Oma… Elke dag is een geschenk

Vanochtend vroeg ik aan mijn vader hoe hij zich voelde. “Leeg”, was zijn antwoord. Zijn moeder, mijn oma, is overleden. Een inspirerende vrouw die maar liefst 8 kinderen, 25 kleinkinderen en volgens mij nu 50 achterkleinkinderen heeft zien opgroeien. Haar lichaam was na 90 jaar op deze aarde op. Vorig jaar mei heb ik afscheid van haar genomen omdat ik een wereldreis ging maken. Ik wist dat ik haar misschien niet meer zou zien maar toch zag ze er nog sterk uit en had ik verwacht dat ze de 92 nog wel zou halen. Toen ik midden op zee van Alan de mogelijkheid kreeg om iemand te bellen met de satelliet telefoon besloot ik haar te bellen. Alan had me gevraagd of ik niet liever mijn zus of een vriendin zou bellen, maar ik wist dat ik nog genoeg tijd had met hen. Maar ik wist niet hoeveel tijd ik nog zou hebben met mijn oma. “Oma, ik hou van je en wat is het fijn om je stem even te horen.” Veel meer dan dat was het gesprek niet maar onze stemmen ontmoetten elkaar ergens via de satelliet, tussen de sterren in de ruimte.

Na twee maanden reizen en veel gelezen, geschreven en nagedacht te hebben besloot ik dat van alle landen op de wereld Nederland zo slecht nog niet was. Daarnaast wil ik dichter bij mijn familie zijn als ik terug ben. Ik keek er naar uit om meer tijd door te brengen met oma. Een wekelijks bezoekje met bloemen of een wandeling leek me een goed plan. Dan kon ik haar verhalen vertellen over mijn reis. Over de pracht van de natuur en de lieve mensen die ik ontmoet heb overal op deze wereld.  Ook was ik nieuwsgierig of ze met mij opa’s graf zou willen bezoeken. Maar dat kan nu niet meer. De verhalen heeft ze gelukkig van mijn ouders en familie gehoord. Mijn blog wordt goed gelezen en de berichtjes kwamen ook bij oma terecht. Als ik straks op bezoek ga bij het graf van mijn opa en oma zal ik ze de verhalen vertellen en zal mijn stem haar weer ontmoeten ergens tussen de sterren. Net zoals toen op de boot.

Ik voel me ook leeg. De afgelopen twee weken merkte ik dat de gebeurtenissen op zee en nu met mijn oma me van mijn stuk hebben gebracht. Een nerveus gevoel bekroop me en het liefst deed ik niets anders dan wegkruipen in bed. Toch koos ik ervoor om ook te zingen. Afgelopen donderdag gingen Evan en ik weer naar een open mic. Ik besloot dit te doen omdat oma het zo had gewild. Mijn moeder had ook gevraagd of ik een videoboodschap wilde maken voor mijn oma. Woorden kon ik niet uitbrengen maar zingen lukte nog. De open mic ging veel beter. Alsof mijn oma me had aangemoedigd. “Leven gaat voor de dood”, had ze gezegd toen ze een tijdje terug al een beetje ziek was. Ik moest doorgaan met mijn reis en dat deed ik.

Inmiddels heb ik besloten dat ik voor de begrafenis terug ga. Mijn verzekering vergoed gelukkig de vlucht naar Nederland en terug zodat ik afscheid kan nemen van oma Brouwer en er kan zijn voor mijn familie. Het is een onverwachte terugkomst. Ik voel me raar, anders en verdrietig om het verlies. Eerst het verlies van Alan zijn droom, daarna het verlies van Taya en nu het verlies van mijn Oma. Papa… ik voel me ook leeg.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen. Alan en Katy zijn zo lief om me nog wat tijd te geven in hun huis. Katy en ik hebben gisteren nog wat gitaar gespeeld. Boba, hun hond troost me elke dag. Evan en zijn familie waren zo lief me uit te nodigen voor een paasdiner en de muzikanten hier zijn erg inspirerend en motiverend. Na het zien van een foto van oma in het ziekenhuisbed vinden mijn tranen hun weg in de stilte. Door mijn wazige blik kijk ik naar het vuur in de open haard en ik hoor een zucht van Boba de hond die op mijn schoot zit. Alsof hij alles begrijpt.

Nu hoor ik de klok tikken. “The time is now” zie ik op mijn armband staan. Voordat ik vertrok was dat een cadeau van mijn moeder omdat ik dat zo graag wilde. Een armband met precies die tekst: De tijd is nu. Ik had mezelf beloofd nooit meer een horloge te dragen en mijn armband nooit af te doen. Dit herinnert me er aan dat we nu moeten doen wat we willen en moeten doen. Wachten heeft geen zin. Het leven is kort en ook nu wordt ik weer geconfronteerd met de harde waarheid. De dood.

Ik zie mezelf als een ‘Truth hunter’ zeg ik wel eens. Altijd op zoek naar de waarheid. De waarheid van het leven en de waarheid van de dood. Natuurlijk heb ik al lang geaccepteerd dat de waarheid over de dood onbekend zal blijven maar dan kom ik altijd terug naar het geloof.

Het einde van weten is het begin
van geloven en vertrouwen
of angst.
Het is een keuze.

The end of knowing is the beginning
of believing and faith
or fear.
It is a choice.

Iets zeker weten is kennis. Een theorie over iets wat niet zeker is komt neer op geloven. Het is onze eigen gekozen waarheid. Ik kies ervoor om te geloven in goed en vertrouwen te hebben in de toekomst. Ook met oma. Het is goed. “Elke dag is een geschenk” zei ze altijd. Ze heeft van veel mensen gehouden, ze was geliefd door velen en ze is een sterke vrouw met een standvastig geloof. Geloven in goed geeft mij rust en ik geloof dat het haar ook rust gegeven heeft. Iedere dag opnieuw geloven dat het goed is zoals het is vergt volgens mij veel moed, kwetsbaarheid en standvastigheid. Ik ben trots op haar.

Tijdens mijn bezoek aan Nederland, de komende twee weken, draait het alleen om oma. Het gaat nu niet om mij. Hartelijk dank voor jullie begrip.

Oma ik hou van je. Liefs Janneke

oma

One thought on “Oma… Elke dag is een geschenk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s