnog het briefje aan hem te geven.

Links van mij zat een vrouw met haar man te eten. Tenminste daar leek het op. Ze had zich op ons beide en zag het gebeuren. Ze voelde denk ik net als ik de spanning stijgen toen de serveerster met het briefje naar hem toe liep.

Toen hij het briefje kreeg keek hij naar me en lachte. Gelukkig, dat was een prettige en ontspannen lach. Daarna bracht de serveerster hem een pen. Ik dacht dat hij zijn handtekening moest zetten voor de rekening maar hij bleef wel erg lang schrijven. Daarna pakte hij zijn tas en jas en liep naar me toe. Hij had een briefje voor me en terwijl hij die aan me gaf hielden onze beide handen een tijdje dat briefje tegelijk vast terwijl hij tegen me zei dat hij het erg waardeerde. Hij zou graag een andere keer met me een drankje doen maar helaas was hij inmiddels onderweg naar een andere afspraak. Terwijl ik de warmte van zijn hand nog voelde en genoot zijn mooie lach liep hij naar de uitgang en vertrok. Het briefje bewaar ik goed maar helaas staat daar geen naam of nummer op. Maar zoveel spanning en plezier van offline ‘daten’ heb ik lange tijd niet gehad.

De vrouw links van me keek me dolgelukkig aan en deed haar duim omhoog. Ik lachte terug en genoot nog lang na van deze ‘meetcute’ zoals ze het in de film The Holliday omschrijven. Die film moet iedereen trouwens een keer zien. Een van mijn favorieten.

Gisteren heb ik weer een tweetal liedjes gezongen bij de open mic van The Thought Lot in Shippensburg. Daar heb ik heerlijk genoten van live muziek, cabaret. Wat is het leven mooi.

Morgen vertrek ik op mijn motor om door Amerika te touren. Dat zal ik weer zoveel mogelijk offline doen. En af en toe hou ik jullie op de hoogte van een paar leuke offline meetcutes :).

Liefs mij

P.s.: Als je dit liever offline leest mag je dit natuurlijk ook gewoon uitprinten ;).

Oma… Elke dag is een geschenk

Vanochtend vroeg ik aan mijn vader hoe hij zich voelde. “Leeg”, was zijn antwoord. Zijn moeder, mijn oma, is overleden. Een inspirerende vrouw die maar liefst 8 kinderen, 25 kleinkinderen en volgens mij nu 50 achterkleinkinderen heeft zien opgroeien. Haar lichaam was na 90 jaar op deze aarde op. Vorig jaar mei heb ik afscheid van haar genomen omdat ik een wereldreis ging maken. Ik wist dat ik haar misschien niet meer zou zien maar toch zag ze er nog sterk uit en had ik verwacht dat ze de 92 nog wel zou halen. Toen ik midden op zee van Alan de mogelijkheid kreeg om iemand te bellen met de satelliet telefoon besloot ik haar te bellen. Alan had me gevraagd of ik niet liever mijn zus of een vriendin zou bellen, maar ik wist dat ik nog genoeg tijd had met hen. Maar ik wist niet hoeveel tijd ik nog zou hebben met mijn oma. “Oma, ik hou van je en wat is het fijn om je stem even te horen.” Veel meer dan dat was het gesprek niet maar onze stemmen ontmoetten elkaar ergens via de satelliet, tussen de sterren in de ruimte.

Na twee maanden reizen en veel gelezen, geschreven en nagedacht te hebben besloot ik dat van alle landen op de wereld Nederland zo slecht nog niet was. Daarnaast wil ik dichter bij mijn familie zijn als ik terug ben. Ik keek er naar uit om meer tijd door te brengen met oma. Een wekelijks bezoekje met bloemen of een wandeling leek me een goed plan. Dan kon ik haar verhalen vertellen over mijn reis. Over de pracht van de natuur en de lieve mensen die ik ontmoet heb overal op deze wereld.  Ook was ik nieuwsgierig of ze met mij opa’s graf zou willen bezoeken. Maar dat kan nu niet meer. De verhalen heeft ze gelukkig van mijn ouders en familie gehoord. Mijn blog wordt goed gelezen en de berichtjes kwamen ook bij oma terecht. Als ik straks op bezoek ga bij het graf van mijn opa en oma zal ik ze de verhalen vertellen en zal mijn stem haar weer ontmoeten ergens tussen de sterren. Net zoals toen op de boot.

Ik voel me ook leeg. De afgelopen twee weken merkte ik dat de gebeurtenissen op zee en nu met mijn oma me van mijn stuk hebben gebracht. Een nerveus gevoel bekroop me en het liefst deed ik niets anders dan wegkruipen in bed. Toch koos ik ervoor om ook te zingen. Afgelopen donderdag gingen Evan en ik weer naar een open mic. Ik besloot dit te doen omdat oma het zo had gewild. Mijn moeder had ook gevraagd of ik een videoboodschap wilde maken voor mijn oma. Woorden kon ik niet uitbrengen maar zingen lukte nog. De open mic ging veel beter. Alsof mijn oma me had aangemoedigd. “Leven gaat voor de dood”, had ze gezegd toen ze een tijdje terug al een beetje ziek was. Ik moest doorgaan met mijn reis en dat deed ik.

Inmiddels heb ik besloten dat ik voor de begrafenis terug ga. Mijn verzekering vergoed gelukkig de vlucht naar Nederland en terug zodat ik afscheid kan nemen van oma Brouwer en er kan zijn voor mijn familie. Het is een onverwachte terugkomst. Ik voel me raar, anders en verdrietig om het verlies. Eerst het verlies van Alan zijn droom, daarna het verlies van Taya en nu het verlies van mijn Oma. Papa… ik voel me ook leeg.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen. Alan en Katy zijn zo lief om me nog wat tijd te geven in hun huis. Katy en ik hebben gisteren nog wat gitaar gespeeld. Boba, hun hond troost me elke dag. Evan en zijn familie waren zo lief me uit te nodigen voor een paasdiner en de muzikanten hier zijn erg inspirerend en motiverend. Na het zien van een foto van oma in het ziekenhuisbed vinden mijn tranen hun weg in de stilte. Door mijn wazige blik kijk ik naar het vuur in de open haard en ik hoor een zucht van Boba de hond die op mijn schoot zit. Alsof hij alles begrijpt.

Nu hoor ik de klok tikken. “The time is now” zie ik op mijn armband staan. Voordat ik vertrok was dat een cadeau van mijn moeder omdat ik dat zo graag wilde. Een armband met precies die tekst: De tijd is nu. Ik had mezelf beloofd nooit meer een horloge te dragen en mijn armband nooit af te doen. Dit herinnert me er aan dat we nu moeten doen wat we willen en moeten doen. Wachten heeft geen zin. Het leven is kort en ook nu wordt ik weer geconfronteerd met de harde waarheid. De dood.

Ik zie mezelf als een ‘Truth hunter’ zeg ik wel eens. Altijd op zoek naar de waarheid. De waarheid van het leven en de waarheid van de dood. Natuurlijk heb ik al lang geaccepteerd dat de waarheid over de dood onbekend zal blijven maar dan kom ik altijd terug naar het geloof.

Het einde van weten is het begin
van geloven en vertrouwen
of angst.
Het is een keuze.

The end of knowing is the beginning
of believing and faith
or fear.
It is a choice.

Iets zeker weten is kennis. Een theorie over iets wat niet zeker is komt neer op geloven. Het is onze eigen gekozen waarheid. Ik kies ervoor om te geloven in goed en vertrouwen te hebben in de toekomst. Ook met oma. Het is goed. “Elke dag is een geschenk” zei ze altijd. Ze heeft van veel mensen gehouden, ze was geliefd door velen en ze is een sterke vrouw met een standvastig geloof. Geloven in goed geeft mij rust en ik geloof dat het haar ook rust gegeven heeft. Iedere dag opnieuw geloven dat het goed is zoals het is vergt volgens mij veel moed, kwetsbaarheid en standvastigheid. Ik ben trots op haar.

Tijdens mijn bezoek aan Nederland, de komende twee weken, draait het alleen om oma. Het gaat nu niet om mij. Hartelijk dank voor jullie begrip.

Oma ik hou van je. Liefs Janneke

oma