Over Janneke Brouwer

I'm born in the Netherlands (1987) and currently writing a book about my journey around the world.

Project Offline

Er zijn een aantal redenen die mij er toe hebben gebracht om de komende tijd de focus nog iets meer op offline te leggen. Mijn Facebook is helemaal verwijderd. Ook al duurt het tot 3 mei tot dat officieel is, ik heb het al niet meer op mijn telefoon en mijn laptop heb ik thuis gelaten. Graag communiceer ik via een telefoongesprek, sms, WhatsApp, Hangouts, per email of per post. Er zijn al een aantal hele lieve mensen geweest die mij een persoonlijk kaartje hebben geschreven. Vanuit mijn hart wil ik jullie hiervoor bedanken en een antwoord zal zeker nog komen.

Als je met een pen op een kaartje schrijft denk je ineens veel meer na over wat je iemand wilt vertellen. Er is namelijk maar een beperkte ruimte. Dat maakt meestal dat alleen het echte belangrijke genoemd wordt. Dat vind ik erg prettig. Online kan ik soms lastig vinden wat echt belangrijk is en voor je het weet ben je een half uur verder met het bekijken van onzinnige webpagina’s. Ook ongewenste mail zou bestraft moeten worden. Ze stelen zomaar een minuut van mijn tijd. En als er maar 1 per dag was die dat deed dan was het nog te overzien. Maar meestal zijn het er een paar.

Ook het online daten heb ik achter me gelaten. Laatst zat ik alleen in New York in een restaurant. Ik bestelde een Leffe Blond en begon in mijn boekje te schrijven zoals ik dat vaak doe. De sfeer was er goed en het was de tweede keer dat ik daar even ging zitten. Toen ik voor me uit keek zat daar een man alleen. Hij was goed gekleed en had een interessante en mooie uitstraling. Hij zat bij het raam en ik keek naar de linker zijkant van hem en zijn tafeltje. Op de tafel stonden twee glazen water en lagen voor twee personen bestek. Ook lagen er twee menu’s. Hij had ook een glas Leffe Blond voor zich. Terwijl hij daar alleen zat keek hij twee keer kort op zijn telefoon, bestelde nog een biertje en keek rustig voor zich uit. Ik begon over hem te schrijven en vroeg me af op wie hij zou wachten. Als hij alleen gezeten had was ik er naartoe gelopen om te vragen of hij misschien liever samen alleen zou zitten. Eerder die week had ik alleen aan tafel nog even Tinder bekeken. Misschien zijn er leuke mannen in de buurt. Dat had geen succes. Deze keer besloot ik het anders te doen. Offline. Ik scheurde een hoekje van een pagina van mijn boekje af en schreef daarop: Hi vreemde, je bent leuk. Als je een drankje wilt… ik zit alleen. En op de achterkant schreef ik mijn naam en telefoonnummer. Toen de serveerster langs kwam zag ik dat ze hem de rekening bracht. Oh nee! Maar ik vroeg haar alsnog het briefje aan hem te geven.

Links van mij zat een vrouw met haar man te eten. Tenminste daar leek het op. Ze had zich op ons beide en zag het gebeuren. Ze voelde denk ik net als ik de spanning stijgen toen de serveerster met het briefje naar hem toe liep.

Toen hij het briefje kreeg keek hij naar me en lachte. Gelukkig, dat was een prettige en ontspannen lach. Daarna bracht de serveerster hem een pen. Ik dacht dat hij zijn handtekening moest zetten voor de rekening maar hij bleef wel erg lang schrijven. Daarna pakte hij zijn tas en jas en liep naar me toe. Hij had een briefje voor me en terwijl hij die aan me gaf hielden onze beide handen een tijdje dat briefje tegelijk vast terwijl hij tegen me zei dat hij het erg waardeerde. Hij zou graag een andere keer met me een drankje doen maar helaas was hij inmiddels onderweg naar een andere afspraak. Terwijl ik de warmte van zijn hand nog voelde en genoot zijn mooie lach liep hij naar de uitgang en vertrok. Het briefje bewaar ik goed maar helaas staat daar geen naam of nummer op. Maar zoveel spanning en plezier van offline ‘daten’ heb ik lange tijd niet gehad.

De vrouw links van me keek me dolgelukkig aan en deed haar duim omhoog. Ik lachte terug en genoot nog lang na van deze ‘meetcute’ zoals ze het in de film The Holliday omschrijven. Die film moet iedereen trouwens een keer zien. Een van mijn favorieten.

Gisteren heb ik weer een tweetal liedjes gezongen bij de open mic van The Thought Lot in Shippensburg. Daar heb ik heerlijk genoten van live muziek, cabaret. Wat is het leven mooi.

Morgen vertrek ik op mijn motor om door Amerika te touren. Dat zal ik weer zoveel mogelijk offline doen. En af en toe hou ik jullie op de hoogte van een paar leuke offline meetcutes :).

Liefs mij

P.s.: Als je dit liever offline leest mag je dit natuurlijk ook gewoon uitprinten ;).

Oma… Elke dag is een geschenk

Vanochtend vroeg ik aan mijn vader hoe hij zich voelde. “Leeg”, was zijn antwoord. Zijn moeder, mijn oma, is overleden. Een inspirerende vrouw die maar liefst 8 kinderen, 25 kleinkinderen en volgens mij nu 50 achterkleinkinderen heeft zien opgroeien. Haar lichaam was na 90 jaar op deze aarde op. Vorig jaar mei heb ik afscheid van haar genomen omdat ik een wereldreis ging maken. Ik wist dat ik haar misschien niet meer zou zien maar toch zag ze er nog sterk uit en had ik verwacht dat ze de 92 nog wel zou halen. Toen ik midden op zee van Alan de mogelijkheid kreeg om iemand te bellen met de satelliet telefoon besloot ik haar te bellen. Alan had me gevraagd of ik niet liever mijn zus of een vriendin zou bellen, maar ik wist dat ik nog genoeg tijd had met hen. Maar ik wist niet hoeveel tijd ik nog zou hebben met mijn oma. “Oma, ik hou van je en wat is het fijn om je stem even te horen.” Veel meer dan dat was het gesprek niet maar onze stemmen ontmoetten elkaar ergens via de satelliet, tussen de sterren in de ruimte.

Na twee maanden reizen en veel gelezen, geschreven en nagedacht te hebben besloot ik dat van alle landen op de wereld Nederland zo slecht nog niet was. Daarnaast wil ik dichter bij mijn familie zijn als ik terug ben. Ik keek er naar uit om meer tijd door te brengen met oma. Een wekelijks bezoekje met bloemen of een wandeling leek me een goed plan. Dan kon ik haar verhalen vertellen over mijn reis. Over de pracht van de natuur en de lieve mensen die ik ontmoet heb overal op deze wereld.  Ook was ik nieuwsgierig of ze met mij opa’s graf zou willen bezoeken. Maar dat kan nu niet meer. De verhalen heeft ze gelukkig van mijn ouders en familie gehoord. Mijn blog wordt goed gelezen en de berichtjes kwamen ook bij oma terecht. Als ik straks op bezoek ga bij het graf van mijn opa en oma zal ik ze de verhalen vertellen en zal mijn stem haar weer ontmoeten ergens tussen de sterren. Net zoals toen op de boot.

Ik voel me ook leeg. De afgelopen twee weken merkte ik dat de gebeurtenissen op zee en nu met mijn oma me van mijn stuk hebben gebracht. Een nerveus gevoel bekroop me en het liefst deed ik niets anders dan wegkruipen in bed. Toch koos ik ervoor om ook te zingen. Afgelopen donderdag gingen Evan en ik weer naar een open mic. Ik besloot dit te doen omdat oma het zo had gewild. Mijn moeder had ook gevraagd of ik een videoboodschap wilde maken voor mijn oma. Woorden kon ik niet uitbrengen maar zingen lukte nog. De open mic ging veel beter. Alsof mijn oma me had aangemoedigd. “Leven gaat voor de dood”, had ze gezegd toen ze een tijdje terug al een beetje ziek was. Ik moest doorgaan met mijn reis en dat deed ik.

Inmiddels heb ik besloten dat ik voor de begrafenis terug ga. Mijn verzekering vergoed gelukkig de vlucht naar Nederland en terug zodat ik afscheid kan nemen van oma Brouwer en er kan zijn voor mijn familie. Het is een onverwachte terugkomst. Ik voel me raar, anders en verdrietig om het verlies. Eerst het verlies van Alan zijn droom, daarna het verlies van Taya en nu het verlies van mijn Oma. Papa… ik voel me ook leeg.

Gelukkig heb ik hele lieve mensen om me heen. Alan en Katy zijn zo lief om me nog wat tijd te geven in hun huis. Katy en ik hebben gisteren nog wat gitaar gespeeld. Boba, hun hond troost me elke dag. Evan en zijn familie waren zo lief me uit te nodigen voor een paasdiner en de muzikanten hier zijn erg inspirerend en motiverend. Na het zien van een foto van oma in het ziekenhuisbed vinden mijn tranen hun weg in de stilte. Door mijn wazige blik kijk ik naar het vuur in de open haard en ik hoor een zucht van Boba de hond die op mijn schoot zit. Alsof hij alles begrijpt.

Nu hoor ik de klok tikken. “The time is now” zie ik op mijn armband staan. Voordat ik vertrok was dat een cadeau van mijn moeder omdat ik dat zo graag wilde. Een armband met precies die tekst: De tijd is nu. Ik had mezelf beloofd nooit meer een horloge te dragen en mijn armband nooit af te doen. Dit herinnert me er aan dat we nu moeten doen wat we willen en moeten doen. Wachten heeft geen zin. Het leven is kort en ook nu wordt ik weer geconfronteerd met de harde waarheid. De dood.

Ik zie mezelf als een ‘Truth hunter’ zeg ik wel eens. Altijd op zoek naar de waarheid. De waarheid van het leven en de waarheid van de dood. Natuurlijk heb ik al lang geaccepteerd dat de waarheid over de dood onbekend zal blijven maar dan kom ik altijd terug naar het geloof.

Het einde van weten is het begin
van geloven en vertrouwen
of angst.
Het is een keuze.

The end of knowing is the beginning
of believing and faith
or fear.
It is a choice.

Iets zeker weten is kennis. Een theorie over iets wat niet zeker is komt neer op geloven. Het is onze eigen gekozen waarheid. Ik kies ervoor om te geloven in goed en vertrouwen te hebben in de toekomst. Ook met oma. Het is goed. “Elke dag is een geschenk” zei ze altijd. Ze heeft van veel mensen gehouden, ze was geliefd door velen en ze is een sterke vrouw met een standvastig geloof. Geloven in goed geeft mij rust en ik geloof dat het haar ook rust gegeven heeft. Iedere dag opnieuw geloven dat het goed is zoals het is vergt volgens mij veel moed, kwetsbaarheid en standvastigheid. Ik ben trots op haar.

Tijdens mijn bezoek aan Nederland, de komende twee weken, draait het alleen om oma. Het gaat nu niet om mij. Hartelijk dank voor jullie begrip.

Oma ik hou van je. Liefs Janneke

oma

Bluegrass, Charity, NYC, Guns, Singing

To transalate this blog you can select your language at the bottom of this website. 

Gisteren vertelde ik iemand over mijn jarenlange traditie van evaluatie op mezelf. Zo af en toe schrijf ik op wie ik wil zijn. Ik schrijf een lijstje met dingen zoals ‘ik rij motor’ ‘ik ben gezond en sportief’ ‘ik schrijf en lees boeken’ en ‘ik bel mijn vrienden en familie regelmatig’. Allemaal concrete punten die in mijn keuken aan de muur hingen. Dat is iets waar ik op kan focussen en dat me helpt herinneren aan wie ik wil zijn. Soms vergeten we dat namelijk. Ik in ieder geval wel. Ooit leerde ik namelijk dat je je eigen gedachten kunt sturen. Als je dit soort dingen tegen jezelf zegt gaat je brein het langzaam geloven en zullen je gedragingen je brein sneller volgen. Helaas werkt het waarschijnlijk ook richting het negatieve. Als je jarenlang gefocust hebt op het feit dat je niet wil worden zoals je vader (of moeder) dan ben je waarschijnlijk inmiddels een beetje geworden zoals hij. Zoals Mahatma Ghandi ooit zei:

Carefully watch your thoughts, for they become your words.
Manage and watch your words, for they will become your actions.
Consider and judge your actions, for they have become your habits.
Acknowledge and watch your habits, for they shall become your values.
Understand and embrace your values, for they become your destiny.

 

Met deze gedachte ben ik gisteren in slaap gevallen. Het is belangrijk om te bedenken wat we willen doen en waar we tijd aan willen besteden. Tijd is namelijk kostbaar en als je je tijd besteed aan werk dan heb je weinig tijd voor familie of vrienden. Maar wat of wie verdient jouw tijd? En hoeveel tijd besteden we aan onze eigen dromen? Mijn tijd is de afgelopen weken gegaan naar van alles en nog wat.

Ik heb mijn verzekering gevraagd of ze iets wilden vergoeden van de dingen die naar de bodem van de Stille Oceaan gegaan waren. Helaas, zoals ik eigenlijk al wist, zeiden ze nee. Buiten territoriale zee ben je helaas niet verzekerd. Tenminste niet met een Allianz Globetrotter verzekering. Daarna kreeg ik uitslag in mijn nek wat leek op Poison Ivy. Ik ben naar de Urgent Care in Shippensburg gegaan en kreeg Prednison. Na vijf dagen moest ik stoppen en het leek prima, maar na een halve week kwam het terug. Na mijn tweede bezoek werd het door een andere arts beoordeeld als een allergische reactie op iets. Inmiddels verdenk ik de jacuzzi. Er bestaat zoiets als een hot tub bacterie en beide keren begon de uitslag en het jeuken ongeveer een dag nadat ik in de jacuzzi was. Inmiddels is het bijna weg dus we hoeven ons geen zorgen meer te maken. Ook de hond, mijn lieve vriend Boba, knuffel ik weer. En gelukkig worden deze twee bezoekjes wel vergoed door mijn verzekering.

DSCF0920

Waar mijn tijd verder naartoe gaat is: Eén of twee yogalessen per week. Een paar bezoekjes aan het zwembad en fitness om fit te blijven. Ik heb stamppot boerenkool en bitterballen gemaakt. Een 4-daagse trip naar New York waar ik met mijn vriendin Angela heb rondgestruind en naar de ‘David Bowie is’ expositie ben geweest. Ik heb twee avonden boeken gesorteerd voor een goed doel van een vriendin van Katy. Oh ja en zoals je hierboven ziet hebben we getuinierd voor een park van Rotary.

Ik ben meegenomen naar een bluegrass optreden in Harrisburg. En in diezelfde stad heb ik afgelopen zaterdag meegelopen voor de March of our lives.

Verder heb ik een bucketlist wens mogen vervullen! Schieten! Het voelde een beetje raar om op zaterdag de March of our Lives te lopen en geconfronteerd te worden met de hoge aantallen schietpartijen en dan de volgende dag met veel plezier een 5-tal verschillende wapens af te vuren. Is dat hypocriet? We waren bij een officiële club waar een vriend van Alan lid van is en ons als gast mee mocht nemen. Het was erg koud maar ook erg leuk. De kleiduiven kwamen meestal van twee verschillende kanten en ik denk dat het me twee keer gelukt is om ze allebei te raken en ongeveer zes keer raakte ik er één waardoor ik niet als laatste eindigde en vooral in het begin de groep heren met wie ik was verraste met mijn talent.

De afgelopen week wilde ik maar al te graag tijd maken voor mijn blog. Ik heb zelfs al een heel stuk geschreven en wilde daar foto’s aan toe voegen maar dat kostte zoveel tijd dat het laat werd en ik ging slapen. En daarna werd ik afgeleid door iets anders…

Vorige week donderdag gingen Katy en ik naar een open mic avond bij The Tought Lot, een plek waar lokale artiesten en creatieve geesten de ruimte krijgen om kunst en muziek te maken of te presenteren. Er zijn goedkope kantoorruimtes, een studio, tattooshop, een muziekwinkel en een koffiezaakje met lokaal geroosterde koffie. Ze hebben een maandelijkse open mic en er waren een aantal erg goede artiesten. Die avond sprak ik met Katy af dat we ons zouden inschrijven voor de volgende open mic op een andere locatie in Shippensburg. Aan het einde stelde Katy me voor aan Evan Crider, één van de vrijwillige organisatoren die zelf ook een paar nummers zong. Hij treed regelmatig op en krijgt daarvoor een paar centen. Zoals voor velen… niet genoeg om van te leven maar voldoende om er met plezier een avond voor vrij te maken en een paar mensen te inspireren. Want daar doe je het toch voor. Een lach, een dankbaar mens, een romantisch etentje van een oud stel dat hun jubileum viert, en ga zo maar door. Mensen worden blij van muziek.

Zaterdagavond mocht ik mee met Evan naar een optreden van hem in een leuk restaurant. Hij zong naar zijn idee zo’n 36 liedjes! Ik heb nog een lange weg te gaan maar ooit doe ik dat ook. Eén van de dingen op mijn lijst is ‘Ik zing en ik speel gitaar’. Een van mijn reisdoelen was meer tijd besteden aan liedjes schrijven, optreden en mensen blij maken. Mijn kerkelijke opvoeding en twee zussen die erg goed kunnen zingen hebben me geholpen om mijn stem te ontwikkelen. Bij ons in de familie Brouwer zingen we graag na het eten. Vaak meerstemmig. Dan zing ik meestal de tweede, derde of vierde stem. Het liefst iet te hoog en vooral makkelijk. Mijn moeder zei dan altijd dat we ons moesten opgeven voor Idols. Dat is er nooit van gekomen. Maar nu had ik me opgegeven voor de volgende open mic in Shippensburg. Gelukkig ken ik hier niet al te veel mensen.

Als je iets wilt doen is het soms fijn om een afspraak te maken, een deadline. Nou die had ik dus. Ik ging optreden. Maar hoe en wat? Om wat extra ‘veiligheid’ in te bouwen vroeg ik Evan of hij iets wilde oefenen. Hij kwam maandag langs en we oefenden drie nummers. Dat ging best goed. Katy oefende ook mee en de volgende dag heb ik de hele dag lopen oefenen. Het lied ‘Little Talks’ van Of Monsters and Men zoals van Julia Sheer deze zingt was een mooi duet. De andere twee nummers waren ‘Michel’ van Anouk en ‘I won’t give up’ van Jason Mraz.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Toen we gisteren aankwamen bij de Open Mic at University Grille in het Shippen Place hotel was al snel duidelijk dat het een drukke avond was. Alan had me verteld dat ik zenuwachtig moest zijn dus dat was ik een beetje. Gezonde spanning kon ik hier niet echt goed vertalen… Dat wordt zoiets als: I’m healthy nervous ;). Ik schreef me in als 5e. Ik wilde niet als eerste. Dus Evan nam die taak op zich. Daarna was Katy aan de beurt met twee andere muzikanten waar ze af en toe mee optreed. Ook had ze zelf een paar nummers. Daarna mocht ik. Helaas was de batterij van de versterker van mijn gitaar leeg waardoor ze me een andere gitaar gaven die misschien niet goed gestemd was of waarmee ik gewoon niet zo goed uit de voeten kon maar ach… ik focuste op het zingen en Evan op het gitaarspelen dus uiteindelijk kwam het allemaal goed. Het blijft bijzonder hoe je geen seconde bang bent voor een heftige storm op zee en toch als je opeens je eerste optreden hebt ben je toch nerveus. Ik vertelde ze dat ik dit normaal gesproken niet doe. Daar konden ze om lachen gelukkig. En toen we eenmaal gingen werd het steeds makkelijker. Aan het einde vond ik het zelfs leuk. Een jonge meid aan de bar zong het hele liedje ‘Little Talks’ mee. Dat gaf me een goed gevoel. Iemand zien genieten terwijl je optreed is motiverend. De andere muzikanten Nick, TJ, Jan waren positief over het resultaat en de organisator Mike Kell stelde voor dat Evan en ik zaterdag de opening doen voor een avond waar hij gaat optreden met zijn band. We krijgen er zelfs een beetje geld voor! Als laatste pakte de restaurant manager een gitaar en begon ook te zingen. Eén voor één zag je alle gezichten stomverbaasd (als je die gezichten zag begrijp je het woord ook ineens beter) kijken wat er gebeurde. Niemand had hem ooit zien of horen spelen en zingen maar wat een geluid had die man! Prachtig.

 

Waar het voor mij op neer komt is dat we tijd moeten maken voor wat we echt leuk vinden. Wie ben je en wat wil je doen? Doe je wat je wilt? Ben je restaurantmanager en wil je zingen? Organiseer een open mic avond en stap zelf het podium op. Of misschien wil je die droom om artiest te worden najagen en zeg je je baan op. Heb je rechten gestudeerd maar wil je personal trainer worden? Mijn vriendin Lotte is hiervan een gouden voorbeeld en zo zijn er nog meer mensen in mijn omgeving die talent ontwikkelen in gebieden waar ze niet voor naar school gegaan zijn. Na een studie toerisme kan je ook kunstenares worden en een inkoper kan ook een hele goede kledingontwerpster zijn. Denk na over wat je doet. Denk nog eens. Haal je alles uit jezelf wat er in zit? Of hou je stiekem nog een parel verborgen?

Morgen ga ik een paar motoren bekijken. Hopelijk kan ik daar één van kopen en dan vertrek ik waarschijnlijk begin volgende week om richting Lake Tahoe te gaan en weer terug. Dan ben ik eind mei terug en vlieg ik dan naar IJsland waar ik een paar dagen met mijn beste HAVO vriendinnetje Evelien rond mag reizen en dan vlieg ik alweer terug naar Nederland. De tijd vliegt voorbij! Ik voel me gelukkig en dankbaar. Dankbaar voor ontmoetingen, kansen en lieve mensen overal op deze wereld.

Liefs Janneke

N.B. Taya wordt nog steeds gemist. In het lied Little Talks zingen ze… Though the truth may vary, this ship will carry our bodies safe to shore. Het deed me even denken aan Taya. You’re gone gone gone away. I watched you dissapear.

Denk
Denk nog eens

Waarom doe je zo
Waarom doe je dat wat je doet

Maar waarom echt?
Maar waarom doe je dan niet wat je echt wil doen?

Houdt angst je tegen?
Weerhoudt onzekerheid je?

Wie wil je zijn?
Wat wil je doen?

Morgen is een nieuw hoofdstuk
Elke dag een ongeschreven pagina

Maar denk eerst
Denk nog eens
Denk

 

 

Dag 13 & International Woman’s Day

Het is vandaag dag 13 aan land. Bijna drie weken geleden, zaterdagavond 24 februari, gingen we aan land in Valdivia. Op dinsdagmiddag 27 februari arriveerde ik in Shippensburg. Toen Alan me die middag ophaalde van het vliegveld in Washington en we op de weg terug in een file terecht kwamen begon hij te zuchten: “This is America: trucks, malls and cars.” Later die dag zei Alan: “I want to go back on the water”. Hij is sindsdien druk online boten aan het bekijken zodat hij zo snel mogelijk weer de zee op kan gaan.

Het is erg moeilijk om een ritme te vinden. Maar ik weet dat een ritme belangrijk is. Daarom heb ik besloten weer ‘terug’ te gaan in het ritme dat ik had. Gisteravond heb ik mijn mobiele telefoon zo ingesteld dat hij zichzelf uitschakelt om 23:00 uur en weer aangaat om 7:00 uur. Mijn wekker gaat om 7:00 uur, ik ging uit bed, deed 5 keer een zonnegroet en besloot de douche nog even over te slaan omdat we zo gaan zwemmen. Daarna dronk ik een glas water, maakte ik een kop koffie en besloot die buiten op te drinken. Ik liep met de hond, Boba, een groot rondje buiten om het huis waarbij ik zijn bal zo ver mogelijk weg gooide en hij deze braaf terugbracht. Het was erg koud maar de vogels floten en de zon scheen op mijn gezicht. Rond 8:00 uur maakte ik mijn havermout ontbijt en toen begon het serieuze werk. Er waren een aantal berichten in ‘Mijn Overheid’ en de hardlooplegging die ik gisteren gekregen had heeft een klein gaatje dus die moet geruild worden. Na het ontbijt moeten eerst de saaie dingen geregeld worden. Zodat ik daarna leuke dingen kan regelen, zoals het schrijven van een blog en een planning maken voor mijn reis.

Het leven gaat door. Die zin begrijp je ineens erg goed als er iets gebeurt waarbij je het liefst even stil staat. Taya is gezonken. We zijn gered op de Stille Oceaan. Maar hier en nu gaat alles gewoon weer door. Mensen krijgen baby’s, gaan uit elkaar, gaan hun huis verbouwen of zijn bezig met een nieuwe baan. Tijd is beperkt en we willen het allemaal zo goed mogelijk gebruiken. Op een of andere manier voelt het alsof alles snel moet. Misschien komt het doordat Alan en ik zo lang op zee geweest zijn. Daar wordt je niet ‘lastig gevallen’ door nieuws, berichten, telefoontjes, verwachtingen etc. etc. Op zee hadden we rust. Ik ben gaan nadenken hoe ik dat gevoel op land terug kan krijgen.

Hier mijn stappenplan om tot mezelf te komen en de rust terug te vinden zoals ik dat voelde toen ik midden op de oceaan was:

  1. alleen zijn (ook met twee mensen op een boot kan je ‘alleen’ zijn),
  2. in de stille natuur (zoals een tuin, een bos, het strand, een rivier, de maan, een sterrenhemel)
  3. weg van apparaten (zonder telefoon, klok, laptop, camera, auto)
  4. wees stil en observeer (kijk naar de lucht, luister naar de vogels, voel de wind, ruik de natuur)
  5. doe dit minimaal 15 minuten

Mocht ik ooit weer een huis kopen dan zal dat zeker een huis zijn waar ik deze rust kan vinden en mocht ik een restaurant beginnen dan zal het op een plek moeten zijn waar ik deze rust kan vinden. Als ik terug ga naar Nederland zal ik tijdelijk bij mijn ouders wonen. Daar is gelukkig een mooi natuurgebied om de hoek. Ik raad het iedereen aan om regelmatig een wandeling te maken. De extreme wisseling van pure rust, stilte en sereniteit naar files met vrachtwagens, boodschappen moeten doen in een mall en de afleiding van mobiele telefoons, tv en laptops heeft mij nog meer doen beseffen hoe belangrijk ‘terug gaan naar de stilte in de natuur’ voor mij is. En het is al bekend dat het horen van auto’s (als je naast een snelweg woont) zelfs invloed heeft op hoe gelukkig mensen zich voelen in hun huis.

In deze eerste weken aan land heb ik al verschillende momenten gedacht dat ik de snelheid van gesprekken, de snelheid van gedachten en de snelheid van het nieuws bijna niet kan bijbenen. Waarom moet de wereld zo snel? Politica zullen wel gek moeten worden. Regels die snel moeten veranderen. Wetten die snel gemaakt moeten worden. Vroeger leerde ik dat mensen meer fouten maken als je sneller gaat. Volgens mij moeten we langzamer. Langzamer. Nog langzamer. Ja, nog langzamer. Gun jezelf een beetje rust vandaag. En volgens mij moeten we ook onze leiders meer tijd gunnen om de juiste beslissingen te maken zodat we niet gehaast in ‘half gebakken’ oplossingen terechtkomen die we later weer moeten aanpassen omdat het niet werkt. Misschien voelt het alleen voor mij zo omdat ik vanaf niets naar alles gegaan ben. Maar misschien maakt dat mijn zicht op zaken juist even een beetje realistischer. Ik zit er nog niet midden in. Ik heb de gedachten en het gevoel van de zee nog in me zitten en ik weet maar al te goed hoe het is om je telefoon uit te zetten. En geloof me…. dat voelt goed!

Terug komen in mijn ritme is lastig. Maar mijn ochtendritueel staat vast. Ook dat raadt ik iedereen aan. Maak een paar rituelen voor jezelf waar je tot jezelf kunt komen. Drink je koffie buiten met je gezicht in de zon. Ook al is het koud, het zal je goed doen!

Vandaag is het International woman’s day. Voor mij een dag om te beseffen dat er nog steeds veel gevecht nodig is om tot gelijkheid te komen. De wereld behandeld mannen en vrouwen nog steeds ongelijk. Er zijn nog steeds kindhuwelijken. Vrouwen worden nog steeds onderdrukt. Vrouwen verdienen nog steeds minder geld dan mannen voor dezelfde functie en er zijn nog steeds te weinig vrouwelijke leiders. Iedereen moet beginnen te beseffen dat succesvolle vrouwen, net zoals succesvolle mannen, soms hard moeten zijn en soms fouten moeten maken. Vrouwen mogen, net zoals mannen, risico’s nemen en dingen uitproberen. Dat is nodig. En mannen mogen, net zoals vrouwen,  gevoeliger en zorgzamer zijn. Mijn droom is dat de wereld gelijkwaardiger wordt, we samen zorgen en samen leiden. Internationale vrouwendag helpt ons herinneren dat we er nog niet zijn. Nog lang niet.

Vecht voor het goede, zeg nee, maak fouten, wees hard, verwen jezelf, gun jezelf rust, wees gevoelig, wees zorgzaam en wees lief voor elkaar.

Liefs,

Janneke

Gered op de Stille Oceaan

We zitten in de woonkamer van Alan en Katy. Hij heeft net de open haard aangestoken en het vuur maakt een knetterend geluid. We zijn in Shippensburg, Pennsylvania. Hoe we hier terecht zijn gekomen voelt als een onwerkelijke reis. Ik heb het inmiddels al vaak gezegd. De afgelopen weken voelen als een film.

Onze reis samen begon op 6 januari 2018 (NZDT). Na lang wikken en wegen besloot ik met Alan mee te gaan zeilen rond Kaap Hoorn. Zo’n 5800 zeemijlen varen door de Stille Oceaan.

Alan zijn liefde voor zeilen begon toen hij als kleine jongen het Franse zeilmagazine Neptune Nautisme las. Zijn broer had het achtergelaten en Alan las het opnieuw en opnieuw. Tijdens zomervakanties ging hij met zijn familie naar Marseille waar hij eerst met een opblaasbare kano en later een vierkante optimist de Middenlandse zee overging. Zoals hij vertelde: “Waarschijnlijk ging ik veel verder dan verstandig was”. Later kocht zijn moeder het boek ‘Vagabond des mers du Sud’ van (en getekend door) Bernard Mointissier en toen Alan veertien jaar oud was las hij van deze bekende zeiler het tweede boek ‘Cap Horn à la voile’ dat hem inspireerde om rond Kaap Hoorn te zeilen.

DSCF0889

Alan verhuisde van Parijs naar Amerika waar hij Natuurkunde studeerde en tot vorig jaar als Natuurkunde professor werkte. Zijn (tweede) Taya was een sterke performance cruiser, ontworpen door Julien Marin. De aluminium romp werd gebouwd in Massachusetts. Daarna brachten ze de romp naar Shippensburg en bouwde hij zelf, met hulp van zijn vrouw Katy, de buiten- en binnenkant. In november 2010 ging Taya te water in Baltimore, die zomer zeilde hij naar New York en terug en in de jaren daarna naar Corsica, de Canarische Eilanden en weer terug naar de Chesapeake Bay.  In 2015 zeilde hij met zijn zoon, Nathaniel, via Panama naar Frans Polynesië. En vanaf daar zeilde hij Taya vorig jaar alleen naar Nieuw-Zeeland.

Mijn reis begon nadat ik vorig jaar mijn studio in Amsterdam verkocht had. Mijn doel was een grotere woning met een kleine tuin. Dit plan veranderde toen ik mijn ex-vriend Kevin ontmoette. Hij vertelde dat hij een wereldreis wilde maken en ik besloot met hem mee te gaan. De verkoop van mijn huis maakte het financieel mogelijk om te reizen en ik besloot van mijn wereldreis een boek te gaan schrijven. Het verhaal van een 30-jarige vrouw die op zoek gaat naar wat echt belangrijk is in het leven en haar zoektocht, belevenissen en gedachten deelt via haar verhalen. We vertrokken eind mei 2017 en na drie weken reizen beëindigde ik de relatie met Kevin, we bleven uit nog even samen reizen maar in Nieuw-Zeeland wilde ik alleen zijn. Via de Facebookgroep ‘Wereldvrouwen’ vond ik kamer bij Jennifer, een Nederlandse vrouw die inmiddels tien jaar in Nieuw-Zeeland woont met haar Maori man Warren en haar 5-jarig zoontje Jaykob. Ze hielp me met het kopen van een auto en ik vond werk in haar favoriete restaurant Alfresco’s. Daar sprak ik de twee Nederlandse zeilers Janneke en Wietze die mij vertelden over Alan zijn zoektocht naar een crewmember. Later bevestigden een paar oudere zeilers uit Russell, Eddy Scott en Jim & Terry Cottier, dat Alan goed voorbereid was en Taya een sterke boot was. Het zou een spannende reis worden, een levens-veranderende ervaring en ik mocht rekenen op zo’n twee tot drie heftige stormen op dit stuk.

Na ruim twee weken nadenken besloot ik mee te gaan. Samen vertrokken we vanaf Opua, een kleine haven in het noorden van Nieuw-Zeeland. De eerste week werd ik zeeziek maar gelukkig was dat na ongeveer vijf dagen over. Op maandag 8 januari moest Alan drie keer naar de top van de mast klimmen om een vastgelopen grootzeilval los te maken. DSCF9695We besloten na de tweede keer om een block naar de top van de mast te hijsen en op die positie vast te maken. Daardoor haalden we een nieuwe lijn voor het grootzeil zodat we die, buiten de mast om, zonder risico’s op blokkades konden hijsen en neerhalen. Na een paar dagen kwamen we er ook achter dat de watermaker niet werkte. Deze was in Nieuw-Zeeland nog helemaal nagekeken maar er kwam geen water uit. We hadden voldoende water maar moesten uit voorzorg wel zuinig zijn. Vanaf dat moment besloten we de afwas te doen met zeewater, wisten we dat we onze kleding niet zouden kunnen wassen en zat er ook geen zoetwaterdouche meer in. We gebruikten vochtige doekjes en ik maakte gebruik van inlegkruisjes om toch een dagelijks fris gevoel te hebben. We hadden vooral veel lol met elkaar over wie het ergste stonk en wie het langste niet gedoucht had.dab6e778-99d5-45b3-a0b6-33e0a3047f3d_large_image

Alan vertelde me dat we westenwinden zouden moeten hebben maar de weersomstandigheden waren niet zoals verwacht. De lage- en hogedrukgebieden bevonden zich niet op de verwachtte posities en we konden niet makkelijk afdalen naar de ‘Roaring Fourties’. Op 20 januari was het zelfs zo rustig dat we konden gaan zwemmen. Dit combineerden we natuurlijk met een ‘douche’. Op maandag 22 januari, dag 18, waren we eindelijk op 40 graden zuid en 153 graden west. En dat merkten we. Het was grijs, donker, koud en nat met een luchtvochtigheid van 99%. De super-blauwe-bloedmaan en eclyps hadden we helaas ook niet kunnen zien omdat de lucht volledig bewolkt was. De week er na, op woensdag 31 januari, waren we eindelijk op de helft! We staken ’s avonds een flair aan om het te vieren. Voor mijn gevoel ging het allemaal nog erg makkelijk. We hadden wekenlang geen boot gezien en genoten erg van de zee, de stilte, de zonsondergang en soms van de prachtige sterrenhemel. Inmiddels wist ik hoe ik Taya moest besturen, de zeilen moest hijsen en kon ik met gemak midden in de nacht met 20 knopen wind een rif leggen.

Op woensdagochtend 7 februari (dag 34) merkten we dat overstag gaan niet lukte. Alan kwam erachter dat we ons stuurboord roer verloren hadden. Iets wat je op zo’n moment niet kunt geloven. DSCF0891Alan stuurde direct een email naar zijn vrouw en daarna gingen we in overleg. Met het roer aan bakboordzijde zouden we misschien nog naar Kaap Hoorn kunnen varen maar daarna zou het erg lastig worden om aan land te gaan in de Falkland Eilanden. Het risico op storm was nog steeds groot en we wisten we niet hoe Taya met één roer daarop zou reageren. Het was geen eenvoudige beslissing maar de droom was voor Alan hier ten einde. We besloten na onze koers te wijzigen naar Puerto Montt in Chili. Dat betekende ook dat Kaap Hoorn dit jaar niet meer zou lukken. Als we het roer zouden laten maken in Puerto Montt zou het bijna herfst worden en wordt het kouder en zijn de weersomstandigheden niet geschikt om rond Kaap Hoorn te zeilen. Wellicht zou Alan de reis volgend jaar nog kunnen proberen maar de kosten voor zo’n reis zijn hoog en zijn vrouw zat dit jaar al maandenlang alleen thuis. Ze had begrip voor zijn droom maar moest hem al die tijd missen. Ook Alan had het er moeilijk mee. Het liefst zou hij de reis met haar maken maar helaas was een oversteek voor Katy, zoals voor velen onder ons, niet weggelegd. De angst voor wat er zou kunnen gebeuren was bij haar meer aanwezig dan bij ons. Het was dus onzeker of hij zijn jongensdroom nu ooit nog waar zou kunnen maken.

Vrijdag 16 februari kwamen we terecht in het midden van een storm met 56 knopen. We hadden geprobeerd de storm te ontwijken maar hadden blijkbaar de verkeerde beslissing genomen. De avond ervoor had Alan een Jordon series drogue (zee-anker) aan de achterkant van Taya het water ingelaten en de meeste onderdelen van de windpilot verwijderd zodat deze niet zou beschadigen. We waren er klaar voor en de wind werd steeds sterker. Zo tussen 6:00 uur en 18:00 uur kwam de storm over ons en rond lunchtijd zaten we er middenin. Na een enorme golf hoorden we ineens iets. De drogue was door de kracht van de golf te er naar voren gegaan en was om on enig overgebleven roer gehaakt! Zonder twijfel besloten we snel onze kleding en laarzen aan te trekken, ons harnas om te doen en gingen we de kuip in. Alan had een lijn vastgemaakt aan het touw van de drogue aan bakboordzijde zodat we deze niet zouden verliezen. De lijn trok hij om het roer waarna hij de drogue aan bakboordzijde los haalde van Taya. Hij stond op zo’n 30 cm aan de achter- en buitenkant van de kuip terwijl hij dit deed en ik stond klaar om hem aan boord te trekken als hij zou uitglijden. Toen ik de enorme kracht zag van het touw van de drogue was ik verbaasd dat Alan het nog steeds vasthield. Hij kreeg het zelfs voor elkaar om het touw weer vast te knopen aan Taya. Ongelooflijk wat adrenaline met een mens kan doen! De dag na de storm, toen de wind gedaald was tot 26 knopen haalde Alan alleen de drogue weer in de boot. Hij maakte gebruik van de lieren aan beide kanten om stuk voor stuk de drogue-lijnen binnen te halen. Er waren zo’n 15 kegels gescheurd maar de overige 85 waren nog in orde. Op zondag 18 februari deden we wat kleine reparaties. De drogue had de hydrogenerator en de windpilot beschadigd en er waren een paar bouten los van de autopilot waardoor er een beetje water naar binnen stroomde. Na de reparaties gingen we verder.DSCF0356

aba7692e-ca0b-4ab9-9b67-5ba86f2571ee_large_image

Video: https://youtu.be/7i-bm5AN06Q

Op dinsdag 20 februari kwam bij mij het besef. Nog maar 800 miles te gaan. Het zou nog ongeveer een week duren voordat we aan land zouden komen. Ik was van de zee gaan houden. De stille, ruige, mooie, lieve, wilde, sterke, grijze, blauwe, grote oceaan. Vroeger was het een troost vanaf het strand. Heerlijk uitwaaien en genieten van het eindeloze uitzicht en de prachtige horizon. Nu is het een liefde geworden. Vluchten van de werkelijkheid, een zijn met de natuur, rust en tijd om na te denken. Ik zou haar stilte missen, haar sterrenhemel en haar sterke wind die de zeilen van Taya vulden. Die avond stond ik wel een uur in de kuip met de zon op mijn rug voor me uit te staren. Ik keek naar de zee, naar Taya, naar de zeilen, naar de lucht, de vogels en de horizon en ik werd er emotioneel van. Twee tranen rolden over mijn wang. Het was zo prachtig. De wereld is zo mooi en zoveel mensen beseffen dat niet. De natuur is waardevol en ik zong die avond het lied dat ik eerder had geschreven: Mens ik heb je lief, wereld ik heb je lief. Zorg goed voor haar, wees lief voor elkaar.

Kort nadat ik mijn verhaal had geschreven vertelde Alan dat we het tweede roer verloren hadden. Het bakboord roer was ook weg. Het leek alsof het recht was afgezaagd, net zoals bij de andere kant. Deze keer geloofde ik het echt niet. Het was onwerkelijk. Ik vroeg hem meerdere keren of hij het wel goed gezien had. Maar het was echt… we waren stuurloos. Alan schreef rond 21:50 uur een bericht aan zijn vrouw en aan Peter van ‘The pacific Seafaerersnet’ waar we elke dag om 03:00 uur UTC ons rapport aan gaven over onze positie en de weersomstandigheden. We besloten de volgende ochtend een poging te doen om met een klein zee-anker te sturen. Dat werkte.DSCF0400 We konden met een snelheid van zo’n 3 knopen redelijk goed onze koers vasthouden naar Valdivia. Valdivia was eenvoudiger dan Puerto Montt omdat er minder stroming is. Samen dachten we dat we dit de komende twee tot drie weken nog wel vol konden houden. We zouden het weer goed in de gaten moeten houden zodat we op tijd hulp konden vragen wanneer het te gevaarlijk werd. Maar rond 9:00 uur, na het testen en overleggen lazen we in een email van de MRCC dat er een Chinees vrachtschip, de Nanjing Express, onderweg was naar ons. Ze schreven dat er een aantal stormen aan zouden komen en dat dit onze enige kans was. Hierna zou het erg lang duren voordat er weer een schip op onze route zou zijn.

De Nanjing Express had die ochtend rond 3:40 uur bericht gekregen dat wij zonder roer 230 miles ten zuid-westen van hun waren en hadden om 6:00 uur hun koers gewijzigd naar ons. Ze waren met een leeg schip onderweg van Noord-China naar Corral om daar het schip vol te laden met houtsnippers. Alan moest beslissen of hij de hulp van het schip wilde accepteren of niet. Voor de duidelijkheid: Als we de hulp zouden accepteren zouden we Taya verlaten en moeten laten zinken. Jarenlang werk, voorbereiding, herinneringen en ontzettend veel waarde aan spullen zou naar de bodem van de oceaan gaan. Alan schreef in een mail naar zijn vrouw Katy de volgende vijf redenen:

  1. De komende dagen zijn er geen andere schepen in de buurt om hulp te bieden en ook al werkt het sturen met de drugue in de huidige weersomstandigheden, we hebben frontale weersystemen in het vooruitzicht met windstoten van 45 knopen.
  2. Ik ben verantwoordelijk voor Janneke haar leven. En ook al was ze nog steeds gewillig om door te gaan, de risico’s zijn significant hoewel niet onoverkomelijk.
  3. Vrienden en familie hoeven zich geen zorgen maken over onze veiligheid de komende twee tot drie weken.
  4. De kustwacht heeft inmiddels al een schip zijn koers laten wijzigen om ons hulp te bieden. Ze weten wat ze doen en hun mening is extreem belangrijk.
  5. Vanuit financieel oogpunt, ook al is het een groot verlies, als ik de actuele waarde van de boot, de reparatiekosten en de reis naar huis bereken is het verlies dragelijk.

Hij vond de beslissing verschrikkelijk om te maken maar het was waarschijnlijk de juiste. Taya was nog steeds sterk en waarschijnlijk konden we nog best een storm overleven met gebruik van de drogue maar dit was de verstandige keuze. Nu was het rustig en konden we veilig aan boord gaan van de Nanjing Express. Nadat hij zijn email geschreven had ging hij in de saloon zitten op de bank, leunde achterover in het kussen en sloot zijn ogen. We spraken niet veel. Mijn gevoel werd uitgeschakeld en ik probeerde uit te zoeken wat ik mee kon nemen. Eerst probeerde ik mijn grote backpack zo klein mogelijk te maken en daar de meest belangrijke spullen te doen, maar dat was te zwaar. Daarmee kon ik niet eenvoudig een touwladder opklimmen. We besloten alleen een kleine backpack mee te nemen en ik begon foto’s te nemen van dingen die ik niet mee kon nemen. Kaartjes, brieven, een duik-logboek, kleding en de Bijbel die ik van mijn vader gekregen had. Terwijl ik aan het selecteren was bleef Alan liggen. Tot ik hem vroeg of hij niet wilde uitzoeken wat hij mee wilde nemen. Ik stelde voor ook voor hem nog foto’s te maken van dingen die hij achter moest laten. Na een diepe zucht begon hij ook met het inpakken van zijn tas.

Rond 23:30 uur was de Nanjing Express bij ons. We zagen het schip al van grote afstand. Het was een rustige avond. Alan had het zeil nog steeds gehesen en we schenen met een felle lamp op het zeil zodat ze goed konden zien waar we waren en waar de voorkant was. Ze kwamen van het noord noord-oosten en Taya lag met de voorkant naar het westen. Voor de zekerheid deed Alan de motor aan zodat we, als het nodig was, naar achteren konden gaan. Mijn hart begon sneller te kloppen terwijl het schip steeds dichterbij kwam. We zagen dat het schip leeg was en we een lange weg te gaan hadden om boven op het dek te komen. De bemanning was foto’s aan het maken we hoorden wat Chinees geschreeuw.

IMG_20180222_022548

De kapitein (master) vroeg ons of we een lijn hadden van 50 meter die ze omhoog konden halen. Alan maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya. We waren beide erg oplettend dat deze niet per ongeluk nog ergens achter zou haken en Alan telde zo’n 80 meter. Toen het schip op een paar meter afstand was gooiden ze een lijn met een zware bal naar ons toe. Alan maakte deze vast aan ons ankertouw en we bevestigden dat ze het omhoog konden halen. We lagen nu aan bakboordzijde aan de voorkant van het schip en Taya schuurde langs de zijkant. Ook onze mast sloeg tegen de Nanjing Express en één van de zalingen brak. In de verte zag ik een ladder. Die hing halverwege het schip. Later hoorden we dat het schip 215 meter was dus we moesten ongeveer 100 meter naar achteren gesleept worden. Ze sneden ons ankertouw door en trokken ons naar achteren met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat. Tijdens deze manoeuvre gebruikten ze de boegschroeven een aantal keren om meer afstand te creëren tussen hen en ons. Ook al was het rustig, soms gingen wij omlaag in een golf en ging de Nanjing Express omhoog. Deze contra-beweging zorgde ervoor dat we soms het groene alg konden zien aan de onderkant van het schip terwijl de ladder op dat moment ongeveer 4 meter boven ons hing en even later zagen we het touwladder op gelijke hoogte als ons dek.

Ze brachten ons te ver naar achteren waardoor de ladder vlak voor de mast hing. Ze brachten een touw naar beneden waaraan Alan onze rugzakken vastmaakte. Deze trokken ze omhoog en daarna kwam het touw weer naar beneden. We beseften dat we wel een reddingsvest maar geen harnas om hadden. Snel trok ik een harnas aan en maakte Alan mij vast aan het touw. Daarna zag Alan dat de windgenerator vlak naast de ladder tegen het schip sloeg en hij stopte deze. Mijn hart ging tekeer. Het was donker. We hadden verlichting van onze hoofdlampen en vanaf de Nanjing Express schenen ze vanaf 14 meter hoogte naar beneden. Mijn focus was op het touwladder.

We gingen omhoog en naar beneden. Elk moment dat we hoog waren bedacht ik hoe het zou zijn om te gaan en probeerde ik zo goed mogelijk voor te stellen hoe ik dat het beste kon doen. Toen we weer beneden waren was ik klaar om te gaan. Vroeger met gymnastiek kon ik het ook goed. Van een kast naar een rekstok. Zo had ik het in gedachten. Daar ging ik dan. Ik stapte de kuip uit, richting de railing, ging naar voren en greep snel met beide handen de ladder vast. Daarna plaatste ik snel mijn voeten en deed twee of drie stappen. Toen zag ik de windgenerator vlak naast mij tegen de stalen romp slaan, hij draaide met hoge snelheid en ik hoorde het gesuis. Aan de andere kant sloeg de mast tegen het schip dus ik besloot zo snel mogelijk te klimmen. In een snel ritme klom ik omhoog. De bemanning hoorde ik boven mij schreeuwen en ze trokken aan het touw dat vastzat aan mijn harnas. Dat hielp om sneller te gaan. Eenmaal boven trokken ze me met vier man aan boord. Ik was kapot. Hijgend liep ik naar de plek waar ik onze tassen zag staan en ik zakte door mijn knieën. Daar zat ik dan. Veilig een paar meter achter de bemanning. Maar nu Alan nog. Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken… Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. “She looks fine. She still looks good” zei hij.

Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Het duurde drie dagen om naar Chili te varen. We konden eindelijk warm douchen en er werd goed voor ons gezorgd. We maakten dumplings om te vieren dat we gered waren, speelden pingpong en kregen een rondleiding door de machinekamer. ’s Avonds zat ik, net zoals ik op Taya deed, aan de achterkant van het schip te kijken naar de zonsondergang. Er waren weer vier albatrossen. Prachtig.

De dag dat we aan anker zouden gaan kregen we te horen dat we die avond opgehaald zouden worden door Armada. Het was zaterdag 24 februari en de Nanjing Express moest wachten tot het vloed was zodat ze de haven in konden varen. Na het ankeren kwam er een moderne boot met zwaailichten naar ons toe. Een Chileense man kwam aan boord en er werden twee reddingsvesten omhoog gehesen voor ons. We namen afscheid van de kapitein en zijn bemanning, gingen met een trap tot halverwege naar beneden en mochten daarna onze kunsten op het touwladder weer laten zien. Deze keer naar beneden. Ze hadden wel een roer en een zachte zijkant dus deze keer was het iets minder spannend. Ze brachten ons aan wal waar een ambulance met zwaailichten op ons wachtte. Ze brachten ons naar het ziekenhuis in Corral. Alles voelde een beetje overdreven maar het is blijkbaar procedure. De dokter, die zo serieus keek dat ik in de lach schoot, vroeg of we drugs gebruikten (medicijnen) en vroeg daarna of we ons goed voelden. Ze namen onze temperatuur op en we kregen een bloeddrukmeting. Ze probeerden allemaal mijn naam uit te spreken, dat was nogal lastig, dus ik zei dat ze Juanita mochten zeggen. In het ziekenhuis kreeg onze man van Armada een bericht van Charlotte. Charlotte is honorair consul (dat is een vrijwillige functie) voor het consulaat en wilde weten of alles goed met ons ging. Na het serieuze ziekenhuisbezoek werden we weer terug gereden, deze keer in een gewone auto, naar de boot en vlak voordat we de boot weer in gingen moest ik Charlotte bellen. Anders zouden de mannen van Armada problemen krijgen zei de man met een lach. Ze vertelde dat ze buiten de stad was omdat het in Valdivia, waar we naartoe gebracht zouden worden, feest was. Het was een jubileum en daarvoor waren duizenden mensen naar de stad gekomen. Waarschijnlijk was er dus ook geen plek in een hotel dus zou Charlotte proberen iets te regelen. We moesten haar terugbellen als onze immigratie in Valdivia afgerond zou zijn.

Het duurde ongeveer 40 minuten om naar Valdivia te gaan en we zagen op afstand allerlei verlichting in de lucht schijnen en hoorden de muziek. Toen we bijna in de stad waren kwam er een boot naast ons met verkleedde danseressen en dansers. Overal waren mensen. De kade zat vol en daarachter liepen honderden mensen heen en weer. Vergelijkbaar met Koningsdag of Gay Pride. Er was kermis, markt, muziek en de restaurants zaten vol. We moesten in het centrum uitstappen bij het politiebureau en werden met zwaailicht aan wal gebracht. Van ongeveer 50 dagen rust op zee naar ineens een grote chaos. Het was een andere onwerkelijke ervaring. We liepen naar het bureau en daarna mocht ik Charlotte weer bellen. Ze vertelde dat we naar haar appartement mochten gaan en ze zou een vriend van haar, Rafael, sturen met de sleutel. Ze vroeg daarna of ze de Chileense mannen mocht spreken zodat ze alles goed kon afhandelen en hun het adres kon geven waar ze ons konden afzetten. Taxi’s en bussen waren ook onmogelijk om te vinden in deze drukte. We stapten na het telefoongesprek in de auto en zeiden gedag tegen de man van Armada. Daarna reden we naar een politiebureau waar we een briefje in onze handen gedrukt kregen die we niet mochten verliezen, het was onze enige manier om zonder problemen uit Chili te komen. En daarna reed de man snel door naar het adres van Charlotte. We hoefden voor de immigratie niet eens uitstappen, ze controleerden onze tassen niet en ook het ziekenhuisformulier werd niet gevraagd. Misschien wilde iedereen snel feestvieren. Tijdens de rit zagen we een vuurwerkshow en hoorden we een drumband. In de hele stad was het feest en iedereen liep na de vuurwerkshow massaal over staat zodat we bijna niet vooruit kwamen. Aangekomen bij het appartementencomplex liep Rafael direct naar onze auto en stelde zich voor. Hij sprak met de congierge beneden bij de ingang en liep met ons naar de tiende etage om daar een korte rondleiding te geven in Charlotte haar huis. Hij nam ons daarna mee naar een restaurantje om de hoek en trakteerde ons op een burger en lokaal biertje. Heerlijk! Vers eten en bier van de tap. Dat hadden we lang niet gehad. De volgende ochtend boekte Alan voor ons vliegtickets van Valdivia naar Santiago, Toronto en als laatste bestemming Washington. Hij wilde zo snel mogelijk thuis zijn en ik besloot mee te gaan. Rust nemen klonk als een goed idee na deze gebeurtenissen. In Santiago kregen we te horen dat ik voor Canada een ETA nodig had. Deze kon ik beide online aanvragen en de goedkeuring was ruim op tijd binnen. Bij de gate vroeg ik nog of alles in orde was. Alles was akkoord zeiden ze. Maar bij het boarden kregen ze een alarm dat ik ook nog een ESTA moest hebben voor Amerika. De aanvraag was snel gedaan maar de goedkeuring was helaas niet snel genoeg binnen. Air Canada bood aan voor mij een hotelovernachting te regelen met vervoer, diner, ontbijt en lunch. De volgende dag werd ik dan om 17:30 uur weer opgehaald om met de volgende vlucht mee te gaan. Het Sheraton Santiago was centraal gelegen en ik heb de volgende dag nog iets van deze mooie stad kunnen zien. Daar zou ik zeker nog een keer naar terug willen gaan!

De volgende dag, 27 februari, rond lunchtijd arriveerde ik in Washington. De volgende dag gingen we kleren kopen en inmiddels zijn ook de hardloopschoenen besteld. Mijn telefoon en simkaart zijn op het moment nog geen beste vrienden maar ik ben bereikbaar via WhatsApp, email en Messenger. Misschien heb ik nog niet gereageerd op sommige berichten maar dit verhaal had voorrang.

Hoe gaat het nu? We komen langzamerhand terug in de realiteit. Alan is druk op zoek naar een nieuwe boot en kan niet wachten om weer het water op te gaan. Katy is dankbaar en heeft mij haar oude gitaar, kleding en een backpack gegeven. Alan en Katy hebben me meegenomen naar vrienden en gisteravond hebben we foto’s en video’s bekeken. Het is warm naast de open haard. We hebben een dak boven ons hoofd, een bed om in te slapen en we zijn gezond. We missen de rust van de oceaan en het geluid van de golven maar dat is iets om weer naar uit te kijken. Alan moet wennen aan het feit dat hij nu thuis en gepensioneerd is en weet niet wat hij moet doen. Misschien af en toe zeilen in combinatie met les geven. Hij hoopt dat er meer vrouwelijke natuurkunde professoren komen. Voor mij was hij een goede leraar. We hebben goede gesprekken gehad en dromen nog steeds over een betere wereld. Katy is actief handtekeningen aan het verzamelen. Haar doorzettingsvermogen is goud waard. We zijn blij om terug te zijn maar missen de zee.

Gedurende de storm en redding ben ik nooit écht bang geweest. Ik had vertrouwen in Alan, Taya en in de kapitein van de Nanjing Express. Ze waren sterk, kalm en wisten wat ze deden. Er komt een nieuwe Taya en op een dag gaan we weer varen.

Namens Alan en mij wil iedereen heel erg bedanken voor alle lieve berichten. Dat deed ons goed. Mijn verhalen zullen weer iets minder vaak gepost worden omdat ik voor de open haard zit en bezig ben met het schrijven van mijn boek met de titel: ‘Daarom: de Wereld’. En als ondertitel: Wat als het ons de wereld kost? Hou me vast en vertel me dat het goed komt. Dat de wereld ok is. Dat het goede overwint.

Bedankt voor jullie begrip.

Liefs Janneke

Positie: 40.02′ N – 77.27′ W
Koers: vooruit
Snelheid: z.s.m.

17e513ea-db31-4a77-b681-c13c0adc62a0_large_image

Kleren kopen

Na een gecompliceerde reis ben ik gisteren eindelijk ‘thuis’ gekomen bij Alan en Caty. Omdat ik geen schone kleren heb gaan we zo shoppen. Ik heb eindelijk weer goed geslapen. Gisterennacht heb ik in het vliegtuig maar 1 a 2 uurtjes kunnen slapen. Nu doe ik een wasje, draag ik een broek van Nathaniel (Alan zijn zoon), een ‘toeristen t-shirt’ die ik in Chili heb gekocht en een vest van Caty. We hebben net een heerlijke verse salade gegeten. Wat heb ik dat verse voedsel gemist zeg! Vanavond ga ik verder met het schrijven van het verhaal… ik vraag nog eventjes geduld van jullie. Mochten jullie nog specifieke dingen willen weten hoor ik het graag, dan voeg ik die informatie toe aan het verhaal.

Mama’s laatste blog – Janneke is zelf weer online

Op 23 februari schreef Janneke naar mij:

Het gaat nog steeds goed met me. Ik heb de eerste dag tijd genomen om de kaartjes te lezen die uit het vierkante doosje kwamen en had het muziekje uit het doosje meegenomen. Toen heb ik even een beetje gehuild. Ik neem mijn tijd om te denken en verdrietig te zijn en we hebben gisteren dumplings gemaakt met de crew om te vieren dat wij aan boord gekomen zijn. Ze eten dumplings alleen op feestdagen dus dat was erg speciaal. Vandaag gaan we krab eten!! Hmmmmm. Gisteren heb ik pingpong gespeeld met de 3e officier en twee vrienden van hem. Ze zijn erg aardig en leren me chinees. Ze hebben mijn naam ook in chinese tekens geschreven. Ni hao = hallo, xie xie = thank you (spreek je uit als sje sje), peng you = vriend (spreek je uit als peng jo) etc. Ik heb het allemaal opgeschreven. We hebben ook email uitgewisseld en foto’s gemaakt dus ze kunnen een paar foto’s sturen die ze vanaf dek hebben gemaakt op de avond dat ze ons hebben opgepikt. Ze kregen om 3:00 bericht, toen zijn ze om 6:00 hun koers al gaan wijzigen en waren wij om 2:30 de volgende nacht aan boord. Het heeft hun behoorlijk wat extra tijd gekost maar dat vonden ze niet erg. We hebben heerlijke chinese groene thee en ik had een reep chocola meegenomen en een stroopwafel (Alan z’n favoriet, net als Kano’s die ik in NZ had gekocht). comfort food voor mij en Alan.

Dikke knuffel!!

Op 25 februari kregen we een berichtje van Janneke:
“Ben veilig in het huis van Charlotte. Ga nu slapen, het is half 2, spreek je morgen.”

Alan en Janneke zijn met een super de luxe boot door de marine van het grote schip gehaald en naar Valdivia gebracht. Het was een bijzondere binnenkomst in Valdivia. Er was feest in de stad, met veel mensen en vuurwerk. Dit was ook de reden dat alle hotels vol zaten. Charlotte stelde haar appartement beschikbaar voor hen. Heel fijn.

De volgende ochtend hebben ze tickets geboekt naar Pennsylvanie. Gisteren aangekomen in Pennsylvania…. en nu…. uitrusten, bijkomen en mensen ontmoeten.

 

Harry werd gebeld door RTV Noord met de vraag of hij iets wilde vertellen over Muis (liefkoosnaam van Harry voor Janneke)

Ook plaatsten Wietze en Janneke, de vrienden uit Nieuw Zeeland die ook het contact met Charlotte in Valdicia hadden geregeld, een mooi stuk in een zeilblad. De link hieronder. Al met al…. in het nieuws!  ; )

https://www.zeilen.nl/nieuws/nederlandse-zeilster-gered-op-stille-oceaan/

Ik heb de zeiltijd alle blogs van Janneke gepost en nu doe ik de laatste om jullie allemaal te informeren en zeggen dat het goed met haar gaat. Ook wij zien uit naar een nieuwe mooie blog van haar.

Harry en ik willen als ouders iedereen bedanken voor de overweldigende belangstelling. Sommigen keken dagelijks uit naar een blog en noemden het een horror.  ; )…. je blijft lezen.

Wietze en Janneke, Charlotte, de bemanning van de Nanjing Express, Canadian Air, dank jullie wel voor de zorg en de hulp!

 

met liefs en hartelijke groet van de ouders van Janneke

Laatste bericht net ontvangen: “we gaan naar een 2de hands winkel om kleding te kopen”.

 

 

 

 

 

Hartelijke groet!

 

 

 

en…. bericht van Janneke!!

Op 23 feb. 2018 14:00 schreef Janneke

Veilig aan boord van de NanJing Express

Op 20 februari, twee dagen na de storm, om 21:50 uur merkte Alan dat we ons tweede roer verloren waren. De volgende ochtend rond 8:00 uur probeerden we de kleine drogue en dat werkte. Inmiddels hadden we de Peter van The Pacific Seafaerersnet al op de hoogte gebracht en kregen we die ochtend te horen dat de Chileense MRCC besloten had een schip onze kant op te sturen en we hulp mochten verzoeken van de Nanjing Express. Deze beslissing werd genomen omdat we nog steeds 750 miles bij Valdivia vandaan waren. Dat is een lang stuk en met de drogue, waarmee we waarschijnlijk maar 2 tot 4 knopen zouden kunnen varen zou het een lange tocht zijn van ongeveer 2 tot 3 weken. En in die weken is er nog steeds een redelijke kans op een storm. Alan besloot het aanbod van de MRCC Chile niet af te wijzen en Taya te evacueren. Dat betekende een hoop. Hij moest Taya laten zinken. Slepen gaat niet op zo’n lange afstand en een boot mag niet onbemand op de zee drijven. Dat is gevaarlijk voor andere schepen en het zou zomaar ergens tegen de kust kunnen slaan. Het is te gevaarlijk.

Op 21 februari rond lunchtijd was de beslissing gemaakt. De Nanjing Express had zijn koers gewijzigd en kwam onze kant op. Ze waren ongeveer 100 miles bij ons vandaan en met een snelheid van 10 knopen zouden ze rond 23:30 uur bij ons zijn. Om 21:50 uur zagen we de Nanjing Express voor het eerst verschijnen op onze radar. We pakten onze laptops, telefoons en camera’s samen met onze portemonnee, paspoort, ondergoed en tandenbortel in een kleine backpack. Klaar om een touwladder te beklimmen. Ongeveer een uur later zagen we in de verte de grote lampen van de Nanjing Express en het schip kwam steeds dichterbij. Het laatste half uur was erg spannend. Taya lag met haar voorkant richting het noorden-westen en ze kwamen vanaf het noordoosten aangevaren. Onze stuurboordzijde zou in lijn moeten komen met hun bakboordzijde. Alan kreeg over de radio de vraag of we een lijn van 40 meter hadden. Hij maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya en we stonden klaar met reddingsvest en allebei een kleine tas. De Master van de Nanjing Express deed zijn werk uitstekend. Ze kwam naast ons en gooiden een touw met aan het einde een zware bal. Die maakten we vast aan ons ankertouw en toen haalden ze het touw weer omhoog. Ze sneden ons ankertouw doormidden en liepen met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat naar achteren om ons naar het midden van de Nanjing Express te slepen. Daar zagen we in de verte een touwladder hangen. Het schip was leeg op weg naar Chili om daar houtsnippers in te laden. Daarom lag het niet diep in het water. De totale hoogte is 22 meter en daarvan ligt zo’n 8 meter onder water. De ladder was 14 meter maar door de golven gingen wij met Taya meters op en neer. Ook al was het eigenlijk perfect weer om dit te doen, weinig wind en lage golven, alsnog zagen we het alg van het schip op de bodem als we omlaag gingen en had Alan gekeken naar de afmetingen op de zijkant van het schip, we gingen alsnog zo’n 3,5 meter op en neer. Dat betekende dat de ladder soms precies op Taya terechtkwam en soms een aantal meter boven ons hing. Ok… dat werd spannend. Ze gooiden een touw naar beneden voor onze tassen. Alan maakte beide rugzakken er aan vast en het touw werd weer omhoog gehesen. Daarna kwam het touw naar beneden, deed ik een harnas om en haakte Alan mij vast aan het touw. Terwijl Taya met haar mast soms tegen het schip sloeg en de zijkanten tegen elkaar aan schuurden stond ik klaar om te gaan. Ik moest denken aan gymnastiek op school. Daar moesten we soms ook in een touw springen of naar een rekstok springen. Daar was ik erg goed in dus ik zou het net zo doen. Vanaf dat moment had ik alleen nog maar focus op de ladder. Alan merkte dat de windgenerator hard draaide en vlak naast de ladder tegen het schip sloeg. “I don’t like this” zei hij en stopte het draaien. Daarna, in de volgende golf, toen wij weer vlakbij de ladder waren, ging ik naar voren en greep de ladder met beide handen vast. Ik vond snel een plek voor mijn voeten en zette een paar stappen. Toen zag ik de windgenerator weer tegen de Nanjing Express slaan op ongeveer een meter aftand van mij. Aan de andere kant zag ik de mast ook tegen het schip aanslaan dus ik klom met alles wat ik in me hand in een snel ritme zo snel mogelijk naar boven. Boven me hoorde ik de bemanning, zo’n 15 mannen, in het chinees dingen roepen. Ze trokken hard aan het touw dat aan mijn harnas vastzat en dat hielp mij om sneller te gaan. De adrenaline schoot door mijn lijf en uiteindelijk had ik de 14 meter geklommen en trokken zo’n vier mannen mij aan boord. Ik was veilig. Uitgeput en hijgend liep ik naar de plek waar onze tassen stonden. Een paar meter achter de bemanning. Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken… Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. “She looks fine. She still looks good” zei hij. Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Inmiddels heb ik veel geschreven. Drie keer een warme lange douche genomen en we hebben over het 215 meter lange dek gewandeld. We hebben het stuurhuis mogen zien en krijgen drie maaltijden per dag die we met stokjes mogen eten. Er zijn zo’n 23 mannen aan boord en ik ben de enige vrouw. Er wordt goed voor ons gezorgd en de 2e Officier, Wu Junfa, spreekt ook een beetje Engels en heeft ons tandpasta gegeven. Hij gaf ons een tour op het dek en hij en zijn vrienden wilden graag met ons op de foto. We hebben de grootste cabins en eten in de ruimte met de Master, Officers en Chiefs. Morgen komen we aan bij de haven Coral. Daar moeten we eerst aan anker om te wachten tot vloed de volgende ochtend. Overmorgen wordt het schip aangelegd en zullen er 62.000 ton houtsnippers worden geladen. We moeten misschien nog even aan boord blijven zodat de Chileense … ons kan interviewen en dan hopen we snel aan land te kunnen gaan. We gaan waarschijnlijk samen naar Pennsylvania. Naar Alan zijn thuis.

De zonsondergang en zonsopgang zijn nog steeds onvergetelijk mooi. Er vlogen gisteren tijdens zonsondergang vier albatrossen achter en rond het schip en de zee is prachtig en rustig tot mijlen ver. Taya blijft voor altijd in onze herinneringen. De droom werd een ander avontuur dan verwacht maar we hebben een onvergetelijk avontuur gehad. We zijn dankbaar voor de professionele hulp en ook voor de lieve berichten van iedereen.

Je maintiendrai

Liefs Alan en Janneke

Hartelijke groeten van de Nanjing Express crew

Voor altijd in ons hart, R.I.P. Taya

Kon dat niet anders met Taya?

Verschillende mensen stelden de vraag (en ook wij hadden hem) Kon dat nu niet anders met Taya?

Het antwoord: Een groot vrachtschip kan een zeiljacht niet slepen omdat ze een lange afstand (760 miles) moeten afleggen met wellicht storm of hoge golven. Het sturen bij slepen op zee is een heel ander verhaal dan bij een auto. Ze zouden waarschijnlijk langzamer moeten gaan en dat kost nogal veel qua tijd en geld. Taya lag tijdens de reddingsoperatie aan de zijkant maar kon daar niet blijven omdat haar mast tegen het schip sloeg en de zijkanten tegen elkaar schuren. Dit komt omdat ze in verschillende ‘ritmes’ op en neer gaan. Een kleine zeilboot zoals Taya beweegt veel op elke kleine golf en de Nanjing Express gaat alleen langzaam op en neer op de grotere golven.

Ophijsen doen ze ook niet. Op zee gebruiken ze de kraan niet omdat het schip te veel beweegt in de golven. Daarnaast is Taya te zwaar.

On Board of the Nanjing Express

 Op 22 februari schreef Alan:

We’re still stunned but are doing well.

The Nanjing Express is a bulk carrier that sails between China and Puerto Carroll which is the ships terminal next to Valdivia. It’s a Honk Kong flagged ship but has a crew and Master from mainland China. You might be able to see it on the AIS: we’re about 600nm due West of Chile. We both have nice officers’ cabins with a desk a sofa and and a private head and shower! We’ve had our first meal on board, Chinese style of course. The ship is actually sailing slower than I thought and we’ll be in Valdivia only on the 25th. We’ll arrive the 24th but will need to spend time at anchor waiting for the next high tide on the 25th to actually dock. The 26th is Monday so I hope we can clear customs by then. I think Janneke would like to fly back to the US with me although she might have an opportunity to stay in Chile with relatives of a friend of hers. But I think that she would be pleased to come and stay with us for a while since her final destination was going to be the US anyway (before getting back to Holland). I think we should be able to fly back to the US by the 27 or 28th. But I am not entirely sure yet. I’ll try and find out. Maybe you could see if you can even purchase tickets from home, otherwise I’ll have to do this once we get to Chile.

I am using the laptop that I was using on Taya with the Iridium that I took; so we can communicate.

Kort bericht van Janneke en…

Wat kun je blij zijn met een paar woorden! Na Alan schrijft Janneke:

Hoi pap en mam,
We zijn veilig aan boord. Het was een avontuur die ladder opklimmen. Over 2 dagen zijn we in Chili. Alles gaat goed.
Love you

 

Hoe wordt het schip tot zinken gebracht?

Je haalt de slangen van de afsluiters van wasbak, toilet en koelwaterinlaat van de motor af. Vervolgens zet je die open en loopt de boot vol. Dat duurt even, zodat je rustig van boord kunt stappen.

(red sr. het klinkt zooo simpel, maar wat zal dat een rotklus voor Alan zijn geweest!)

Tot nieuws vanuit Chili