The Fire Lookout

Aangezien ik veel Engels sprekende volgers heb schrijf ik dit verhaal in het Engels.
Since I have a lot of followers that speak English, I’ll write this one in English.

This morning the weather report told us that it would be better to wait one more day to go to the Sierra Buttes Fire Lookout. Today chances of being caught in rain or thunderstorm would be high and the view would be mostly ruined by the clouds. So Gary and I decided to go tomorrow and hope that our view tomorrow will be blue sky and distant lookout.

After my morning coffee and oatmeal breakfast Gary looked outside and saw that the weather here was actually not too bad. He asked e to go with him to the Fire Lookout next to Taylorsville. That seemed to be a nice replacement activity which would be only a couple miles away in stead of a two hour drive. We packed our bags with hot coffee and an extra jacket to stay warm. Up there it might get cold and windy. At the top of some of the mountains here is still some snow. Oh, this reminds me…. I haven’t even took one sip of coffee or water out of the two bottles that I took. And here is why…

We drove all the way up the mountain and Gary parked the car. It was a beautiful view over Taylorsville, Quincy, some lakes and valleys. I had to close my eyes and walked with Gary about 10 meters / 32 feet to the front. Then I could open my eyes and wow there I saw this very gorgeous lake that appeared right below me. It was created by a glacier high in the mountains, had clear water and Gary told me he even went for a swim up here once. When we sat there and just listened to the silence and to the birds singing he told me that this was the place where he really felt home. Ever since he got here with his father and now, years later, this is the place where he really feels home. I told him I can totally understand that. This is such an amazing place with clean air, lots of green valleys and beautiful mountains and views. He’s lucky to have this.

DSCF1568

He showed me around the top of the mountain and there we saw a Fire Lookout. A small wooden house. I climbed up the stairs as far as I could and could imagine myself staying here for a while just looking around to spot fires. Again at that place we just sat for a while and looked at the clouds how they shaped and became darker and darker, to finally rain down somewhere.

After one last look, when we walked to the car and wanted to go home we saw a car passing by. Gary became excited and said: “Oh that must be the man that stays at the Fire Lookout! We heard a radio earlier that morning so he must have let that on while he went shopping or something.” And Gary was right. The man stopped in front of the Fire Lookout and we walked up to him. Gary said to me: “Just wait, probably I can talk him into showing us the Fire Lookout from the inside. I’ll just tell him about your around-the-wold-tour and that you’ve never seen this before.” Well, Gary didn’t even had to put much effort in it because when we arrived we both saw that the man had his car fully loaded and starting to carry this up the stars to bring inside his house. Groceries, books, a printer and even a small trampoline. 🙂 So after greeting the man we offered him to carry the boxes up to the kitchen and to his office in the top of the Fire Lookout. Wayne, that was his name, was happy with the help and after I carried the trampoline inside – which he uses to stay in shape! – he was also willing to tell us about his job as a Fire Lookout.

The way Wayne told his stories and his energy were very intriguing. It made me think about Jan Bakker from Amsterdam and Eddy Scott from Russell. Somehow these men probably never loose their young spirit, energy and their fascinating stories. They will never forget to learn, to enjoy and to have fun. Later on, when I was back here at Gary’s log house I read Wayne his blog and I was right. His photography and his writing are truly inspiring me. I think I’ve read three stories without even blinking. The link to his blog is http://smokysunsheaven.blogspot.com/2018/ and here are some of his photo’s, that I found on his art gallery http://www.pbase.com/wwp/lookoutlife, which I found uplifting.

At the Fire Lookout he will stay most of his summer days. When the lightning strikes he has to be aware that there could be a fire starting. He’s watching through his binoculars to spot smoke and uses the radio to report this to center where they mostly send a helicopter and someone on the ground to check it. Natural fires are generally started by lightning. But last year they had a man who would start three fires at one day and several others, one even in someones back yard. He also caused a big fire close to town and got apparently 25 years to lifelong sentenced to prison. Wayne’s job is to spot the fires and make sure they can control them i time. He told us that some storms have up to 200 lightning bolts strike the earth’s surface.

Today is just another inspiring day where we, because of  ‘bad’ weather, experienced something truly unique. If you just get out of your house, new adventures are sometimes just around the corner. Life has so many gifts to discover and so many lessons and wisdom to give us. This world has so many magnificent miracles to reveal. If we just try to catch a glimpse of it, if we just understand a little part, we will find our peace, we will find ourselves. The book is endless and the story always goes on. If you go and open your eyes you will find it. If you stay where you are you may never see it.

Something special happened at the end of our visit at the Fire Lookout…

YesterdayI wrote this in my book:

Traveling the world seems to be something very special. Even though I’ve met so many people, young and old, who have been traveling or are still traveling the world. For most people the biggest surprise is that I’ve been doing a big part of my around-the-world-tour alone. They don’t understand why, would be scared of doing something like this and always tell me to ‘be careful‘. Then there’s the other group of people that I’ve met. The ones that are curious and excited and would love to do this themselves. The ones that have seen something more of the world. The ones that know the feeling of being free to do whatever you want to do and find amazing adventures. They mostly tell me ‘have fun!‘.

Today when Wayne told me goodbye…. guess what he said. 😉

Thanks Gary for this nice day and making me realize any adventure can be just around the corner of our own house.

79978238.cxPGuI7F

Monument Valley Break-down

Vandaag hoorde ik de reden dat mijn motor meer rijdt. Het is een harde les die ik als blonde dame heb moeten leren door eerst een fout te maken. Gelukkig zei de man van Mike’s Bike’s dat niet alleen blonde dames deze les op deze manier leren. Hij had met een zelfde soort motor dezelfde fout gemaakt toen hij nog mooie bruine lokken had. Ik had de ketting moeten sprayen nadat ik twee volle tanks leeg gereden had. Een ketting van een motor gaat zo’n 10 tot 15 duizend miles mee. Om die vijftien te halen moet je zorgen dat hij soepel blijft lopen en vooral niet droog wordt. Nu denk ik dat mijn ketting voor droog geworden is toen ik door Texas reedt. Daar was het erg heet en waaide het hard. Maar ja… Ik heb nooit aan de ketting van mijn Honda Nighthawk gedacht. Het spijt me lieve gele zonneschijn van me.

Toen ik van Gallup naar Monument Valley reed was het erg koud. Op een gegeven moment lag er zelfs sneeuw. Toen ik bij een tankstation aan het opwarmen was met koffie vertelde iemand dat het zou gaan regenen. Ik besloot nog een koffie te nemen en het duurde niet lang of de storm met sneeuw, regen, donder en bliksem kwam voorbij. Het vertraagde mijn dagplanning maar ik was al lang blij dat ik zelf droog was.

Toen ik even later bij Kayenta een koffie haalde bij de McDonald’s zag ik meer mensen in motorkleding. Een grote groep Harley rijders uit Slovenië stelde voor dat ik met hun mee reed naar Monument Valley. Toen we dichterbij kwamen voelde ik mijn motor haperen en omdat ik ook een heftige storm voor ons zag besloot ik om even te stoppen. Ik dacht dat het beter was als ik terug zou rijden naar een plaats waar iemand kon bekijken wat er met mijn motor aan de hand was. En ik kwam liever niet in die storm terecht. Toen ik daarna draaide om terug te rijden schoot de ketting er af. Ik kon wel starten maar ging niet vooruit. En het maakte een raar geluid. Ik stond toen op een oprit van een vrouw die daar woonde. Een Native American Navajo vrouw hielp me. Ik had namelijk al ongeveer twee uur geen bereik met mijn telefoon du ze bracht me naar een hotel waar ik gebruik mocht maken van wifi en hun telefoon. Ik belde de verzekering en die regelden een sleepbedrijf. De dichtstbijzijnde was ongeveer drie uur bij me vandaan. Flagstaff was waar ik naartoe gebracht zou worden. Ondertussen had ik via couchsurfing ook een plek gevonden bij Kevin Kent war ik de komende dagen mag blijven. Hij heeft een heerlijk bed voor me en we gaan over een uur naar Phoenix om te gaan salsa dansen.

Zomaar even een korte update…

Natgeregend – Lafayette, Georgia

Mijn motortrip begon perfect. Prachtig weer en veel km of nee Miles afgelegd. Van Shippensburg naar Knoxville waar ik via Couchsurfing een slaapplek gevonden had. Vanochtend begon het redelijk maar al snel begon het te regenen. Ik stopte om te tanken en haalde koffie bij de McDonalds om op te warmen. Daar zit je dan… Toen ik het weerbericht bekeek werd het nog leuker. De komende vier dagen regen. Niet een beetje, veel regen. Ik moet er dan maar gewoon doorheen, dacht ik.

Na een tijdje kwamen er drie mannen naast me zitten. Ze vroegen of ik een lekker dagje op de motor had. Ja heerlijk, zei ik. De komende vier dagen regen. Ze hadden alledrie hetzelfde shirt aan. Horen jullie bij een club? Vroeg ik. Nee, we zijn aan het werk. Was hun antwoord. Toen ze vertrokken gaf een van de heren een briefje met een naam, adres en telefoonnummer. Als ik wilde kon ik langs komen, zei hij. Vroeger hadden ze ook wel eens zendelingen thuis. Het adres lag niet helemaal op de route maar ik hoefde er ook niet voor terug rijden. Uiteindelijk besloot ik te bedanken en verder te gaan naar New Orleans. Maar dat was de verkeerde keuze. Na een volgende 60 Miles moest ik tanken en was ik helemaal doorweekt. Het water was van boven in mn waterdichte schoenen gelopen en mn voeten stonden onder water. Mn handschoenen waren ook helemaal nat. Ik besloot het papiertje uit mijn portemonnee te halen en stuurde een bericht. Het deed me denken aan het briefje dat ik in New York aan die man had gegeven. Project offline is opeens heel eenvoudig. Nu zit ik in Lafayette in het huis van de aardige jongeman. Eerst hebben we mijn kleren in de droger gedaan, daarna heb ik een hete douche genomen om op te warmen en nu drink ik een warme chocolademelk. Toch fijn dat een offline gesprek en briefje je net zo makkelijk als Couchsurfing weer naar gastvrije mensen brengt. We gaan straks sushi eten. 🙂 Het gaat goed.

Mijn motor staat droog en veilig in de garage. 🙂

Hier een paar foto’s van Lafayette, GA:

Project Offline

Er zijn een aantal redenen die mij er toe hebben gebracht om de komende tijd de focus nog iets meer op offline te leggen. Mijn Facebook is helemaal verwijderd. Ook al duurt het tot 3 mei tot dat officieel is, ik heb het al niet meer op mijn telefoon en mijn laptop heb ik thuis gelaten. Graag communiceer ik via een telefoongesprek, sms, WhatsApp, Hangouts, per email of per post. Er zijn al een aantal hele lieve mensen geweest die mij een persoonlijk kaartje hebben geschreven. Vanuit mijn hart wil ik jullie hiervoor bedanken en een antwoord zal zeker nog komen.

Als je met een pen op een kaartje schrijft denk je ineens veel meer na over wat je iemand wilt vertellen. Er is namelijk maar een beperkte ruimte. Dat maakt meestal dat alleen het echte belangrijke genoemd wordt. Dat vind ik erg prettig. Online kan ik soms lastig vinden wat echt belangrijk is en voor je het weet ben je een half uur verder met het bekijken van onzinnige webpagina’s. Ook ongewenste mail zou bestraft moeten worden. Ze stelen zomaar een minuut van mijn tijd. En als er maar 1 per dag was die dat deed dan was het nog te overzien. Maar meestal zijn het er een paar.

Ook het online daten heb ik achter me gelaten. Laatst zat ik alleen in New York in een restaurant. Ik bestelde een Leffe Blond en begon in mijn boekje te schrijven zoals ik dat vaak doe. De sfeer was er goed en het was de tweede keer dat ik daar even ging zitten. Toen ik voor me uit keek zat daar een man alleen. Hij was goed gekleed en had een interessante en mooie uitstraling. Hij zat bij het raam en ik keek naar de linker zijkant van hem en zijn tafeltje. Op de tafel stonden twee glazen water en lagen voor twee personen bestek. Ook lagen er twee menu’s. Hij had ook een glas Leffe Blond voor zich. Terwijl hij daar alleen zat keek hij twee keer kort op zijn telefoon, bestelde nog een biertje en keek rustig voor zich uit. Ik begon over hem te schrijven en vroeg me af op wie hij zou wachten. Als hij alleen gezeten had was ik er naartoe gelopen om te vragen of hij misschien liever samen alleen zou zitten. Eerder die week had ik alleen aan tafel nog even Tinder bekeken. Misschien zijn er leuke mannen in de buurt. Dat had geen succes. Deze keer besloot ik het anders te doen. Offline. Ik scheurde een hoekje van een pagina van mijn boekje af en schreef daarop: Hi vreemde, je bent leuk. Als je een drankje wilt… ik zit alleen. En op de achterkant schreef ik mijn naam en telefoonnummer. Toen de serveerster langs kwam zag ik dat ze hem de rekening bracht. Oh nee! Maar ik vroeg haar alsnog het briefje aan hem te geven.

Links van mij zat een vrouw met haar man te eten. Tenminste daar leek het op. Ze had zich op ons beide en zag het gebeuren. Ze voelde denk ik net als ik de spanning stijgen toen de serveerster met het briefje naar hem toe liep.

Toen hij het briefje kreeg keek hij naar me en lachte. Gelukkig, dat was een prettige en ontspannen lach. Daarna bracht de serveerster hem een pen. Ik dacht dat hij zijn handtekening moest zetten voor de rekening maar hij bleef wel erg lang schrijven. Daarna pakte hij zijn tas en jas en liep naar me toe. Hij had een briefje voor me en terwijl hij die aan me gaf hielden onze beide handen een tijdje dat briefje tegelijk vast terwijl hij tegen me zei dat hij het erg waardeerde. Hij zou graag een andere keer met me een drankje doen maar helaas was hij inmiddels onderweg naar een andere afspraak. Terwijl ik de warmte van zijn hand nog voelde en genoot zijn mooie lach liep hij naar de uitgang en vertrok. Het briefje bewaar ik goed maar helaas staat daar geen naam of nummer op. Maar zoveel spanning en plezier van offline ‘daten’ heb ik lange tijd niet gehad.

De vrouw links van me keek me dolgelukkig aan en deed haar duim omhoog. Ik lachte terug en genoot nog lang na van deze ‘meetcute’ zoals ze het in de film The Holliday omschrijven. Die film moet iedereen trouwens een keer zien. Een van mijn favorieten.

Gisteren heb ik weer een tweetal liedjes gezongen bij de open mic van The Thought Lot in Shippensburg. Daar heb ik heerlijk genoten van live muziek, cabaret. Wat is het leven mooi.

Morgen vertrek ik op mijn motor om door Amerika te touren. Dat zal ik weer zoveel mogelijk offline doen. En af en toe hou ik jullie op de hoogte van een paar leuke offline meetcutes :).

Liefs mij

P.s.: Als je dit liever offline leest mag je dit natuurlijk ook gewoon uitprinten ;).