Weggepiept

door Mosquito’s, Tuinwachters, Katten- of Marterverjagers

Drie ochtenden in de week loop of fiets ik van mijn huis naar de middelbare school waar ik tieners leer koken. Een route die door de winkelstraat van Winschoten gaat, langs de Cultuurhuis de Klinker, dan richting de Bovenburen om daar te eindigen bij Ubbo Emmius. De route is ongeveer anderhalve kilometer. Een auto heb ik niet in mijn bezit en om mezelf in een motorpak te hijsen voor deze korte afstand vind ik te veel gehannes. Natuurlijk denk ik ook aan mijn gezondheid en het milieu dus pak ik dikwijls mijn stalen ros en als het niet te hard regent, even op z’n Amsterdams, de benenwagen.

Sinds een aantal weken hoor ik halverwege de route ineens een hele hoge piep. Het piepje gaat ongeveer elke tien seconden en irriteert nogal. Mijn eerste idee was dat het gaat om een kattenverjager. Er zijn veel mensen die liever geen katten in hun tuin hebben en om de arme beestjes te verjagen plaatsen de kattenhaters een apparaat met een bewegingssensor dat een ultrasoon geluid maakt, soms in combinatie met een lichtflits. Maar wellicht gaat het om heel iets anders? Wat is eigenlijk het effect van dit akelige geluid en is het überhaupt wel toegestaan?

Mijn collega’s en leerlingen horen de piep ook maar denken dat het om een marterverjager gaat. Marters nestelen zich in de winter onder de warme motorkap van auto’s en knagen daar erg graag aan autokabels. Voor auto eigenaren is dit tamelijk onaangenaam dus worden marterverjagers ingezet. Een collega van mij heeft er ook een, een knalgele, die hij zelf niet hoort. Marters zijn een beschermde diersoort en moeten daarom op een diervriendelijke manier verjaagd worden. Volgens de producenten van het product is het hoge irritante geluid niet hoorbaar voor mensen. En toch hoor ik het geluid steeds vaker op verschillende plekken in Winschoten. Inmiddels hoor ik het gepiep ook op mijn wandelroute naar het station.

Diezelfde collega vertelde mij ook dat in het naastgelegen dorp Oude Pekela, een soortgelijk apparaat gebruikt wordt om hangjongeren te verjagen. Toen ik dit verder onderzocht blijkt dat het gaat om een Mosquito. Meerdere Nederlandse winkelcentra hebben ‘per ongeluk’ klanten verjaagt door deze apparaatjes met hoge geluiden. In Hoogezand hing ook een Mosquito die, zoals RTV Noord schrijft: “Alleen hoorbaar is voor mensen tot circa 25 jaar.” Het geluid zou alleen ’s nachts hoorbaar moeten zijn maar onlangs had het apparaat ruim een week lang aangestaan omdat iemand vergeten was het uit te zetten. Het leverde een stroom aan klachten op van jonge winkelbezoekers en van ouders van kinderen die ‘weggepiept’ werden.

Geluid kan schadelijk zijn als u dagelijks blootstaat aan een geluidsniveau van meer dan 80 decibel. En volgens Canadees onderzoek kan geluid boven de 70 db zelfs al blijvende schade veroorzaken. Voor geluidsoverlast van bedrijven, zoals op een industrieterrein of horecagelegenheden bestaan wetten en regels.  Maar als het van de buren komt zijn geen landelijke regels. “Wel geldt in bijna alle gemeenten een verbod om geluidsoverlast te veroorzaken voor buren en andere omwonenden.” schrijft de Rijksoverheid. En justitia.nl vertelt dat sinds 2017 de Wet aanpak woonoverlast van kracht is. Burgemeesters kunnen dankzij de Gemeentewet effectief en gericht optreden tegen mensen die woonoverlast veroorzaken. Dat zal ik voor mijn gemeente ook eens gaan uitpluizen.

Op de website van Avro Tros is te lezen dat de apparaten worden verkocht met de tekst dat het geluid niet hoorbaar is voor mensen en tóch soms een geluid maken tot wel 140 db! Diverse KNO artsen geven aan dat het volume te hard is waardoor er een blijvende gehoorbeschadiging zoals tinnitus kan ontstaan. De apparaten zijn dus een serieus probleem. En toch worden ze nog verkocht?

In politie rapporten blijkt dat piepende apparaten zoals een tuinwachter tot flinke burenruzies kan leiden. Buren die last van het hoge geluid hebben slopen de kastjes van de muur en de eigenaren van de apparaten doen dan weer aangifte tegen de vernielers. Soms hangen die dan weer camera’s op om bewijs te verzamelen tegen de vernielers en als antwoord klagen die dan over inbreuk op privacy.

Inmiddels heb ik op de website van gemeente Oldambt een pagina gevonden waar ik geluidsoverlast kan melden. Ook wordt de kattenjager specifiek genoemd. Ze leggen hier ook uit dat het schadelijk kan zijn en de 140 db wordt weer genoemd. En gelukkig lees ik dat er onderzoek wordt gedaan naar de gezondheidseffecten van deze geluidsapparaten. Er is hoop. Op de pagina wordt ik doorverwezen naar een andere website www.pieptonen.nl. En dan zakt de moed me in de schoenen. De website lijkt nogal verouderd, het laatste bericht komt uit april 2018. Wel lees ik dat het apparaatje ook in de politiek besproken is. Europarlementariër Gerben Jan Meindert Gerbrandy (D66) bedankt de mensen die een melding hebben gemaakt. Hij legt uit dat er helaas nog steeds geen Europees beleid is voor de apparaten. Ze mogen nog steeds verkocht worden zonder specifieke EU Norm. Volgens hem kan het probleem daarom het beste lokaal opgelost worden. Zal ik dan toch binnenkort maar eens aanbellen bij een paar huizen?

En kunnen we misschien net zoals voor marters, die we op een diervriendelijke manier verjagen, ook een mensvriendelijke manier bedenken om mensen te verjagen? Als je kinderen en jongeren haat en niet wilt dat ze bij je in de buurt komen kan je misschien een minder schadelijke manier bedenken om ze te verjagen.

Om mijn eigen wandel- en fietsroutes in Winschoten aangenamer te maken en op te komen voor alle mensen met een goed gehoor zal ik deze week eens op zoek gaan naar een eigenaar van zo’n kastje. Hopelijk is een vriendelijk verzoek, om het apparaat te verwijderen, reeds voldoende.

Geschreven door: Janneke Brouwer

Het metalen kind

Toen de storm in zicht was en wij in het hart,
waar de wind stil was en de zee spiegelglad,
hoorde ik de angst en de liefde in haar stem.
De koers was gezet.
 
Met één roer en zonder wind in de zeilen, volle kracht vooruit,
zo ineens gevangen in het centrum van de storm,
waar windkracht 11 de touwen tegen de mast sloeg
en het zeeanker ons enige roer had gevangen.
 
Zonder angst stapte je overboord
om met jouw sterke handen het roer te bevrijden.
Je kind te redden van de ondergang.
 
Ik danste in de kleine boot
terwijl de golven met ons speelden.
Net als vroeger keek ik door het raam,
nieuwsgierig naar de kracht van de natuur.

Daar zag ik hoe tien meter hoge golven breken
en lijken op bergen met sneeuw,
en hoe de albatros zonder zijn vleugels te bewegen
als een engel door de storm vliegt.
 
Als het rustig wordt en je vriend Orion vertrokken is,
haal je vermoeid het zeeanker binnen en varen we verder.
Dan ontdek je dat het laatste roer gezonken is
en de hoop, om jouw kind naar een veilige haven te zeilen, verloren.
 
Het huizenhoge monster van ver komt ons halen.
We klimmen de hoge ladder naar vreemde talen.
Het metalen kind ligt nu nog vredig te dobberen,
gaat spoedig haar roer achterna,
naar de onbekende duisternis.
 
Je kijkt nog één keer om en spreekt die nacht je laatste woorden:
“She still looks fine.”
 
Je hebt gefaald voor jezelf.
Toch zijn er geen tranen om verlies
van een metalen kind met een buik vol eten.
Als alles verloren lijkt te zijn is daar de grootste les.
Er gaan nog steeds kinderen dood van de honger.
 
Je bent mijn held.