Alle beetjes helpen

 

DSCF6324.JPGDe foto naast mijn bed.
Deze foto heb ik naast mijn bed. Een man die op straat leeft. Het herinnert mij eraan dat ik gelukkig mag zijn met een bed, een dak boven mijn hoofd en elke dag iets te eten. Mijn droom is om de wereld een beetje beter en vooral eerlijker te maken. Dat doe ik door veel te leren over wat goed is en mijn best te doen om daar naar te leven. Alle beetjes helpen is mij ooit geleerd en daar geloof ik nog steeds in.

De uitspraak van Mahatma Gandhi
Het is niet simpel om de wereld beter te maken. Er is eigenlijk maar één ding waarin ik geloof en dat ik als uitgangspunt voor mezelf probeer te nemen. Dat is de uitspraak van Mahatma Gandhi:

“The world has enough for everyones need,

but not everyones greed.”

 

Mijn 30 dagen goed, gezond en groen challenge
Twee weken geleden ben ik begonnen met een 30 dagen uitdaging. Ik wilde 30 dagen proberen om alles wat ik koop biologisch, slavenvrij, organic, fair-trade, natuurlijk, gezond en free range te kopen. Het eerste wat ik merkte is dat het ontzettend duur is. Ik wist dat het duur was maar ik ben toch weer verbaasd dat het écht heel duur is! Mijn wekelijkse salaris gaat snel op aan basis boodschappen. Soms is een product niet eens beschikbaar en dan zijn er ook nog eens heel veel verschillende keurmerken. Namen van bedrijven en producten moet je al helemaal niet vertrouwen. Het gekste wat ik ben tegen gekomen vorige week was een hoveniersbedrijf Eco Lawn dat nep gras verkoopt! Op mijn vraag hoe dat eco kan zijn werd niet geantwoord.

Ik wacht op het moment dat er een app wordt ontwikkeld die me verteld hoe een bedrijf met z’n afval en schoonmaak omgaat. Daaraan kan je ongeveer zien of ze mens en natuurvriendelijk zijn. Het is namelijk heel eenvoudig om schoonmaakmiddelen te gebruiken waar geen giftige stoffen in zitten en er word gezegd dat reguliere schoonmaakmiddelen slecht voor het milieu zijn en euhm….. what?! kankerverwekkend?!. Ik heb deze informatie nog niet helemaal gefactcheckt maar geloof zeker dat het slecht is voor de gezondheid van degene die ermee moet schoonmaken.

Waar ik ook achtergekomen ben is dat de producten die het meest bekend zijn waarschijnlijk de meeste verantwoordelijk hebben voor slavernij, giftige stoffen op plantages of in producten en ontbossing. Ook hierbij heb ik geen feiten opgezocht maar ga ik nu maar even voor de ‘eenvoudige’ manier en volg ik de keurmerken die er nu zijn voor fairtrade, organic en adviseer ik voor schoonmaak baking soda en citroensap.

Maar de kosten zijn hoog en de verleiding is groot. Gisteren liep ik met Jen door de The Warehouse en dan ben ik ook bijna weer geneigd even een paar goedkope sokken te kopen. En toch doe ik het niet. Ik geloof niet dat het mogelijk is om voor 9 dollar 3 paar sokken te maken op een mens en natuurvriendelijke manier. Binnenkort maar eens online op zoek naar organic katoenen ondergoed en sokken en naar de tweedehandswinkel om daar een zwart t-shirtje te kopen voor mijn werk. Dan steun ik ook nog eens een goed doel.

Als ik met mijn collega’s praat hebben ze meestal totaal geen idee van deze zaken. Een 21 jarige collega wist niet eens wat slaven zijn en de Engelse chef koopt volgens mij zonder na te denken de goedkoopste producten. Op sigarettenpakjes staan verschrikkelijke afbeeldingen en teksten waarop je gewaarschuwd wordt voor de gevolgen van de slechte stoffen. Misschien moeten we dat ook doen met andere producten. Een kindslaaf op de verpakking van de meest bekende chocolade en koffie producten en vergif tekens, zieke arbeiders en waarschuwing voor kanker op voedsel, kleding en schoonmaakmiddelen. Het is confronterend maar volgens mij is het de waarheid en de goede weg is niet altijd de eenvoudige weg.

Mijn 30 dagen uitdaging op een rijtje: 

  • No waste… niet zomaar spullen of eten weggooien als het nog ‘werkt’
  • Koop tweedehands i.p.v. nieuw zodat er niks nieuws geproduceerd wordt
  • Koop groen, gif-vrij, eerlijk, (zo mogelijk) lokaal, slavenvrij
  • Gezond eten, sporten en goed slapen
  • Boeken lezen en verhalen schrijven waar de (zoektocht naar de) waarheid centraal staat
  • Minstens één goede daad doen per dag
  • Informeer jezelf: Bekijk van een paar merken die je normaal gesproken koopt of ze in betrouwbare nieuwsberichten staan i.v.m. slavernij of giftige stoffen

Het is nog niet elke dag gelukt maar ik ben een eind op weg.

Tot slot:

Je bent zelf verantwoordelijk voor de dingen (goed/slecht) die je in je lichaam stopt. Je kiest zelf naar wie of wat je je geld brengt (goed/slecht). Geef je geld, tijd & talent aan goed. De fluisterende waarheid is vaak moeilijk te horen maar als je waarheid zoekt zal je hem vinden. Je (on)bewuste keuzes zijn eenvoudig terug te vinden op je online bankafschrift en boodschappen bonnetje. Alle beetjes helpen, echt!

P.s.: Sorry for the Dutch writing. It’s saturday morning and I’m a bit lazy.

Auckland (Maori: Tāmaki-makau-rau)

 

 

This afternoon I went up the highest vulcano of Aucklands North Shore. The view is amazing (day or night) and you can drive all the way to the top. It’s my fourth time in Auckland. The 31st of August we arrived here and took a bus the 1st of september towards Kawakawa. In Kawakawa I stay with my new friend Jen, her Maori husband Warren and their almost 5 years old son Jaykob. They will go to Holland for Sinterklaas and Christmas so I can do some house-sitting during that time and we are practicing Ducth with Jaykob. Since I’m there I bought a car, found a job that I love, bought running shoes and started with workouts. I have such an amazing time!

The second time I was in Auckland was the night of the rugby game we saw from the Allblacks against South Africa. It was a goosebumps moment when they did the haka and they got the highest score ever in their own country! Most of our family and friends know that Kevin and I had more differences then we thought and decided to go our own way. After the rugby game Kevin left with his pushbike (the New zealand word for bicycle) and went off to a farm.

The third time I went here to see some Kyokushin Karate fights. Jen is coach of Justin and he had to fight last saturday. Unfortunatly he lost but it was very interesting to see. It makes you feel like you want to fight and at the same time you bite your teeth because it looks so painfull. At the highest level they actually fight without any protection on their hand and legs. To get used to the pain they sometimes even let someone hit them with a baseball bat. No pain, no gain, they say right? The evening before I had an unforgettable dinner at restaurant Daruma Sushi Go Around and after this my favorite icecream at Ben & Jerry’s! I had a great weekend that I topped off with a visit at Tony and Guy to treat myself with highlights (and a head massage and a glass of wine, oh and another glass of wine…. I love this barber Patrick Willem Knol!).

Now I’m back to meet some new friends who really make me feel like home and are welcoming me into their house. I keep on being amazed how many nice and good people there are around the world. With all the crazy, bad things that are happening in the world it can make you feel sad. But we can’t let fear get in to the way of all the good things. Keep believing in the good and you will see that good is all around us… everywhere.

A special thanks to Jen, Warren and Jaykob, the Alfresco’s team, family Heihei and my barber Patrick 🙂

Papa ik ben Azië-moe

Inmiddels 83 dagen geleden zijn we vertrokken uit Nederland. Dat is bijna 3 maanden. Zo lang ben ik nog nooit weg geweest en volgens mij Kevin ook niet. We streven een ideaal na. Iets wat veel mensen graag hadden willen doen of zouden willen gaan doen maar vaak het geld of lef er niet voor hebben. Een droom om niet meer vast te zitten in het leven zoals het hoort en tot een besef te komen waar het echt om gaat. Hoe staat het er nu voor?

Gisteren stuurde ik een whatsapp bericht naar mijn vader. “Papa ik ben Azië-moe”, stond er in. Die zin speelde vanochtend weer door mijn gedachten. Waarom kan ik niet gewoon lekker genieten van Azië met haar prachtige natuur en zonneschijn?

Zoals de meeste mensen wellicht weten reizen Kevin en ik low budget. Dat wil zeggen we proberen ons aan een budget te houden van ongeveer 25 euro per dag. Daar doen we alles van: vervoer, eten, drinken, een slaapplaats en het kopen van tandpasta en shampoo.

De eerste reden is dat we zo lang mogelijk willen genieten van het reizen. De meeste reizigers kijken erg op tegen de dag dat je moet zeggen: ‘Mijn geld is op, ik moet terug.’

De tweede reden is vooral van mij. Ik voel me zo ontzettend gelukkig dat ik deze kans heb gekregen dat ik me erg verantwoordelijk voel om het geld goed te gebruiken. Mijn eerste doel is om een boek te schrijven over de verhalen die we meemaken en daarmee een boodschap voor de wereld achter te laten. En mijn tweede doel is om een goed doel te vinden waar ik mijn ‘rest budget’ aan kan doneren. Het geld dat ik over houd – omdat ik heb gewerkt of ergens gratis kon slapen of eten – geef ik weg. Aan wat of wie? Dat weet ik nog niet. Ideeën zijn van harte welkom.

Om binnen het budget te blijven kopen we ons eten zo goedkoop mogelijk. Daarvoor moeten we soms verder lopen om buiten de toeristische gebieden te komen maar dat vinden we geen probleem. Het probleem is alleen dat we overal, maar vooral in Indonesië, merken dat de mensen ons een ‘witte prijs’ geven. Als een lokale prijs normaal gesproken 10.000 roepie is dan vragen ze aan blanke mensen vaak het dubbele.

Meestal gaat daaraan vooraf dat ze vragen waar je vandaan komt en hoe lang je hier bent. Dan kunnen ze een goede inschatting maken hoeveel geld ze aan je kunnen vragen. Inmiddels proberen we hier creatief mee om te gaan. We stellen de vraag terug en hebben veel verschillende reacties geprobeerd. We komen van de planeet aarde, we komen uit onze moeder, we wonen nu hier, we komen van Mars, we komen uit Utopia (deze hebben we van de Chief Happiness Officer van Ticket To The Moon). En dan hebben we ook een paar creatieve antwoorden op de vraag van de tientallen taxi chauffeurs of straatverkopers die van alle kanten op ons af komen: ‘Waar ga je naartoe?’.  We gaan naar de wc, naar de hel (ga je mee?), naar de maan, naar de haaien. Of stellen ook deze vraag meestal terug. Waar ga jij naartoe?

Zodra we weten wat een normale prijs is en iemand vraagt meer, dan lopen we direct door naar de volgende. Tot we iemand tegen komen die ons een eerlijke prijs geeft. Zo was er gisteren een man die ons een heerlijke nasi goreng maakte voor een eerlijke prijs 12.000 roepie. Toen hij aan het koken was kwam zijn vrouw er aan en vonden we de prijs van een flesje ice-tea ineens toch wat duurder worden, ze vroeg er 5000 roepie voor. Uiteindelijk mochten we met de vrouw afrekenen, die ineens 15.000 rekende voor de nasi goreng die haar man voor 12.000 roepie aan ons had verkocht. En zo gaat het elke dag, overal. Zodra je denkt een eerlijk persoon te hebben gevonden en je blij bent met iemand die zijn prijs niet baseert op je huidskleur, komt er al snel weer iemand voorbij die geld ruikt en je meer wil laten betalen.

Vandaag heeft Kevin gezocht naar een eerlijke prijs om een boot ticket te kopen naar de Gili eilanden. Bij de rederijen zelf vroegen ze 1.500.000 per persoon enkele reis. En uiteindelijk na 5 uur te hebben rondgereden met de scooter hebben we voor 2 personen een retour ticket gekocht voor 1.000.400 roepie. Vermoeiend om zo ontzettend veel moeite te moeten steken in het vinden van iemand die je een ‘eerlijke’ prijs wil geven.

Bij het inchecken eergisteren ging het ook behoorlijk mis. We hadden iets geboekt via booking.com en zagen bij aankomst dat de foto’s totaal niet overeen kwamen met de werkelijkheid. De bedden waren vies, het zag eruit als een bouwval, ze hadden lekkage en de wc’s waren zo vies dat je nog liever een luier om zou doen. We hebben ons geld pas terug gekregen nadat de politie erbij gekomen was omdat ik gedreigd had de balie medewerker zijn telefoon door de wc te spoelen.

Het laatste probleem dat we hebben is dat in de niet toeristische gebieden iedereen met ons op de foto wil. Ze zien witte mensen als speciaal en willen een foto maken die ze op Instagram kunnen delen. Op de vraag waarom ze een foto willen maken krijg ik nooit een goed argument dus krijgen ze ook geen foto. Het enige wat ik blijf zeggen is dat witte mensen niet anders zijn. We zijn hetzelfde, één grote familie. Ik ben niet speciaal. Het gevoel hun idee te ondersteunen dat witte mensen speciaal zijn gaat mij te ver en ik wordt er treurig van dat witte mensen in Azië zo ontzettend positief én negatief gediscrimineerd worden. Op dit moment zitten we binnen terwijl het een prachtige dag is. We willen rust. Even niet de confrontatie aangaan en we genieten nu van heerlijk Balinees eten dat onze Airbnb-gastvrouw ons net gebracht heeft.

Papa ik ben Azië-moe. Iedereen hier wil me te veel laten betalen, overal vallen ze me lastig omdat ze me iets willen verkopen en ze vinden me speciaal omdat ik wit ben.

Hopelijk wordt mijn visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland snel goedgekeurd.

Chicken church – Bukit Rhema Gereja Ayam

 

Finally! The big Day of the chickenchurch was there. Kevin read already a few years ago an article about a mysterious church with the shape of a chicken in the middle of the jungle of Java – Indonesia. The church was started to build in 1988. With almost no money and lot’t of help of local people a man with a vision could realize his project of a church for every kind of believs. In this place, muslims, buddists, christians prayed next to each other. Until the year 2000 the building was even used as a therapie centrum for everybody who needed help. Drug addicts came here as well as people with mental problems to get new energy and hope on this mystical place. After this the church stood empty in the middle of the jungle for years.

Story that I read 2 years ago

Normally Kevin was not interested in churches and praying, but this information fascinated him so much, he couldn’t get it out of his head. Maybe it was the idea of united believing in good instead of separating in religions, maybe it was the idea that everybody who needed it could get new energy, maybe just the idea of the building in the middle of nowhere with the funny chicken shape or simply just the fact that all of this so unrealistic and seems to be so unreachable as it’s at the other side of the world. But this unique combinations were just worth it to be seen.

 

We started from our hostel in Yogyakarta on a scooter at 6 am for the 1,5 h ride on a busy street with a crazy mix of trucks, cars, scooters and even lot’s of cyclers. Most of this people on the road went to the famous temple Budurbudur and probably never heard about the real attraction in the area. The fresh morning breeze let us forget all the noise and dirty smog around us and we were just happy and excited for our highlight. After we passed by the temple there was no traffic anymore and the roads got worse. When we arrived in a small town next to the chicken church we could already feel the peaceful atmosphere. It felt like no tourist ever passed by here even if the big famous temple is just a few kilometer away.

Suddenly we stood in front of a guy who wanted us to leave the scooter on a payed parking spot in the middle of the jungle. He explained us that we have to park the scooter here for our own safety as the further road is too dangerous to drive for us. In the moment a local just passed by on the road with his scooter. To dangerous? Haha! This is totally not what we expected. We wanted to see the chicken church because it’s NOT and tourist attraction and we DON’t have to pay for every stupid thing. After a short discussion we turned around and drove away. After 500 m we took a small road in the jungle and parked the scooter next to a small house. When we stepped off, we realized that we could already see the head of the chicken church behind the jungle. We arrived!

DSCF7663

After a 5 minutes jungle trek we stood in front of this incredible building. It was exactly as impressive as I expected but also totally renovated. A investor bought it and wants to make an tourist attraction out of this. Therefore they even added some balconys on the tail of the chicken for a café. When we wanted to enter the inside of the church DSCF7589somebody asked for entrance tickets. What? Come on! That’s really not the meaning behind this building! We realized that we just skipped the ticket counter with our jungle trek and made up a story that we forgot the tickets in the scooter. They finally believed us and we could enter the chicken. After we passes by the entrance later and saw the tourist discrimination we were even happier not to support this thing with paying the entrance fee. Tourist should really pay double the price than locals. In Europe this would be unbelievable.

The architecture with the light flooded cross on the roof and the round windows on the sides was incredible. Especially if you make yourself clear that you stand in a building with the shape of a chicken in the jungle of Java, build by local people with natural building material. In the basement where some separated and hidden praying rooms. A further highlight was going up to the top in the head of the chicken. Everywhere in the head we could see paintings on the wall.

They must be from the time when it was still used as a therapy centrum. Finally we entered the top of the head and enjoyed the incredible few. What a feeling! My dream came true and even if the church starts to become a tourist attraction it was still a mysterious place. I also did what I never expected to do here. I went down in one of the praying rooms and just let my thought go in this positive vibe. Before we headed back we just stood in front of the chicken for a couple of minutes and stared on it. Just wow!

Back at the scooter we saw a old guy sitting in front of his house. His didn’t weared a shirt and we could see his bones trough the skin. He just sit on the ground and smoked a big self made cigarette. He almost didn’t had any teeth in his mouth and gave us a big smile when he realized us. We decided to give him some money as a parking fee for our scooter.

Honestly, after I saw the chicken church I could not imagine a better place to get some positive energy and believing in the good for every kind of problems.

Life forest Broga

After our two crazy days in Kuala Lumpur we went to Life Forest Broga. This is a ecological, or actually natural farm where Liang is building his perfect place for the future. He’s following a philosophy in which people are spending 50% or their time farming and 50% X. The X could be anything but tributes to society. Liang is has a background in IT and has a lot of experience in giving software training so his X is in IT. In the morning he’s working from his home and everyday at 12 o’clock  he drives to his farm where he uses a natural way of farming and gives workshops to ‘city people’.

Our first day was a lot of talking about his way of living and how he became a natural farmer. Then we saw his beautiful place in the middle of the jungle. His house was built on his own from mostly natural building materials. The furniture was made out of clay, simple but really creative wood constructions out of recycled materials. In front of his house he build a awesome bamboo porch. It had a beautiful view, perfekt for relaxing during the day and even more perfekt for people who enjoy outside camping in the jungle. We and the other two volunteers got woke up in the morning by the dogs running arround with the first sunbeams and the typical jungle noises and tried to use the colder morning hours for some farm work.

He showed us how to make a lasagne. No, not the food… It’s a natural way of preparing the ground befor the seeds before they are planted. We had to put a layer of dried grass on the soil, then a layer of fresh banana leaves, then again some dried grass and again fresh banana leaves. When we had about four or five layers we put a layer of soil on top and covered everything with dried grass as a sun protection in this extreme clima conditions. Probably they will use it for their next workshop to plant soya beans.

The next day’s we spend with some different projects. Kevin cut a tree, we made a terras and played with some mud in the rice fields. Everyday we worked for about 5 hours and Liang brought us delicious food. On top of the free stay and food we could enjoy some fresh baked bread from his wife and roasted our own coffee beans together with his friend Guan. It was like happiness in a drawer. The best coffee we ever had!

Broga itself is a small place, originally a Chinese village. The only ‘to do’ things in the area are a Chinese temple with a monkey god, Broga hill and eating fresh fish at one of the fish farms.

Our week went so fast. We worked hard and were happy with this beautiful place to stay. Liang, his family and don’t forget Guan, are very friendly and showed us again that everywhere in the world are friends. You just haven’t met them yet. 😉

The decission was hard but we finally decided to leave this beautiful place after more than 1 week to go for new adventures. Next stop: Melakka!

Hat Yai 

Our last ‘stop’ in Thailand was the business city Hat Yai. We were staying there at The aree hat yai hostel for one night and got lots of information from the guy who was working there. Not only about this great city but also how to travel to Malaysia and what/where to go next. 

In Hat Yai we walked to the night Market. There Kevin got followed an interviewed by some teanagers. When we left we recognize that really no one walkes. Even when they just have to go to a place 50 meter further, they always take their scooter or car. Not only bad for the environment, but also unhealthy. Anyway… We followed the advise of a guy to go to a nice bar. Unfortunately it was closed and we ended up buying a beer from a 7 eleven. 

Probably because it’s closer to Malaysia they could already speak much better English. And we saw more expensive and European cars. This city offers much more than the night market but we left the next day to go to Penang Georgetown.

Ko Sriboya 

After a night on the night boat we left the boat around 7 am. We walked to the bus terminal in the city and took one of the loca big busses without airco to Krabi for just 150 bath. Also here lots of people will ask you ‘Where you go?’,  and offer you an organized trip with a minivan with airco. Janneke just started asking back… Where do you go? 

The bus ride was hot. As we said we took the one without airco and it was a very hot day. We missed the last official bus stop and the bus driver brought us to a bus parking spot twoo streets further. Because we didn’t discuss what to do next we decided to go to a restaurant with wifi. There we decided to go to Ko Sriboya. 

Ko Sriboya is a small island in between Krabi and Ko Lanta. Most people are moslim and because it was Ramadan and low season we were the only tourists on the island. When we walked maybe 5 minutes with our backpack there was a lady who sayd we had to jump on the scooter. She brought us to the bungalows. A nice service we thought. But later they wanted to charge this even though we sayd we could walk. We couldn’t find food anywhere during the day, just at our own hotel. Oh, and they also had beer 😉 It was the only place on the whole island who offered alcoholic drinks. We stayed two nights, hired a scooter and drove slowly around the whole island in 2 hours. As we want to try as much different things as possible we searched during our ride for sone local food. Sounds easy, but during ramadan on an islamic island in the low season it was a big challence to find any food. Not even the few small local restaurants served anything during the day.  Suddenly we saw a girl in the village who made very nice sugar pancakes. We jumped to her with big eyes and an empty stomache and enjoyed maybe the best food on the whole island. The view from our bungalow was great, Kevin found again a coconut to open with his knife and we saw lots of rubber trees. On this island we were the attraction. There was really nothing to do.

From Ko Sriboya we wanted to go south by boat but there was just one boat, the one that took us there. So we had to go back to were we came from. We walked half an hour to the boat and took again a minivan to Nuea Khlong. And there we decided to go hitchhiking. Very fast a car stopped. A couple from Phuket brought us totally south to the business city Hat Yai!

Chumphon & Ko Phangan

 

From Bangkok we took a train to Chumphon. Because we took a train without airconditioning third class we just payed 272 bath. Buying at the station is btw cheeper. It was very hot but we could open a window to get some ‘fresh’ air.

When we arrived in  Chumphon it was already 23:00 h on a Sunday night and found two German girls who went to a hotel that was open until 23:30h. And because it seemed to be a small town we decided to book a room at the same place. A basic hotel where we had our first bunk bed. This evening we found out that the whole city can just cell beer between 17:00h and 22:00h so especially Kevin was a little bit sad. We ate very good fried big noodles next door and went to bed.

The next morning we found out that the night boat (actually a car ferry) was the cheapest way to get to Ko Tao. And at the same time we skipped a hotel night. Perfect! We spend the day to discover the city in the rain and went in the evening to the ferry. The beds were small, it was hot and we were laying in between snoring Thai locals but luckily we can sleep anywhere ;).

We arrived early in the morning at Ko Tao. The weather was bad and Janneke her leg was still not totally healed. When we decided to go for a walk she almost had a coconut on her head and decided to give her foot some rest. Kevin liked to test his rain jacket a little more and walked through the storm to find a nice place for breakfast. Unfortunately without succes. Then we walked back to the next pier where we also dropped our backpacks and found out that the boat from 15:00h didn’t go in low season. Just in time for the ferryof 10:30h we quickly bought a banana coconut Nutella pancake and jumped on the boat to Ko Pangang. This island is a little cheaper than Ko Tao and has less rain.

The boat from Ko Tao to Ko Phangan with the cheapest ferry made many people see sick, including Janneke. She never felt sick on a boat before but the pancake was maybe not the best idea.

Ko Phangan is a great island. We planned to stay maybe one week and stayed almost two! Siam Cookies took good care of us. Even though we were the only customers. We had the best bungalow with a great view and could really get our rest. Next to enjoying the weather we also saved a protected tree and took trash from the beach. Kevin found out that he can cut open coconuts with his knife and for his birthday he got to kill his self bought chicken. We saw a lot from the island but mostly we enjoyed Why Nam beach, Yoga lesson at the beach, Vegan coffee, Reggae House on Friday, sleeping at the Sabai bar of our new friends and eating at our favorite restaurant called “For U”. Of course we were at the Full Moon party but actually we think it’s already too commercial. It looked a little bit like Ballerman of Thailand.

Tips:

  • Also on this island is a water refill machine. For 1 bath you will get 1,5 Liter water.
  • For U. Restaurant has great food for 40 / 50 bath and always free drinking water.
  • The viewpoint in between Haad Rin and the next beach is more beautiful than the viewpoint at the highest point of the Island. Taking a hike saves you 250-300 bath what you normally pay for the boat trip.
  • Buy tickets at the pier to get to Surathani. And from there a local bus. Organized tours are always more expensive.
  • Extra sleep! The night boat from Ko Pangang to Surathani goes at 22:00h but we were there at 20:00h. We were tired and could already get a nice bed and sleep early. Also when we arrived at 5:00h am the taxi drivers trie to get us out of the boat but we slept without problems until 7:00h.

 

(pictures and videos follow)