Over brouwerjanneke

With traveling I search stories to share positivity, wisdom thoughts and show the kindness of people around the world.

Mijn Mokum in Mokum van het Noorden

Na een telefoongesprek met mijn beste middelbare schoolvriendin over het weer terug zijn in Amsterdam en wat dat dan met me deed. Waarin ik vertelde dat ik in mijn geboorteplaats Winschoten het gevoel had nog steeds ‘de jongste dochter’, ‘het zusje van’ of ‘de favoriete tante’ was terwijl ik me in Amsterdam gewoon ‘mezelf’ voelde.

Amsterdam was mijn wereld en Winschoten was de wereld van mijn familie. Natuurlijk kan dat veranderen, maar daar moet ik wel iets voor doen. Ik kan over vijf jaar in Winschoten de ‘zangeres’, ‘onderneemster’, ‘politica’ en ‘schrijfster’ zijn. En wie weet ook nog ‘de leuke moeder’. Na dit telefoongesprek in de ochtend en na twee koppen koffie, verdween ik even in het kleine kamertje zonder ramen. Daar lag een Yoga magazine. Het was trouwens niet mijn wc. Ik pas een weekje op het huis van een vriend van me. Die is op vakantie en ik mocht op zijn huis, kat en planten passen. Dat gaf mij de gelegenheid om Amsterdam even weer te ervaren na mijn wereldreis. Afijn, even terug naar het magazine. In het Yoga magazine stond in het groot…

‘Je geeft alles wat je hebt aan de mensen die je liefhebt’

Ik vond het interessant dat zoiets dan toch weer een gevoel van bevestiging geeft. Dat familie belangrijk is. Amsterdam was alleen van mij. Niet van mijn familie. Dat geeft een stuk eigenheid maar ook afzondering… of misschien egoïsme. Zij waren niet in Amsterdam en ze waren ook niet op mijn wereldreis. In Amsterdam en tijdens mijn reis heb ik mensen en situaties gezocht waarin ik mezelf kon ontwikkelen. Mijn mening is namelijk dat het doel van ons leven is dat we de wereld een beetje beter maken. Om dat te kunnen doen moeten we onszelf ontwikkelen en slimmer worden om zo alles uit onszelf halen en de wereld beter te begrijpen. Als je de wereld dan beter begrijpt kan je de wereld nog beter maken. Ik weet dat sommige mensen denken dat ‘het te laat is’ en anderen zich nooit nergens zorgen over maken, maar voor mij voelde het goed om mijn reis op deze manier in te zetten. Een leerschool. Je hebt talent en een stel hersens gekregen en naar mijn idee heb je maar twee opties. Je gebruikt ze goed of je gebruikt ze niet. Leuk om daar eens verder over verder te filosoferen. Maar dat is voor later.

Even terug naar de bovenstaande zin. De zin is voor mij een beetje waar, maar met een toevoeging. Om alles te geven aan de mensen die je liefhebt moet je alles hebben. We hebben nooit alles want er is altijd nog wel iets te leren, te ontwikkelen of verbeteren. Maar je kunt wel geven wat je hebt en jezelf blijven ontwikkelen zodat je steeds meer kunt geven. Ik zie het als een continue beweging waarbij je zorgt dat je wekelijks een paar leermomenten hebt om jezelf op te laden en daarnaast een paar momenten hebt om anderen op te laden. Nemen en geven. En zo kom ik op de volgende zin…

‘Je ontvangt wat de wereld je te bieden heeft en ontwikkelt jezelf.
Je geeft wat je hebt aan de wereld en aan de mensen die je liefhebt.
&
Je zoekt momenten van rust met jezelf en met gelijkwaardige mensen. Een vriend die op gelijk niveau zit als jij. Waar het niet gaat om geven of nemen maar om gelijk zijn.’

Hier kunnen we ook nog lang over door filosoferen. Maar ik denk dat ik sowieso een wereld van mezelf wil maken in de buurt van mijn familie. Waar ik mezelf kan ontwikkelen, waar ik kan geven aan familie en aan de wereld en waar ik momenten vind van rust. Een stukje Amsterdam in de stad van mijn familie. Mijn Mokum in Mokum van het Noorden. Want zo werd Winschoten vroeger ook wel eens genoemd.

Binnenkort begin ik met een klimcursus, moet ik ook maar eens beginnen met gitaarles of zangles, doe ik een proefles yoga, wil ik een plek vinden waar ik mijn boek kan schrijven en moet ik hard werken aan mijn ondernemersplan. Allemaal om een wereld van mezelf te verwezenlijken in de stad van mijn familie. Dan ben ik niet meer de dochter van de dominee of het zusje van… maar dan ben ik mezelf, net zoals in de rest van de wereld en net zoals in Amsterdam. Want ik ben ik. Zo is het en niet anders.

Ik hou van Amsterdam, ik hou van de Wereld en ik hou van de ietwat gekke Brouwers. Want een tikkeltje gek dat zijn we ook. Heerlijk.

1096822770343814

Back at the countryside

I’m home after 371 days. Back with my parents, brother, sisters, seven nephews and three nieces. They all gave me the best welcome home ever!

I’m going to spend some time in my birth town Winschoten. Not in a hurry to get back to the ‘big city’ Amsterdam. I’ve been doing a ten kilometer walk yesterday with my dad and used my bicycle again today! I love my old bicycle 🙂

It’s just a little bit weird but also nice. I’ve been playing guitar with my dad and singing country songs. Now I’ll be organizing some insurances, a phone contract, my new room, my schedule and… Thursday I’m going camping at the beach!

Thanks for following me and I’ll keep you updated about my book!

Almost home?

This has been the most difficult story to write. It took the whole day and I’ve been taking walks and watching bunny’s, did some meditation and cleaned the pond in between. My feelings were very intense the last week. I’ve been confused, emotional and sad. My traveling will soon be finished but I fell in love with it. Mother Nature, the universe, creation has inspired and captured me.

While I’m eating a Dutch speculaas koekje I’m thinking about the last week; my return trip from California to Pennsylvania. Monday I’ll fly to Iceland to travel for six days with my high school friend Evelien and then we’ll fly back to Amsterdam. There my family will pick me up from Schiphol airport where we said goodbye 370 days ago. It’s just a long holiday I said that day. Well… it has become a lot more than that.

Last week Saturday, after my visit to the Sierra Buttes, I left Gary’s beautiful place Taylorsville in California. (The beaver and dear pictures are his, and the crashed airplane… the two pilots were ok.) I decided to stop at Wendover in western Utah because Salt Lake City would be just a little bit too far. I thought there would be nothing interesting in Wendover but 10 minutes after I arrived my couchsurfing host Johny from Slovakia showed that the Bonneville Salt Flats were there! Imagine a classroom filled with a white dry salty floor and being an small mouse standing at the entrance of the room. And then add some mountains in the back and imagine that it’s very windy. It’s a unique, unusual part of nature that you can only understand if you’ve been there. The size of the place just doesn’t fit in any picture.

Just like one day later, when I went to my second stop for my return trip; Moab. After enjoying the sunset at the double arches – in the Arches National Park – we drove on a long and very bumpy dirt road to the edge of a canyon in the middle of the desert and slept under the desert stars. For a moment I thought about sailboat Taya. At the middle of the ocean I had the same ‘awe’ feeling. When we woke up at sunrise I was even more impressed with another overwhelming great view. Some truly mesmeric memories that I will never forget. Impossible to put in a frame. Maybe I should’ve been a cowboy? Enjoying campfires, country songs, sleeping out all night beneath the desert stars and don’t worry about politics or solving the world’s problems.

After this experience it became even harder to leave and I knew I only had a couple days riding left and would soon be on my way back to the Netherlands.

After Moab Utah I accidentally ended up on a two hour dirt road. In the evening I had a couchsurfing bed in Glenwood Springs Colorado. The host, Ben, was not even there but he still let me use his house, bed and a nice shower. Tuesday I couldn’t get a couchsurfing place but found Campsite #9 at the George Latham Trail in Berryton Kansas where I hang my hammock in between two trees and felt asleep while watching shooting stars and fireflies. Wednesday I left at sunrise and found a breakfast place next to the highway. The owner Virginia was very exited to hear my story and wanted to tell her 16 year old daughter all about it.

After my scrambled eggs and about four refills of coffee, I went from Kansas through Missouri and Illinois to make a last stop at a campground in Indiana. There I could use an outside bed of Sonja. After a ten minute conversation we found out we are both Dutch! She lives in America for 22 years and I guess my American accent has evolved a little. The next morning I woke up with a harmony of chirping and singing bird sounds. I left the campground at sunrise and had breakfast in Ohio so I actually did five states in less than 24 hours! After that I was just lost in my own thought on my motorcycle. I took the fast route back so that I could be in time to see Katy, Alan and Nathaniel before they would leave today.

 

DSCF1732

The ride home actually felt like coming home. Coming towards Shippensburg Pennsylvania the nature becomes more like we have in Europe. The green fields made me think about Groningen. That’s the Provence where I was born, in north-east of the Netherlands. Empty green fields and farmers land with some tree lines around the edges. Even the smell of spring made me feel like I was back home already. Maybe this was how it should be?

When I took exit 189 from the Pensylvania Turnpike toll highway and went on 75 South I had to take a left-turn to Shippensburg. But I enjoyed the windy road on the countryside so much that I missed it and had to ride 40 minutes back!

Here I was almost home. Shippensburg, Katy and Alan and the family, Boba (the dog), the other nice people from Shippensburg and this house feels a little like home. I kind a missed that stupid dog, is what Alan would say. 🙂

Soon I will be back home. But is that still my home? Do I look forward to go back? This is one of my biggest questions at the moment. The question that everyone wants to know and actually I’m not sure about the answer. Am I actually going home? I was trying to figure that out….

Home is where the heart is they say. But where is my heart?

Two weeks ago I wrote about my conversations with Gary in Taylorsville about all the things I discovered about what I want. Where my heart is. But I forgot something very important.

The things that I wrote down are things that are important to me but there’s a but…
If I would be old and I would look back at my life. If I would have accomplished all the things that I wanted: traveling the world, writing a book, share stories about this beautiful world and all the nice people on it, making music, trying to make the world a better place, having a restaurant with a restaurant dog etc. I would probably look back and be happy with all the experiences and things I’ve accomplished. But… I would have done it alone. All by myself. Me myself and I. Just me. Solo.

DSCF1728

As most people know that I’m very happy alone. But to keep on doing all of this alone is eventually not what I want. That’s why it’s important to figure out with who I want to share my heart, my stories and especially my future.

I do hope to share all of these things someday with someone. How great would it be to get old and still travel together, find deserts to sleep in, sail across oceans, try to make the world a better place, write books, share stories, sing songs, live close to nature and share the most beautiful moments with someone who appreciates the same things as much as I do?

With my mind I made a decision when I started traveling that I would come back to the Netherlands to live close to my family because that’s what the happiness studies have shown to make people happy. At the same time I’ve had a feeling somewhere inside that I would one day leave the Netherlands to be with someone that I love. Facts, thoughts and feelings mixed into a great messy thing. I’m confused. Being confused always make me focus about what eventually the best thing to do is. And my answer is again and again… Trust your own future and follow your heart. Because home is where our heart is and everything will be ok. If it comes it comes and if not… well. I’m an aunt for ten times and have the best family and friends in the world so I would never be unhappy.

Traveling did help me understanding more about what I want to find in a partner. I became my own best friend and started to advice myself. I deserve the best. I deserve someone to share fun and adventures with. Someone who is world wise with traveler characteristics. Someone who’s adventures, a little crazy, curious, welcome to change, likes self-reflection, experienced different peoples and cultures, likes to push himself out of his comfort zone, is observant, has a knife and a water bottle, knows how to make a fire, prefers sleeping outside under the stars instead of booking a hotel, likes to go to places without cellphone reception, likes to go swimming in seas, lakes and rivers, is grateful, loves healthy food and outdoor activities, adapts easy and knows how to appreciate the ‘basics’ like food, a hot shower and – very important – family. And maybe we can together try to help others understand the world better by sharing our stories of adventure, kindness, the beauty of mother nature and love.

Where do I find someone like this? Out there: at sea, mountains, deserts, sunrises, sunsets, starry nights, shooting stars and fireflies. I asked someone where he got his travel character from. The drive, fire and passion. Maybe his parents were travelers. But no… He didn’t learn this from anyone. Then he asked me if I learned this from anyone, but honestly…. We believe it comes from inside. It’s just there. And if you stay close to who you are I think you’ll find it too. In your own way.

I tried not to make this too cheesy and it’s weird to write about this but it’s part of me today. It’s my story. And I like to share this with my family and ‘new family around the world’. Traveling is about going, expecting and finding. Not to speculate how things may be, but to figure out the truth about how things really are. Take the next step with faith, even though it can be scary, insecure or outside your comfort zone. And sometimes the next step is no step at all.

I think this might be The Beginning of a next chapter. Or another book.

————————————————————————————–

Oh, and here something I came up with that I don’t want to keep from you:

I created a new ‘week’ for myself:

Monday = Productive day: Watch the sunrise, work hard and start the week great
Tuesday = Creative day: Teach, learn and create
Wednesday = Kindness day: Be kind, care, help, give compliments, share happiness
Thursday = Healthy day: be active, eat healthful food, be in nature, meditate
Friday = Play day: party, smile, act crazy and play
Saturday = Adventure day: Find adventure, get lost, go out and discover something new
Sunday = Nature & Family day: Nature walks, meditation, (new) family and good conversations

 

The Fire Lookout

Aangezien ik veel Engels sprekende volgers heb schrijf ik dit verhaal in het Engels.
Since I have a lot of followers that speak English, I’ll write this one in English.

This morning the weather report told us that it would be better to wait one more day to go to the Sierra Buttes Fire Lookout. Today chances of being caught in rain or thunderstorm would be high and the view would be mostly ruined by the clouds. So Gary and I decided to go tomorrow and hope that our view tomorrow will be blue sky and distant lookout.

After my morning coffee and oatmeal breakfast Gary looked outside and saw that the weather here was actually not too bad. He asked e to go with him to the Fire Lookout next to Taylorsville. That seemed to be a nice replacement activity which would be only a couple miles away in stead of a two hour drive. We packed our bags with hot coffee and an extra jacket to stay warm. Up there it might get cold and windy. At the top of some of the mountains here is still some snow. Oh, this reminds me…. I haven’t even took one sip of coffee or water out of the two bottles that I took. And here is why…

We drove all the way up the mountain and Gary parked the car. It was a beautiful view over Taylorsville, Quincy, some lakes and valleys. I had to close my eyes and walked with Gary about 10 meters / 32 feet to the front. Then I could open my eyes and wow there I saw this very gorgeous lake that appeared right below me. It was created by a glacier high in the mountains, had clear water and Gary told me he even went for a swim up here once. When we sat there and just listened to the silence and to the birds singing he told me that this was the place where he really felt home. Ever since he got here with his father and now, years later, this is the place where he really feels home. I told him I can totally understand that. This is such an amazing place with clean air, lots of green valleys and beautiful mountains and views. He’s lucky to have this.

DSCF1568

He showed me around the top of the mountain and there we saw a Fire Lookout. A small wooden house. I climbed up the stairs as far as I could and could imagine myself staying here for a while just looking around to spot fires. Again at that place we just sat for a while and looked at the clouds how they shaped and became darker and darker, to finally rain down somewhere.

After one last look, when we walked to the car and wanted to go home we saw a car passing by. Gary became excited and said: “Oh that must be the man that stays at the Fire Lookout! We heard a radio earlier that morning so he must have let that on while he went shopping or something.” And Gary was right. The man stopped in front of the Fire Lookout and we walked up to him. Gary said to me: “Just wait, probably I can talk him into showing us the Fire Lookout from the inside. I’ll just tell him about your around-the-wold-tour and that you’ve never seen this before.” Well, Gary didn’t even had to put much effort in it because when we arrived we both saw that the man had his car fully loaded and starting to carry this up the stars to bring inside his house. Groceries, books, a printer and even a small trampoline. 🙂 So after greeting the man we offered him to carry the boxes up to the kitchen and to his office in the top of the Fire Lookout. Wayne, that was his name, was happy with the help and after I carried the trampoline inside – which he uses to stay in shape! – he was also willing to tell us about his job as a Fire Lookout.

The way Wayne told his stories and his energy were very intriguing. It made me think about Jan Bakker from Amsterdam and Eddy Scott from Russell. Somehow these men probably never loose their young spirit, energy and their fascinating stories. They will never forget to learn, to enjoy and to have fun. Later on, when I was back here at Gary’s log house I read Wayne his blog and I was right. His photography and his writing are truly inspiring me. I think I’ve read three stories without even blinking. The link to his blog is http://smokysunsheaven.blogspot.com/2018/ and here are some of his photo’s, that I found on his art gallery http://www.pbase.com/wwp/lookoutlife, which I found uplifting.

At the Fire Lookout he will stay most of his summer days. When the lightning strikes he has to be aware that there could be a fire starting. He’s watching through his binoculars to spot smoke and uses the radio to report this to center where they mostly send a helicopter and someone on the ground to check it. Natural fires are generally started by lightning. But last year they had a man who would start three fires at one day and several others, one even in someones back yard. He also caused a big fire close to town and got apparently 25 years to lifelong sentenced to prison. Wayne’s job is to spot the fires and make sure they can control them i time. He told us that some storms have up to 200 lightning bolts strike the earth’s surface.

Today is just another inspiring day where we, because of  ‘bad’ weather, experienced something truly unique. If you just get out of your house, new adventures are sometimes just around the corner. Life has so many gifts to discover and so many lessons and wisdom to give us. This world has so many magnificent miracles to reveal. If we just try to catch a glimpse of it, if we just understand a little part, we will find our peace, we will find ourselves. The book is endless and the story always goes on. If you go and open your eyes you will find it. If you stay where you are you may never see it.

Something special happened at the end of our visit at the Fire Lookout…

YesterdayI wrote this in my book:

Traveling the world seems to be something very special. Even though I’ve met so many people, young and old, who have been traveling or are still traveling the world. For most people the biggest surprise is that I’ve been doing a big part of my around-the-world-tour alone. They don’t understand why, would be scared of doing something like this and always tell me to ‘be careful‘. Then there’s the other group of people that I’ve met. The ones that are curious and excited and would love to do this themselves. The ones that have seen something more of the world. The ones that know the feeling of being free to do whatever you want to do and find amazing adventures. They mostly tell me ‘have fun!‘.

Today when Wayne told me goodbye…. guess what he said. 😉

Thanks Gary for this nice day and making me realize any adventure can be just around the corner of our own house.

79978238.cxPGuI7F

Nog 19 nachtjes slapen!

De afgelopen dagen ben ik aan het uitrusten. Ik heb uitgeslapen. Langer dan normaal dus ik denk dat ik het nodig had. In Taylorsville heeft niemand bereik met mobiele telefoons en is het enige contact dat we hebben met vrienden en familie via internet. Veel mensen die ik heb leren kennen houden van hiken, bergbeklimmen, mountainbiken, raften, surfen, skiën etc. en zijn daarom ook vaak zo een halve of hele dag niet bereikbaar. Heerlijk, maar ondenkbaar in Nederland. Dan moet je gewoon je mobiel thuis laten.

Het is hier prachtig en ik geniet volop. Ook hebben we drie films gekeken: The Notebook, The Holliday en Dave. Alledrie geven een mooie boodschap en Gary en ik hebben daar nog lang over gepraat. Het zijn films met de boodschap dat je moet gaan voor wat je echt wilt en niet stil moet zitten maar in elk geval kunt proberen er iets aan te doen. Vooral in de liefde is weten wat je echt wil belangrijk. En er dan ook volledig voor gaan. Maar uiteindelijk geldt dat natuurlijk voor alles wat je doet. Weten wat je wilt en daar volledig voor gaan. Dat gesprek met Gary zorgde ervoor dat ik voor mezelf weer een paar dingen op een rijtje gezet heb. De passies die ik heb gekregen zette ik op een rijtje en daarbij hoe ik dat het liefst tot uitvoering breng. Hier is mijn lijst:

Mijn tijd gaat naar:

1. De wereld een betere plek maken door milieubewust te zijn, de politiek in te gaan en een streek restaurant te beginnen.

2. De wereld leren begrijpen zodat ik meer kennis heb hoe ik de wereld beter kan maken door te reizen, lezen en leren.

3. Lessen die ik geleerd heb en positiviteit delen met anderen door te schrijven en te zingen.

4. Anderen inspireren, motiveren en bemoedigen om te doen wat hen gelukkig maakt en te doen wat rechtvaardig is.

5. Gelukkig en gezond leven door plezier te maken, gezond te eten en te bewegen.

6. Familie en vrienden.

Mijn geld gaat naar:

1. Alles wat ik nodig heb voor het bovenstaande.

2. Goede doelen zoals bomen planten, drinkwater en onderwijs.

Misschien is dit weer een idealistisch droombeeld maar ik weet na deze reis in ieder geval nog beter wat ik wil.

Wat ik heb gezien tijdens mijn reis… De corruptie en slechte politiek, de vervuilde natuur en het verschil van arm en rijk hebben mij ertoe gebracht om niet langer stil te zitten in mijn comfortabele bureaustoel en bank. Ik geniet nu nog even van mijn prachtige omgeving, de rust en de interessante gesprekken en dan mag ik over negentien nachtjes slapen weer hard aan de bak. Ik ben veel ideeën rijker, meer dan ik ooit had kunnen dromen en hoop er snel een plek voor te creëeren. Mijn laatste gedeelte van de reis gaat dwars door het midden van Noord Amerika, terug naar de Oost-kust. Ik ben benieuwd wat ik daar nog tegenkom. En ik kijk uit naar mijn terugkomst in Nederland.

Vergeet niet dat ik tijdens mijn reis ook bijna alleen maar aardige, inspirerende en goede mensen heb leren kennen die allemaal een steentje willen bijdragen in een betere wereld.

We zijn gisteren een dagje naar Reno geweest. Daar heb je de enige rivier in Amerika die van zuid naar noord stroomt. In die rivier gaan mensen soms op zoek naar trouwringen die mensen daar in gooien omdat ze na een avondje gokken een trouwkapel zijn ingelopen en met een vreemde getrouwd wakker geworden zijn. Een beetje zoals in Las Vegas. Er zijn ook veel casino’s. Verder is het leuk om alle verstopte ‘streetart’ te vinden. Een beetje zoals in Penang in Maleisië. Ook waren we in een mooie winkel waar ze aan aantal presidenten hun verhaal lieten vertellen en ze een prachtig aquarium hadden. Ik heb een nieuwe aluminium drinkfles gekocht met levenslange garantie zodat ik geen plastic bekers of flessen meer hoef gebruiken.

Mijn tijd hier is goed. Ik leer veel van Gary en hij van mij. Soms kom je voor een speciale boodschap of les even in iemands leven. Tijdens het reizen heb ik het meeste gehad aan de goede een op een gesprekken en ik hoop dat nog lang te mogen ervaren. Maar binnenkort zal dat weer zijn met mensen uit Groningen. Ik hoop dat jullie daar ook naar uitkijken!

Nu ga ik nog even de eendjes voeren en een stukje kanoën. En donderdag gaan we nog naar Siërra Battes in Tahoe National Forest!

Active Flagstaff and Grand Canyon

Onder het genot van een zelf gezette kop koffie zit ik op de bank van mijn couchsurfing host Kevin. Mijn benen zijn vandaag moe en stijf. Na enige tijd niet veel te sporten heb ik deze week een avond salsa gedanst in Phoenix, een spinning les gevolgd, door Flagstaff gefietst en gisteren tot bijna halverwege naar beneden gewandeld op het South Kaibab Trailhead.

Zaterdag 5 mei vierden de vrienden van Kevin, mijn couchsurfing host, Cinco de mayo; een Mexicaanse feestdag waar ze een overwinning op het Franse leger in de slag bij Puebla in 1862. Niet te verwarren met de Mexicaanse onafhankelijkheidsdag (dat is op 16 september). Ik mocht een fiets lenen en we moesten om 14:00 uur bij het eerste huis zijn. Daar werd een geblinddoekt moordspel gespeeld. Daarna fietsen we in een optocht naar het tweede huis. Daar keken we Kentucky derby, het waren twee spannende minuten. In het volgende huis werd een check-in omgeving van een vliegveld nagespeeld en moesten we onze schoenen uit doen en werdt het hele stewardes ‘fasten your seatbelts’ verhaal voorgelezen. Ook had iemand ‘secret meeting’ op een deur van een lege kamer geplakt en binnen een half uur zat iedereen daar op de grond. Leuk zo’n psychologische testje. Bij het laatste huis werden nep Ted Talks gepresenteerd en hebben we in het dinker nog een keer het moordspel gespeeld. Dit was beslist de leukste gekste dag van dit jaar!

Maandag mocht ik de auto lenen om naar de Grand Canyon te gaan. De grote kloof, de Grand Canyon, is een enorm natuurverschijnsel. In miljoenen jaren hebben aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen en de Colorado rivier dit bijzondere landschap gecreëerd. Toen ik aan kwam rijden was het erg druk en moet ik naar parkeerzone drie om een plek te vinden voor de auto die ik geleend had. Gelukkig had ik instructies gekregen om een shuttlebus naar het South Kaibab Trailhead anders had ik eerst waarschijnlijk een kwartier tot half uur moeten uitzoeken wat ik wilde doen. Nu stapte ik direct in de oranje bus die me naar het begin van de route bracht. De buschauffeur had een vrolijke bui en vertelde hoe zijn voorouders gered waren op de oceaan en dat we de route minimaal zo ver moesten nemen dat we de rivier konden zien. En het liefst nog een beetje verder. Natuurlijk gehoorzaamde ik de vrolijke man en liep een eind naar beneden.

Aan het begin van de route was het druk. Veel mensen zagen er net iets te netjes uit voor een lange wandeling. Die waren dan ook drukker met selfies dan met de route. Ik besloot snel naar beneden te gaan en op de terugweg iets vaker te pauzeren en dan pas foto’s te maken. Zo kon ik ook eerst alle mooie plekken zien en geen tijd verdoen met te vroeg foto’s nemen van plekken die achteraf gezien misschien niet het mooiste zijn. Op de weg naar beneden kwam ik ook andere Nederlanders tegen die deden het rustiger aan dus ik liep ze snel voorbij. Volgens mij zijn die ook niet tot het zicht van de rivier gegaan. Jammer maar begrijpelijk in deze hitte.

Halverwege mijn route was een wc gebouwtje. Daar maakte ik gebruik van. De wc’s waren vergelijkbaar met die van het Eco Hostel op Gili Meno. Een wc bril met daaronder niets anders dan zand gemixt met plas en poep. Gelukkig viel het ver naar beneden en was het qua geur nog best te doen. Na dit gebouwtje liep ik bijna het hele stuk helemaal alleen. Af en toe kwamen er tegenliggers. Die waren meestal meer buiten adem dan ik. Logisch… Zij liepen omhoog.

Na een tijdje zag ik in de verte een hele rij ezels met aan de voorkant en achterkant een cowboy. Tenminste daar leken ze op. Het waren een jonge vrouw en man op paarden die de stoer begeleidden. Ik pakte mijn camera en greep mijn kans om een paar mooie foto’s te schieten. De man die achteraan reed begroette mij vriendelijk.

Uiteindelijk kwam ik op de plek waar de rivier te zien is. Het leek een kleine rivier maar dat kwam omdat ik nog steeds zo’n 1000 meter boven de rivier was. Iemand vertelde dat we ongeveer 600 meter afgedaald waren. Daar besloot ik nog een paar foto’s te maken. Ongelooflijk hoe groot het daar is. En hoe prachtig de verschillende grondlagen zichtbaar zijn als kleurrijke strepen op de ruwe bergwand. Daar voel je je klein en beleef je de kracht van de natuur.

Onderweg naar boven liep ik weer alleen. Zoals gepland maakte ik een aantal foto’s. De rustmomenten kon ik goed gebruiken aangezien het erg warm was en omhoog wandelen alsnog veel intensiever was dan wat ik had gedacht. Ik wist wel dat je na ongeveer een half uur wel in een flow komt. Daarna werd het gelukkig steeds makkelijker. Met mijn rooie kop en bezweet gezicht probeerde ik ook een mooie selfie te maken. Dat lukte niet helemaal, daarom zie je hier mijn rug… 😉

Soms besloot ik gewoon even te kijken. Stilstaan en kijken. Dat gaf me een overweldigend gevoel. Deze natuur, in een nog hele pure vorm, gaf me een gevoel van blijheid, nostalgie en het maakte me soms emotioneel. Misschien omdat ik daar mijn eigen weg alleen liep. Mischien omdat ik weer sterk onder de indruk was van de natuur, net zoals op Taya toen we midden op de oceaan waren. Of misschien omdat ik hoop dat we als mensen onszelf nog eens afvragen of we er echt alles aandoen om deze wereld zo mooi te houden. Vraag niet wat de wereld voor jou kan doen. Vraag wat jij kunt doen voor deze wereld.

Na mijn prachtige Grand Canyon ervaring werd ik door een vriend van Kevin, Jesse, meegenomen naar Mount Elden om daar de zonsondergang te zien. Een andere vriendin, Julia, kwam even later ook naar boven rijden met een paar speciaalbiertjes. De lucht was indrukwekkend en we konden ver kijken naar bergen, heuvels en vulkanen. Daar tussendoor ging route 66. Morgen zal ik daar weer op vertrekken om via Sedona naar Las Vegas te gaan. Ook dat geeft weer een dubbel gevoel. Opnieuw afscheid nemen en tegelijkertijd het vooruitzicht om nog meer te zien en te beleven.

Dag Flagstaff

Monument Valley Break-down

Vandaag hoorde ik de reden dat mijn motor meer rijdt. Het is een harde les die ik als blonde dame heb moeten leren door eerst een fout te maken. Gelukkig zei de man van Mike’s Bike’s dat niet alleen blonde dames deze les op deze manier leren. Hij had met een zelfde soort motor dezelfde fout gemaakt toen hij nog mooie bruine lokken had. Ik had de ketting moeten sprayen nadat ik twee volle tanks leeg gereden had. Een ketting van een motor gaat zo’n 10 tot 15 duizend miles mee. Om die vijftien te halen moet je zorgen dat hij soepel blijft lopen en vooral niet droog wordt. Nu denk ik dat mijn ketting voor droog geworden is toen ik door Texas reedt. Daar was het erg heet en waaide het hard. Maar ja… Ik heb nooit aan de ketting van mijn Honda Nighthawk gedacht. Het spijt me lieve gele zonneschijn van me.

Toen ik van Gallup naar Monument Valley reed was het erg koud. Op een gegeven moment lag er zelfs sneeuw. Toen ik bij een tankstation aan het opwarmen was met koffie vertelde iemand dat het zou gaan regenen. Ik besloot nog een koffie te nemen en het duurde niet lang of de storm met sneeuw, regen, donder en bliksem kwam voorbij. Het vertraagde mijn dagplanning maar ik was al lang blij dat ik zelf droog was.

Toen ik even later bij Kayenta een koffie haalde bij de McDonald’s zag ik meer mensen in motorkleding. Een grote groep Harley rijders uit Slovenië stelde voor dat ik met hun mee reed naar Monument Valley. Toen we dichterbij kwamen voelde ik mijn motor haperen en omdat ik ook een heftige storm voor ons zag besloot ik om even te stoppen. Ik dacht dat het beter was als ik terug zou rijden naar een plaats waar iemand kon bekijken wat er met mijn motor aan de hand was. En ik kwam liever niet in die storm terecht. Toen ik daarna draaide om terug te rijden schoot de ketting er af. Ik kon wel starten maar ging niet vooruit. En het maakte een raar geluid. Ik stond toen op een oprit van een vrouw die daar woonde. Een Native American Navajo vrouw hielp me. Ik had namelijk al ongeveer twee uur geen bereik met mijn telefoon du ze bracht me naar een hotel waar ik gebruik mocht maken van wifi en hun telefoon. Ik belde de verzekering en die regelden een sleepbedrijf. De dichtstbijzijnde was ongeveer drie uur bij me vandaan. Flagstaff was waar ik naartoe gebracht zou worden. Ondertussen had ik via couchsurfing ook een plek gevonden bij Kevin Kent war ik de komende dagen mag blijven. Hij heeft een heerlijk bed voor me en we gaan over een uur naar Phoenix om te gaan salsa dansen.

Zomaar even een korte update…

New Orleans, Dallas, Carlsbad Caverns and Artesia

Today I experienced the windy season of the (wild) West of Texas and the east of New Mexico. It blows me away and I think it was good to take a shower before I got in to bed. Sand and dust are flying all around.

This morning I woke up in Dallas and now I’m laying in a very comfortable bed in Artesia at the apartment of Shirin and John Mark. I just wanted to give you a short update…

In Lafayette (Georgia) I had a great time with the Gilberts :). After three nights my leather jacket and shoes were dry and it was time to go. Wednesday I arrived in New Orleans. There Bruce showed me around in the French Quarter and I went to the Jazz Festival to see the New Orleans Nightcrawlers and Sting! What an amazing artist is he. I’m the audience made friends with John and his lovely wife Sherryl. They visit the festival for years and told me it used to be 5 dollars without the metal detectors. We also saw that there was a big VIP area in front of the stage. Unfortunately we were not accepted as VIP even though I thought we are very important :).

At the river side in New Orleans is a place where they do training of different group sports (or exercises). You can join them for free! It’s just a beautiful city with so many different good live performances. We also did karaoke. 🙂 Lots of fun.

Then I went to Dallas. There I’ve had a really good Texas hamburger and saw where president J.F. Kennedy was murdered.

This morning I woke up and when I wanted to leave I saw that my case at the back of my motorcycle was loose. So I went to a AutoZone and got a free nut and some tools to borrow. I bought a bungee cord just to be sure it will not happen again. After that I went to the Carlsbad Caverns. Halfway I had almost no gasoline anymore and the only place that was providing gas was one where no store was. So I had to pay by card, which I don’t have. Luckily someone else stopped and filled my tank. They worked in the area and they didn’t wanted to have my money. I guess I was very lucky! When I arrived at the Caverns I found out that they were closed.. they still have winter opening hours so they closed at 5 and I arrived at 6. When I left there, again there was a gas station where I could just pay by card and someone stopped, filled my motorcycle and didn’t wanted to have my money.

When after that I tried to find a place to stay finally Shirin gave up her movie night with her boyfriend and decided to come home to give me food, a beer, a shower and a bed!

I’m so happy to tell everyone again that there are sooooo many nice people in this world!

Short version:

New Orleans – beautiful, musical artists, fighting for equality (black/white/rich/poor)

Dallas – city where Kennedy was shot, apparently there are a lot of career opportunities for engineers and good burgers

West Texas – windy en always fill up you motorcycle to the top!

New Mexico – same as West Texas

Natgeregend – Lafayette, Georgia

Mijn motortrip begon perfect. Prachtig weer en veel km of nee Miles afgelegd. Van Shippensburg naar Knoxville waar ik via Couchsurfing een slaapplek gevonden had. Vanochtend begon het redelijk maar al snel begon het te regenen. Ik stopte om te tanken en haalde koffie bij de McDonalds om op te warmen. Daar zit je dan… Toen ik het weerbericht bekeek werd het nog leuker. De komende vier dagen regen. Niet een beetje, veel regen. Ik moet er dan maar gewoon doorheen, dacht ik.

Na een tijdje kwamen er drie mannen naast me zitten. Ze vroegen of ik een lekker dagje op de motor had. Ja heerlijk, zei ik. De komende vier dagen regen. Ze hadden alledrie hetzelfde shirt aan. Horen jullie bij een club? Vroeg ik. Nee, we zijn aan het werk. Was hun antwoord. Toen ze vertrokken gaf een van de heren een briefje met een naam, adres en telefoonnummer. Als ik wilde kon ik langs komen, zei hij. Vroeger hadden ze ook wel eens zendelingen thuis. Het adres lag niet helemaal op de route maar ik hoefde er ook niet voor terug rijden. Uiteindelijk besloot ik te bedanken en verder te gaan naar New Orleans. Maar dat was de verkeerde keuze. Na een volgende 60 Miles moest ik tanken en was ik helemaal doorweekt. Het water was van boven in mn waterdichte schoenen gelopen en mn voeten stonden onder water. Mn handschoenen waren ook helemaal nat. Ik besloot het papiertje uit mijn portemonnee te halen en stuurde een bericht. Het deed me denken aan het briefje dat ik in New York aan die man had gegeven. Project offline is opeens heel eenvoudig. Nu zit ik in Lafayette in het huis van de aardige jongeman. Eerst hebben we mijn kleren in de droger gedaan, daarna heb ik een hete douche genomen om op te warmen en nu drink ik een warme chocolademelk. Toch fijn dat een offline gesprek en briefje je net zo makkelijk als Couchsurfing weer naar gastvrije mensen brengt. We gaan straks sushi eten. 🙂 Het gaat goed.

Mijn motor staat droog en veilig in de garage. 🙂

Hier een paar foto’s van Lafayette, GA:

Project Offline

Er zijn een aantal redenen die mij er toe hebben gebracht om de komende tijd de focus nog iets meer op offline te leggen. Mijn Facebook is helemaal verwijderd. Ook al duurt het tot 3 mei tot dat officieel is, ik heb het al niet meer op mijn telefoon en mijn laptop heb ik thuis gelaten. Graag communiceer ik via een telefoongesprek, sms, WhatsApp, Hangouts, per email of per post. Er zijn al een aantal hele lieve mensen geweest die mij een persoonlijk kaartje hebben geschreven. Vanuit mijn hart wil ik jullie hiervoor bedanken en een antwoord zal zeker nog komen.

Als je met een pen op een kaartje schrijft denk je ineens veel meer na over wat je iemand wilt vertellen. Er is namelijk maar een beperkte ruimte. Dat maakt meestal dat alleen het echte belangrijke genoemd wordt. Dat vind ik erg prettig. Online kan ik soms lastig vinden wat echt belangrijk is en voor je het weet ben je een half uur verder met het bekijken van onzinnige webpagina’s. Ook ongewenste mail zou bestraft moeten worden. Ze stelen zomaar een minuut van mijn tijd. En als er maar 1 per dag was die dat deed dan was het nog te overzien. Maar meestal zijn het er een paar.

Ook het online daten heb ik achter me gelaten. Laatst zat ik alleen in New York in een restaurant. Ik bestelde een Leffe Blond en begon in mijn boekje te schrijven zoals ik dat vaak doe. De sfeer was er goed en het was de tweede keer dat ik daar even ging zitten. Toen ik voor me uit keek zat daar een man alleen. Hij was goed gekleed en had een interessante en mooie uitstraling. Hij zat bij het raam en ik keek naar de linker zijkant van hem en zijn tafeltje. Op de tafel stonden twee glazen water en lagen voor twee personen bestek. Ook lagen er twee menu’s. Hij had ook een glas Leffe Blond voor zich. Terwijl hij daar alleen zat keek hij twee keer kort op zijn telefoon, bestelde nog een biertje en keek rustig voor zich uit. Ik begon over hem te schrijven en vroeg me af op wie hij zou wachten. Als hij alleen gezeten had was ik er naartoe gelopen om te vragen of hij misschien liever samen alleen zou zitten. Eerder die week had ik alleen aan tafel nog even Tinder bekeken. Misschien zijn er leuke mannen in de buurt. Dat had geen succes. Deze keer besloot ik het anders te doen. Offline. Ik scheurde een hoekje van een pagina van mijn boekje af en schreef daarop: Hi vreemde, je bent leuk. Als je een drankje wilt… ik zit alleen. En op de achterkant schreef ik mijn naam en telefoonnummer. Toen de serveerster langs kwam zag ik dat ze hem de rekening bracht. Oh nee! Maar ik vroeg haar alsnog het briefje aan hem te geven.

Links van mij zat een vrouw met haar man te eten. Tenminste daar leek het op. Ze had zich op ons beide en zag het gebeuren. Ze voelde denk ik net als ik de spanning stijgen toen de serveerster met het briefje naar hem toe liep.

Toen hij het briefje kreeg keek hij naar me en lachte. Gelukkig, dat was een prettige en ontspannen lach. Daarna bracht de serveerster hem een pen. Ik dacht dat hij zijn handtekening moest zetten voor de rekening maar hij bleef wel erg lang schrijven. Daarna pakte hij zijn tas en jas en liep naar me toe. Hij had een briefje voor me en terwijl hij die aan me gaf hielden onze beide handen een tijdje dat briefje tegelijk vast terwijl hij tegen me zei dat hij het erg waardeerde. Hij zou graag een andere keer met me een drankje doen maar helaas was hij inmiddels onderweg naar een andere afspraak. Terwijl ik de warmte van zijn hand nog voelde en genoot zijn mooie lach liep hij naar de uitgang en vertrok. Het briefje bewaar ik goed maar helaas staat daar geen naam of nummer op. Maar zoveel spanning en plezier van offline ‘daten’ heb ik lange tijd niet gehad.

De vrouw links van me keek me dolgelukkig aan en deed haar duim omhoog. Ik lachte terug en genoot nog lang na van deze ‘meetcute’ zoals ze het in de film The Holliday omschrijven. Die film moet iedereen trouwens een keer zien. Een van mijn favorieten.

Gisteren heb ik weer een tweetal liedjes gezongen bij de open mic van The Thought Lot in Shippensburg. Daar heb ik heerlijk genoten van live muziek, cabaret. Wat is het leven mooi.

Morgen vertrek ik op mijn motor om door Amerika te touren. Dat zal ik weer zoveel mogelijk offline doen. En af en toe hou ik jullie op de hoogte van een paar leuke offline meetcutes :).

Liefs mij

P.s.: Als je dit liever offline leest mag je dit natuurlijk ook gewoon uitprinten ;).

Oma… Elke dag is een geschenk

Vanochtend vroeg ik aan mijn vader hoe hij zich voelde. “Leeg”, was zijn antwoord. Zijn moeder, mijn oma, is overleden. Een inspirerende vrouw die maar liefst 8 kinderen, 25 kleinkinderen en volgens mij nu 50 achterkleinkinderen heeft zien opgroeien. Haar lichaam was na 90 jaar op deze aarde op. Vorig jaar mei heb ik afscheid van haar genomen omdat ik een wereldreis ging maken. Ik wist dat ik haar misschien niet meer zou zien maar toch zag ze er nog sterk uit en had ik verwacht dat ze de 92 nog wel zou halen. Toen ik midden op zee van Alan de mogelijkheid kreeg om iemand te bellen met de satelliet telefoon besloot ik haar te bellen. Alan had me gevraagd of ik niet liever mijn zus of een vriendin zou bellen, maar ik wist dat ik nog genoeg tijd had met hen. Maar ik wist niet hoeveel tijd ik nog zou hebben met mijn oma. “Oma, ik hou van je en wat is het fijn om je stem even te horen.” Veel meer dan dat was het gesprek niet maar onze stemmen ontmoetten elkaar ergens via de satelliet, tussen de sterren in de ruimte.

Na twee maanden reizen en veel gelezen, geschreven en nagedacht te hebben besloot ik dat van alle landen op de wereld Nederland zo slecht nog niet was. Daarnaast wil ik dichter bij mijn familie zijn als ik terug ben. Ik keek er naar uit om meer tijd door te brengen met oma. Een wekelijks bezoekje met bloemen of een wandeling leek me een goed plan. Dan kon ik haar verhalen vertellen over mijn reis. Over de pracht van de natuur en de lieve mensen die ik ontmoet heb overal op deze wereld.  Ook was ik nieuwsgierig of ze met mij opa’s graf zou willen bezoeken. Maar dat kan nu niet meer. De verhalen heeft ze gelukkig van mijn ouders en familie gehoord. Mijn blog wordt goed gelezen en de berichtjes kwamen ook bij oma terecht. Als ik straks op bezoek ga bij het graf van mijn opa en oma zal ik ze de verhalen vertellen en zal mijn stem haar weer ontmoeten ergens tussen de sterren. Net zoals toen op de boot.

Ik voel me ook leeg. De afgelopen twee weken merkte ik dat de gebeurtenissen op zee en nu met mijn oma me van mijn stuk hebben gebracht. Een nerveus gevoel bekroop me en het liefst deed ik niets anders dan wegkruipen in bed. Toch koos ik ervoor om ook te zingen. Afgelopen donderdag gingen Evan en ik weer naar een open mic. Ik besloot dit te doen omdat oma het zo had gewild. Mijn moeder had ook gevraagd of ik een videoboodschap wilde maken voor mijn oma. Woorden kon ik niet uitbrengen maar zingen lukte nog. De open mic ging veel beter. Alsof mijn oma me had aangemoedigd. “Leven gaat voor de dood”, had ze gezegd toen ze een tijdje terug al een beetje ziek was. Ik moest doorgaan met mijn reis en dat deed ik.

Inmiddels heb ik besloten dat ik voor de begrafenis terug ga. Mijn verzekering vergoed gelukkig de vlucht naar Nederland en terug zodat ik afscheid kan nemen van oma Brouwer en er kan zijn voor mijn familie. Het is een onverwachte terugkomst. Ik voel me raar, anders en verdrietig om het verlies. Eerst het verlies van Alan zijn droom, daarna het verlies van Taya en nu het verlies van mijn Oma. Papa… ik voel me ook leeg.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen. Alan en Katy zijn zo lief om me nog wat tijd te geven in hun huis. Katy en ik hebben gisteren nog wat gitaar gespeeld. Boba, hun hond troost me elke dag. Evan en zijn familie waren zo lief me uit te nodigen voor een paasdiner en de muzikanten hier zijn erg inspirerend en motiverend. Na het zien van een foto van oma in het ziekenhuisbed vinden mijn tranen hun weg in de stilte. Door mijn wazige blik kijk ik naar het vuur in de open haard en ik hoor een zucht van Boba de hond die op mijn schoot zit. Alsof hij alles begrijpt.

Nu hoor ik de klok tikken. “The time is now” zie ik op mijn armband staan. Voordat ik vertrok was dat een cadeau van mijn moeder omdat ik dat zo graag wilde. Een armband met precies die tekst: De tijd is nu. Ik had mezelf beloofd nooit meer een horloge te dragen en mijn armband nooit af te doen. Dit herinnert me er aan dat we nu moeten doen wat we willen en moeten doen. Wachten heeft geen zin. Het leven is kort en ook nu wordt ik weer geconfronteerd met de harde waarheid. De dood.

Ik zie mezelf als een ‘Truth hunter’ zeg ik wel eens. Altijd op zoek naar de waarheid. De waarheid van het leven en de waarheid van de dood. Natuurlijk heb ik al lang geaccepteerd dat de waarheid over de dood onbekend zal blijven maar dan kom ik altijd terug naar het geloof.

Het einde van weten is het begin
van geloven en vertrouwen
of angst.
Het is een keuze.

The end of knowing is the beginning
of believing and faith
or fear.
It is a choice.

Iets zeker weten is kennis. Een theorie over iets wat niet zeker is komt neer op geloven. Het is onze eigen gekozen waarheid. Ik kies ervoor om te geloven in goed en vertrouwen te hebben in de toekomst. Ook met oma. Het is goed. “Elke dag is een geschenk” zei ze altijd. Ze heeft van veel mensen gehouden, ze was geliefd door velen en ze is een sterke vrouw met een standvastig geloof. Geloven in goed geeft mij rust en ik geloof dat het haar ook rust gegeven heeft. Iedere dag opnieuw geloven dat het goed is zoals het is vergt volgens mij veel moed, kwetsbaarheid en standvastigheid. Ik ben trots op haar.

Tijdens mijn bezoek aan Nederland, de komende twee weken, draait het alleen om oma. Het gaat nu niet om mij. Hartelijk dank voor jullie begrip.

Oma ik hou van je. Liefs Janneke

oma