Dag 13 & International Woman’s Day

Het is vandaag dag 13 aan land. Bijna drie weken geleden, zaterdagavond 24 februari, gingen we aan land in Valdivia. Op dinsdagmiddag 27 februari arriveerde ik in Shippensburg. Toen Alan me die middag ophaalde van het vliegveld in Washington en we op de weg terug in een file terecht kwamen begon hij te zuchten: “This is America: trucks, malls and cars.” Later die dag zei Alan: “I want to go back on the water”. Hij is sindsdien druk online boten aan het bekijken zodat hij zo snel mogelijk weer de zee op kan gaan.

Het is erg moeilijk om een ritme te vinden. Maar ik weet dat een ritme belangrijk is. Daarom heb ik besloten weer ‘terug’ te gaan in het ritme dat ik had. Gisteravond heb ik mijn mobiele telefoon zo ingesteld dat hij zichzelf uitschakelt om 23:00 uur en weer aangaat om 7:00 uur. Mijn wekker gaat om 7:00 uur, ik ging uit bed, deed 5 keer een zonnegroet en besloot de douche nog even over te slaan omdat we zo gaan zwemmen. Daarna dronk ik een glas water, maakte ik een kop koffie en besloot die buiten op te drinken. Ik liep met de hond, Boba, een groot rondje buiten om het huis waarbij ik zijn bal zo ver mogelijk weg gooide en hij deze braaf terugbracht. Het was erg koud maar de vogels floten en de zon scheen op mijn gezicht. Rond 8:00 uur maakte ik mijn havermout ontbijt en toen begon het serieuze werk. Er waren een aantal berichten in ‘Mijn Overheid’ en de hardlooplegging die ik gisteren gekregen had heeft een klein gaatje dus die moet geruild worden. Na het ontbijt moeten eerst de saaie dingen geregeld worden. Zodat ik daarna leuke dingen kan regelen, zoals het schrijven van een blog en een planning maken voor mijn reis.

Het leven gaat door. Die zin begrijp je ineens erg goed als er iets gebeurt waarbij je het liefst even stil staat. Taya is gezonken. We zijn gered op de Stille Oceaan. Maar hier en nu gaat alles gewoon weer door. Mensen krijgen baby’s, gaan uit elkaar, gaan hun huis verbouwen of zijn bezig met een nieuwe baan. Tijd is beperkt en we willen het allemaal zo goed mogelijk gebruiken. Op een of andere manier voelt het alsof alles snel moet. Misschien komt het doordat Alan en ik zo lang op zee geweest zijn. Daar wordt je niet ‘lastig gevallen’ door nieuws, berichten, telefoontjes, verwachtingen etc. etc. Op zee hadden we rust. Ik ben gaan nadenken hoe ik dat gevoel op land terug kan krijgen.

Hier mijn stappenplan om tot mezelf te komen en de rust terug te vinden zoals ik dat voelde toen ik midden op de oceaan was:

  1. alleen zijn (ook met twee mensen op een boot kan je ‘alleen’ zijn),
  2. in de stille natuur (zoals een tuin, een bos, het strand, een rivier, de maan, een sterrenhemel)
  3. weg van apparaten (zonder telefoon, klok, laptop, camera, auto)
  4. wees stil en observeer (kijk naar de lucht, luister naar de vogels, voel de wind, ruik de natuur)
  5. doe dit minimaal 15 minuten

Mocht ik ooit weer een huis kopen dan zal dat zeker een huis zijn waar ik deze rust kan vinden en mocht ik een restaurant beginnen dan zal het op een plek moeten zijn waar ik deze rust kan vinden. Als ik terug ga naar Nederland zal ik tijdelijk bij mijn ouders wonen. Daar is gelukkig een mooi natuurgebied om de hoek. Ik raad het iedereen aan om regelmatig een wandeling te maken. De extreme wisseling van pure rust, stilte en sereniteit naar files met vrachtwagens, boodschappen moeten doen in een mall en de afleiding van mobiele telefoons, tv en laptops heeft mij nog meer doen beseffen hoe belangrijk ‘terug gaan naar de stilte in de natuur’ voor mij is. En het is al bekend dat het horen van auto’s (als je naast een snelweg woont) zelfs invloed heeft op hoe gelukkig mensen zich voelen in hun huis.

In deze eerste weken aan land heb ik al verschillende momenten gedacht dat ik de snelheid van gesprekken, de snelheid van gedachten en de snelheid van het nieuws bijna niet kan bijbenen. Waarom moet de wereld zo snel? Politica zullen wel gek moeten worden. Regels die snel moeten veranderen. Wetten die snel gemaakt moeten worden. Vroeger leerde ik dat mensen meer fouten maken als je sneller gaat. Volgens mij moeten we langzamer. Langzamer. Nog langzamer. Ja, nog langzamer. Gun jezelf een beetje rust vandaag. En volgens mij moeten we ook onze leiders meer tijd gunnen om de juiste beslissingen te maken zodat we niet gehaast in ‘half gebakken’ oplossingen terechtkomen die we later weer moeten aanpassen omdat het niet werkt. Misschien voelt het alleen voor mij zo omdat ik vanaf niets naar alles gegaan ben. Maar misschien maakt dat mijn zicht op zaken juist even een beetje realistischer. Ik zit er nog niet midden in. Ik heb de gedachten en het gevoel van de zee nog in me zitten en ik weet maar al te goed hoe het is om je telefoon uit te zetten. En geloof me…. dat voelt goed!

Terug komen in mijn ritme is lastig. Maar mijn ochtendritueel staat vast. Ook dat raadt ik iedereen aan. Maak een paar rituelen voor jezelf waar je tot jezelf kunt komen. Drink je koffie buiten met je gezicht in de zon. Ook al is het koud, het zal je goed doen!

Vandaag is het International woman’s day. Voor mij een dag om te beseffen dat er nog steeds veel gevecht nodig is om tot gelijkheid te komen. De wereld behandeld mannen en vrouwen nog steeds ongelijk. Er zijn nog steeds kindhuwelijken. Vrouwen worden nog steeds onderdrukt. Vrouwen verdienen nog steeds minder geld dan mannen voor dezelfde functie en er zijn nog steeds te weinig vrouwelijke leiders. Iedereen moet beginnen te beseffen dat succesvolle vrouwen, net zoals succesvolle mannen, soms hard moeten zijn en soms fouten moeten maken. Vrouwen mogen, net zoals mannen, risico’s nemen en dingen uitproberen. Dat is nodig. En mannen mogen, net zoals vrouwen,  gevoeliger en zorgzamer zijn. Mijn droom is dat de wereld gelijkwaardiger wordt, we samen zorgen en samen leiden. Internationale vrouwendag helpt ons herinneren dat we er nog niet zijn. Nog lang niet.

Vecht voor het goede, zeg nee, maak fouten, wees hard, verwen jezelf, gun jezelf rust, wees gevoelig, wees zorgzaam en wees lief voor elkaar.

Liefs,

Janneke

Gered op de Stille Oceaan

We zitten in de woonkamer van Alan en Katy. Hij heeft net de open haard aangestoken en het vuur maakt een knetterend geluid. We zijn in Shippensburg, Pennsylvania. Hoe we hier terecht zijn gekomen voelt als een onwerkelijke reis. Ik heb het inmiddels al vaak gezegd. De afgelopen weken voelen als een film.

Onze reis samen begon op 6 januari 2018 (NZDT). Na lang wikken en wegen besloot ik met Alan mee te gaan zeilen rond Kaap Hoorn. Zo’n 5800 zeemijlen varen door de Stille Oceaan.

Alan zijn liefde voor zeilen begon toen hij als kleine jongen het Franse zeilmagazine Neptune Nautisme las. Zijn broer had het achtergelaten en Alan las het opnieuw en opnieuw. Tijdens zomervakanties ging hij met zijn familie naar Marseille waar hij eerst met een opblaasbare kano en later een vierkante optimist de Middenlandse zee overging. Zoals hij vertelde: “Waarschijnlijk ging ik veel verder dan verstandig was”. Later kocht zijn moeder het boek ‘Vagabond des mers du Sud’ van (en getekend door) Bernard Mointissier en toen Alan veertien jaar oud was las hij van deze bekende zeiler het tweede boek ‘Cap Horn à la voile’ dat hem inspireerde om rond Kaap Hoorn te zeilen.

DSCF0889

Alan verhuisde van Parijs naar Amerika waar hij Natuurkunde studeerde en tot vorig jaar als Natuurkunde professor werkte. Zijn (tweede) Taya was een sterke performance cruiser, ontworpen door Julien Marin. De aluminium romp werd gebouwd in Massachusetts. Daarna brachten ze de romp naar Shippensburg en bouwde hij zelf, met hulp van zijn vrouw Katy, de buiten- en binnenkant. In november 2010 ging Taya te water in Baltimore, die zomer zeilde hij naar New York en terug en in de jaren daarna naar Corsica, de Canarische Eilanden en weer terug naar de Chesapeake Bay.  In 2015 zeilde hij met zijn zoon, Nathaniel, via Panama naar Frans Polynesië. En vanaf daar zeilde hij Taya vorig jaar alleen naar Nieuw-Zeeland.

Mijn reis begon nadat ik vorig jaar mijn studio in Amsterdam verkocht had. Mijn doel was een grotere woning met een kleine tuin. Dit plan veranderde toen ik mijn ex-vriend Kevin ontmoette. Hij vertelde dat hij een wereldreis wilde maken en ik besloot met hem mee te gaan. De verkoop van mijn huis maakte het financieel mogelijk om te reizen en ik besloot van mijn wereldreis een boek te gaan schrijven. Het verhaal van een 30-jarige vrouw die op zoek gaat naar wat echt belangrijk is in het leven en haar zoektocht, belevenissen en gedachten deelt via haar verhalen. We vertrokken eind mei 2017 en na drie weken reizen beëindigde ik de relatie met Kevin, we bleven uit nog even samen reizen maar in Nieuw-Zeeland wilde ik alleen zijn. Via de Facebookgroep ‘Wereldvrouwen’ vond ik kamer bij Jennifer, een Nederlandse vrouw die inmiddels tien jaar in Nieuw-Zeeland woont met haar Maori man Warren en haar 5-jarig zoontje Jaykob. Ze hielp me met het kopen van een auto en ik vond werk in haar favoriete restaurant Alfresco’s. Daar sprak ik de twee Nederlandse zeilers Janneke en Wietze die mij vertelden over Alan zijn zoektocht naar een crewmember. Later bevestigden een paar oudere zeilers uit Russell, Eddy Scott en Jim & Terry Cottier, dat Alan goed voorbereid was en Taya een sterke boot was. Het zou een spannende reis worden, een levens-veranderende ervaring en ik mocht rekenen op zo’n twee tot drie heftige stormen op dit stuk.

Na ruim twee weken nadenken besloot ik mee te gaan. Samen vertrokken we vanaf Opua, een kleine haven in het noorden van Nieuw-Zeeland. De eerste week werd ik zeeziek maar gelukkig was dat na ongeveer vijf dagen over. Op maandag 8 januari moest Alan drie keer naar de top van de mast klimmen om een vastgelopen grootzeilval los te maken. DSCF9695We besloten na de tweede keer om een block naar de top van de mast te hijsen en op die positie vast te maken. Daardoor haalden we een nieuwe lijn voor het grootzeil zodat we die, buiten de mast om, zonder risico’s op blokkades konden hijsen en neerhalen. Na een paar dagen kwamen we er ook achter dat de watermaker niet werkte. Deze was in Nieuw-Zeeland nog helemaal nagekeken maar er kwam geen water uit. We hadden voldoende water maar moesten uit voorzorg wel zuinig zijn. Vanaf dat moment besloten we de afwas te doen met zeewater, wisten we dat we onze kleding niet zouden kunnen wassen en zat er ook geen zoetwaterdouche meer in. We gebruikten vochtige doekjes en ik maakte gebruik van inlegkruisjes om toch een dagelijks fris gevoel te hebben. We hadden vooral veel lol met elkaar over wie het ergste stonk en wie het langste niet gedoucht had.dab6e778-99d5-45b3-a0b6-33e0a3047f3d_large_image

Alan vertelde me dat we westenwinden zouden moeten hebben maar de weersomstandigheden waren niet zoals verwacht. De lage- en hogedrukgebieden bevonden zich niet op de verwachtte posities en we konden niet makkelijk afdalen naar de ‘Roaring Fourties’. Op 20 januari was het zelfs zo rustig dat we konden gaan zwemmen. Dit combineerden we natuurlijk met een ‘douche’. Op maandag 22 januari, dag 18, waren we eindelijk op 40 graden zuid en 153 graden west. En dat merkten we. Het was grijs, donker, koud en nat met een luchtvochtigheid van 99%. De super-blauwe-bloedmaan en eclyps hadden we helaas ook niet kunnen zien omdat de lucht volledig bewolkt was. De week er na, op woensdag 31 januari, waren we eindelijk op de helft! We staken ’s avonds een flair aan om het te vieren. Voor mijn gevoel ging het allemaal nog erg makkelijk. We hadden wekenlang geen boot gezien en genoten erg van de zee, de stilte, de zonsondergang en soms van de prachtige sterrenhemel. Inmiddels wist ik hoe ik Taya moest besturen, de zeilen moest hijsen en kon ik met gemak midden in de nacht met 20 knopen wind een rif leggen.

Op woensdagochtend 7 februari (dag 34) merkten we dat overstag gaan niet lukte. Alan kwam erachter dat we ons stuurboord roer verloren hadden. Iets wat je op zo’n moment niet kunt geloven. DSCF0891Alan stuurde direct een email naar zijn vrouw en daarna gingen we in overleg. Met het roer aan bakboordzijde zouden we misschien nog naar Kaap Hoorn kunnen varen maar daarna zou het erg lastig worden om aan land te gaan in de Falkland Eilanden. Het risico op storm was nog steeds groot en we wisten we niet hoe Taya met één roer daarop zou reageren. Het was geen eenvoudige beslissing maar de droom was voor Alan hier ten einde. We besloten na onze koers te wijzigen naar Puerto Montt in Chili. Dat betekende ook dat Kaap Hoorn dit jaar niet meer zou lukken. Als we het roer zouden laten maken in Puerto Montt zou het bijna herfst worden en wordt het kouder en zijn de weersomstandigheden niet geschikt om rond Kaap Hoorn te zeilen. Wellicht zou Alan de reis volgend jaar nog kunnen proberen maar de kosten voor zo’n reis zijn hoog en zijn vrouw zat dit jaar al maandenlang alleen thuis. Ze had begrip voor zijn droom maar moest hem al die tijd missen. Ook Alan had het er moeilijk mee. Het liefst zou hij de reis met haar maken maar helaas was een oversteek voor Katy, zoals voor velen onder ons, niet weggelegd. De angst voor wat er zou kunnen gebeuren was bij haar meer aanwezig dan bij ons. Het was dus onzeker of hij zijn jongensdroom nu ooit nog waar zou kunnen maken.

Vrijdag 16 februari kwamen we terecht in het midden van een storm met 56 knopen. We hadden geprobeerd de storm te ontwijken maar hadden blijkbaar de verkeerde beslissing genomen. De avond ervoor had Alan een Jordon series drogue (zee-anker) aan de achterkant van Taya het water ingelaten en de meeste onderdelen van de windpilot verwijderd zodat deze niet zou beschadigen. We waren er klaar voor en de wind werd steeds sterker. Zo tussen 6:00 uur en 18:00 uur kwam de storm over ons en rond lunchtijd zaten we er middenin. Na een enorme golf hoorden we ineens iets. De drogue was door de kracht van de golf te er naar voren gegaan en was om on enig overgebleven roer gehaakt! Zonder twijfel besloten we snel onze kleding en laarzen aan te trekken, ons harnas om te doen en gingen we de kuip in. Alan had een lijn vastgemaakt aan het touw van de drogue aan bakboordzijde zodat we deze niet zouden verliezen. De lijn trok hij om het roer waarna hij de drogue aan bakboordzijde los haalde van Taya. Hij stond op zo’n 30 cm aan de achter- en buitenkant van de kuip terwijl hij dit deed en ik stond klaar om hem aan boord te trekken als hij zou uitglijden. Toen ik de enorme kracht zag van het touw van de drogue was ik verbaasd dat Alan het nog steeds vasthield. Hij kreeg het zelfs voor elkaar om het touw weer vast te knopen aan Taya. Ongelooflijk wat adrenaline met een mens kan doen! De dag na de storm, toen de wind gedaald was tot 26 knopen haalde Alan alleen de drogue weer in de boot. Hij maakte gebruik van de lieren aan beide kanten om stuk voor stuk de drogue-lijnen binnen te halen. Er waren zo’n 15 kegels gescheurd maar de overige 85 waren nog in orde. Op zondag 18 februari deden we wat kleine reparaties. De drogue had de hydrogenerator en de windpilot beschadigd en er waren een paar bouten los van de autopilot waardoor er een beetje water naar binnen stroomde. Na de reparaties gingen we verder.DSCF0356

aba7692e-ca0b-4ab9-9b67-5ba86f2571ee_large_image

Video: https://youtu.be/7i-bm5AN06Q

Op dinsdag 20 februari kwam bij mij het besef. Nog maar 800 miles te gaan. Het zou nog ongeveer een week duren voordat we aan land zouden komen. Ik was van de zee gaan houden. De stille, ruige, mooie, lieve, wilde, sterke, grijze, blauwe, grote oceaan. Vroeger was het een troost vanaf het strand. Heerlijk uitwaaien en genieten van het eindeloze uitzicht en de prachtige horizon. Nu is het een liefde geworden. Vluchten van de werkelijkheid, een zijn met de natuur, rust en tijd om na te denken. Ik zou haar stilte missen, haar sterrenhemel en haar sterke wind die de zeilen van Taya vulden. Die avond stond ik wel een uur in de kuip met de zon op mijn rug voor me uit te staren. Ik keek naar de zee, naar Taya, naar de zeilen, naar de lucht, de vogels en de horizon en ik werd er emotioneel van. Twee tranen rolden over mijn wang. Het was zo prachtig. De wereld is zo mooi en zoveel mensen beseffen dat niet. De natuur is waardevol en ik zong die avond het lied dat ik eerder had geschreven: Mens ik heb je lief, wereld ik heb je lief. Zorg goed voor haar, wees lief voor elkaar.

Kort nadat ik mijn verhaal had geschreven vertelde Alan dat we het tweede roer verloren hadden. Het bakboord roer was ook weg. Het leek alsof het recht was afgezaagd, net zoals bij de andere kant. Deze keer geloofde ik het echt niet. Het was onwerkelijk. Ik vroeg hem meerdere keren of hij het wel goed gezien had. Maar het was echt… we waren stuurloos. Alan schreef rond 21:50 uur een bericht aan zijn vrouw en aan Peter van ‘The pacific Seafaerersnet’ waar we elke dag om 03:00 uur UTC ons rapport aan gaven over onze positie en de weersomstandigheden. We besloten de volgende ochtend een poging te doen om met een klein zee-anker te sturen. Dat werkte.DSCF0400 We konden met een snelheid van zo’n 3 knopen redelijk goed onze koers vasthouden naar Valdivia. Valdivia was eenvoudiger dan Puerto Montt omdat er minder stroming is. Samen dachten we dat we dit de komende twee tot drie weken nog wel vol konden houden. We zouden het weer goed in de gaten moeten houden zodat we op tijd hulp konden vragen wanneer het te gevaarlijk werd. Maar rond 9:00 uur, na het testen en overleggen lazen we in een email van de MRCC dat er een Chinees vrachtschip, de Nanjing Express, onderweg was naar ons. Ze schreven dat er een aantal stormen aan zouden komen en dat dit onze enige kans was. Hierna zou het erg lang duren voordat er weer een schip op onze route zou zijn.

De Nanjing Express had die ochtend rond 3:40 uur bericht gekregen dat wij zonder roer 230 miles ten zuid-westen van hun waren en hadden om 6:00 uur hun koers gewijzigd naar ons. Ze waren met een leeg schip onderweg van Noord-China naar Corral om daar het schip vol te laden met houtsnippers. Alan moest beslissen of hij de hulp van het schip wilde accepteren of niet. Voor de duidelijkheid: Als we de hulp zouden accepteren zouden we Taya verlaten en moeten laten zinken. Jarenlang werk, voorbereiding, herinneringen en ontzettend veel waarde aan spullen zou naar de bodem van de oceaan gaan. Alan schreef in een mail naar zijn vrouw Katy de volgende vijf redenen:

  1. De komende dagen zijn er geen andere schepen in de buurt om hulp te bieden en ook al werkt het sturen met de drugue in de huidige weersomstandigheden, we hebben frontale weersystemen in het vooruitzicht met windstoten van 45 knopen.
  2. Ik ben verantwoordelijk voor Janneke haar leven. En ook al was ze nog steeds gewillig om door te gaan, de risico’s zijn significant hoewel niet onoverkomelijk.
  3. Vrienden en familie hoeven zich geen zorgen maken over onze veiligheid de komende twee tot drie weken.
  4. De kustwacht heeft inmiddels al een schip zijn koers laten wijzigen om ons hulp te bieden. Ze weten wat ze doen en hun mening is extreem belangrijk.
  5. Vanuit financieel oogpunt, ook al is het een groot verlies, als ik de actuele waarde van de boot, de reparatiekosten en de reis naar huis bereken is het verlies dragelijk.

Hij vond de beslissing verschrikkelijk om te maken maar het was waarschijnlijk de juiste. Taya was nog steeds sterk en waarschijnlijk konden we nog best een storm overleven met gebruik van de drogue maar dit was de verstandige keuze. Nu was het rustig en konden we veilig aan boord gaan van de Nanjing Express. Nadat hij zijn email geschreven had ging hij in de saloon zitten op de bank, leunde achterover in het kussen en sloot zijn ogen. We spraken niet veel. Mijn gevoel werd uitgeschakeld en ik probeerde uit te zoeken wat ik mee kon nemen. Eerst probeerde ik mijn grote backpack zo klein mogelijk te maken en daar de meest belangrijke spullen te doen, maar dat was te zwaar. Daarmee kon ik niet eenvoudig een touwladder opklimmen. We besloten alleen een kleine backpack mee te nemen en ik begon foto’s te nemen van dingen die ik niet mee kon nemen. Kaartjes, brieven, een duik-logboek, kleding en de Bijbel die ik van mijn vader gekregen had. Terwijl ik aan het selecteren was bleef Alan liggen. Tot ik hem vroeg of hij niet wilde uitzoeken wat hij mee wilde nemen. Ik stelde voor ook voor hem nog foto’s te maken van dingen die hij achter moest laten. Na een diepe zucht begon hij ook met het inpakken van zijn tas.

Rond 23:30 uur was de Nanjing Express bij ons. We zagen het schip al van grote afstand. Het was een rustige avond. Alan had het zeil nog steeds gehesen en we schenen met een felle lamp op het zeil zodat ze goed konden zien waar we waren en waar de voorkant was. Ze kwamen van het noord noord-oosten en Taya lag met de voorkant naar het westen. Voor de zekerheid deed Alan de motor aan zodat we, als het nodig was, naar achteren konden gaan. Mijn hart begon sneller te kloppen terwijl het schip steeds dichterbij kwam. We zagen dat het schip leeg was en we een lange weg te gaan hadden om boven op het dek te komen. De bemanning was foto’s aan het maken we hoorden wat Chinees geschreeuw.

IMG_20180222_022548

De kapitein (master) vroeg ons of we een lijn hadden van 50 meter die ze omhoog konden halen. Alan maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya. We waren beide erg oplettend dat deze niet per ongeluk nog ergens achter zou haken en Alan telde zo’n 80 meter. Toen het schip op een paar meter afstand was gooiden ze een lijn met een zware bal naar ons toe. Alan maakte deze vast aan ons ankertouw en we bevestigden dat ze het omhoog konden halen. We lagen nu aan bakboordzijde aan de voorkant van het schip en Taya schuurde langs de zijkant. Ook onze mast sloeg tegen de Nanjing Express en één van de zalingen brak. In de verte zag ik een ladder. Die hing halverwege het schip. Later hoorden we dat het schip 215 meter was dus we moesten ongeveer 100 meter naar achteren gesleept worden. Ze sneden ons ankertouw door en trokken ons naar achteren met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat. Tijdens deze manoeuvre gebruikten ze de boegschroeven een aantal keren om meer afstand te creëren tussen hen en ons. Ook al was het rustig, soms gingen wij omlaag in een golf en ging de Nanjing Express omhoog. Deze contra-beweging zorgde ervoor dat we soms het groene alg konden zien aan de onderkant van het schip terwijl de ladder op dat moment ongeveer 4 meter boven ons hing en even later zagen we het touwladder op gelijke hoogte als ons dek.

Ze brachten ons te ver naar achteren waardoor de ladder vlak voor de mast hing. Ze brachten een touw naar beneden waaraan Alan onze rugzakken vastmaakte. Deze trokken ze omhoog en daarna kwam het touw weer naar beneden. We beseften dat we wel een reddingsvest maar geen harnas om hadden. Snel trok ik een harnas aan en maakte Alan mij vast aan het touw. Daarna zag Alan dat de windgenerator vlak naast de ladder tegen het schip sloeg en hij stopte deze. Mijn hart ging tekeer. Het was donker. We hadden verlichting van onze hoofdlampen en vanaf de Nanjing Express schenen ze vanaf 14 meter hoogte naar beneden. Mijn focus was op het touwladder.

We gingen omhoog en naar beneden. Elk moment dat we hoog waren bedacht ik hoe het zou zijn om te gaan en probeerde ik zo goed mogelijk voor te stellen hoe ik dat het beste kon doen. Toen we weer beneden waren was ik klaar om te gaan. Vroeger met gymnastiek kon ik het ook goed. Van een kast naar een rekstok. Zo had ik het in gedachten. Daar ging ik dan. Ik stapte de kuip uit, richting de railing, ging naar voren en greep snel met beide handen de ladder vast. Daarna plaatste ik snel mijn voeten en deed twee of drie stappen. Toen zag ik de windgenerator vlak naast mij tegen de stalen romp slaan, hij draaide met hoge snelheid en ik hoorde het gesuis. Aan de andere kant sloeg de mast tegen het schip dus ik besloot zo snel mogelijk te klimmen. In een snel ritme klom ik omhoog. De bemanning hoorde ik boven mij schreeuwen en ze trokken aan het touw dat vastzat aan mijn harnas. Dat hielp om sneller te gaan. Eenmaal boven trokken ze me met vier man aan boord. Ik was kapot. Hijgend liep ik naar de plek waar ik onze tassen zag staan en ik zakte door mijn knieën. Daar zat ik dan. Veilig een paar meter achter de bemanning. Maar nu Alan nog. Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken… Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. “She looks fine. She still looks good” zei hij.

Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Het duurde drie dagen om naar Chili te varen. We konden eindelijk warm douchen en er werd goed voor ons gezorgd. We maakten dumplings om te vieren dat we gered waren, speelden pingpong en kregen een rondleiding door de machinekamer. ’s Avonds zat ik, net zoals ik op Taya deed, aan de achterkant van het schip te kijken naar de zonsondergang. Er waren weer vier albatrossen. Prachtig.

De dag dat we aan anker zouden gaan kregen we te horen dat we die avond opgehaald zouden worden door Armada. Het was zaterdag 24 februari en de Nanjing Express moest wachten tot het vloed was zodat ze de haven in konden varen. Na het ankeren kwam er een moderne boot met zwaailichten naar ons toe. Een Chileense man kwam aan boord en er werden twee reddingsvesten omhoog gehesen voor ons. We namen afscheid van de kapitein en zijn bemanning, gingen met een trap tot halverwege naar beneden en mochten daarna onze kunsten op het touwladder weer laten zien. Deze keer naar beneden. Ze hadden wel een roer en een zachte zijkant dus deze keer was het iets minder spannend. Ze brachten ons aan wal waar een ambulance met zwaailichten op ons wachtte. Ze brachten ons naar het ziekenhuis in Corral. Alles voelde een beetje overdreven maar het is blijkbaar procedure. De dokter, die zo serieus keek dat ik in de lach schoot, vroeg of we drugs gebruikten (medicijnen) en vroeg daarna of we ons goed voelden. Ze namen onze temperatuur op en we kregen een bloeddrukmeting. Ze probeerden allemaal mijn naam uit te spreken, dat was nogal lastig, dus ik zei dat ze Juanita mochten zeggen. In het ziekenhuis kreeg onze man van Armada een bericht van Charlotte. Charlotte is honorair consul (dat is een vrijwillige functie) voor het consulaat en wilde weten of alles goed met ons ging. Na het serieuze ziekenhuisbezoek werden we weer terug gereden, deze keer in een gewone auto, naar de boot en vlak voordat we de boot weer in gingen moest ik Charlotte bellen. Anders zouden de mannen van Armada problemen krijgen zei de man met een lach. Ze vertelde dat ze buiten de stad was omdat het in Valdivia, waar we naartoe gebracht zouden worden, feest was. Het was een jubileum en daarvoor waren duizenden mensen naar de stad gekomen. Waarschijnlijk was er dus ook geen plek in een hotel dus zou Charlotte proberen iets te regelen. We moesten haar terugbellen als onze immigratie in Valdivia afgerond zou zijn.

Het duurde ongeveer 40 minuten om naar Valdivia te gaan en we zagen op afstand allerlei verlichting in de lucht schijnen en hoorden de muziek. Toen we bijna in de stad waren kwam er een boot naast ons met verkleedde danseressen en dansers. Overal waren mensen. De kade zat vol en daarachter liepen honderden mensen heen en weer. Vergelijkbaar met Koningsdag of Gay Pride. Er was kermis, markt, muziek en de restaurants zaten vol. We moesten in het centrum uitstappen bij het politiebureau en werden met zwaailicht aan wal gebracht. Van ongeveer 50 dagen rust op zee naar ineens een grote chaos. Het was een andere onwerkelijke ervaring. We liepen naar het bureau en daarna mocht ik Charlotte weer bellen. Ze vertelde dat we naar haar appartement mochten gaan en ze zou een vriend van haar, Rafael, sturen met de sleutel. Ze vroeg daarna of ze de Chileense mannen mocht spreken zodat ze alles goed kon afhandelen en hun het adres kon geven waar ze ons konden afzetten. Taxi’s en bussen waren ook onmogelijk om te vinden in deze drukte. We stapten na het telefoongesprek in de auto en zeiden gedag tegen de man van Armada. Daarna reden we naar een politiebureau waar we een briefje in onze handen gedrukt kregen die we niet mochten verliezen, het was onze enige manier om zonder problemen uit Chili te komen. En daarna reed de man snel door naar het adres van Charlotte. We hoefden voor de immigratie niet eens uitstappen, ze controleerden onze tassen niet en ook het ziekenhuisformulier werd niet gevraagd. Misschien wilde iedereen snel feestvieren. Tijdens de rit zagen we een vuurwerkshow en hoorden we een drumband. In de hele stad was het feest en iedereen liep na de vuurwerkshow massaal over staat zodat we bijna niet vooruit kwamen. Aangekomen bij het appartementencomplex liep Rafael direct naar onze auto en stelde zich voor. Hij sprak met de congierge beneden bij de ingang en liep met ons naar de tiende etage om daar een korte rondleiding te geven in Charlotte haar huis. Hij nam ons daarna mee naar een restaurantje om de hoek en trakteerde ons op een burger en lokaal biertje. Heerlijk! Vers eten en bier van de tap. Dat hadden we lang niet gehad. De volgende ochtend boekte Alan voor ons vliegtickets van Valdivia naar Santiago, Toronto en als laatste bestemming Washington. Hij wilde zo snel mogelijk thuis zijn en ik besloot mee te gaan. Rust nemen klonk als een goed idee na deze gebeurtenissen. In Santiago kregen we te horen dat ik voor Canada een ETA nodig had. Deze kon ik beide online aanvragen en de goedkeuring was ruim op tijd binnen. Bij de gate vroeg ik nog of alles in orde was. Alles was akkoord zeiden ze. Maar bij het boarden kregen ze een alarm dat ik ook nog een ESTA moest hebben voor Amerika. De aanvraag was snel gedaan maar de goedkeuring was helaas niet snel genoeg binnen. Air Canada bood aan voor mij een hotelovernachting te regelen met vervoer, diner, ontbijt en lunch. De volgende dag werd ik dan om 17:30 uur weer opgehaald om met de volgende vlucht mee te gaan. Het Sheraton Santiago was centraal gelegen en ik heb de volgende dag nog iets van deze mooie stad kunnen zien. Daar zou ik zeker nog een keer naar terug willen gaan!

De volgende dag, 27 februari, rond lunchtijd arriveerde ik in Washington. De volgende dag gingen we kleren kopen en inmiddels zijn ook de hardloopschoenen besteld. Mijn telefoon en simkaart zijn op het moment nog geen beste vrienden maar ik ben bereikbaar via WhatsApp, email en Messenger. Misschien heb ik nog niet gereageerd op sommige berichten maar dit verhaal had voorrang.

Hoe gaat het nu? We komen langzamerhand terug in de realiteit. Alan is druk op zoek naar een nieuwe boot en kan niet wachten om weer het water op te gaan. Katy is dankbaar en heeft mij haar oude gitaar, kleding en een backpack gegeven. Alan en Katy hebben me meegenomen naar vrienden en gisteravond hebben we foto’s en video’s bekeken. Het is warm naast de open haard. We hebben een dak boven ons hoofd, een bed om in te slapen en we zijn gezond. We missen de rust van de oceaan en het geluid van de golven maar dat is iets om weer naar uit te kijken. Alan moet wennen aan het feit dat hij nu thuis en gepensioneerd is en weet niet wat hij moet doen. Misschien af en toe zeilen in combinatie met les geven. Hij hoopt dat er meer vrouwelijke natuurkunde professoren komen. Voor mij was hij een goede leraar. We hebben goede gesprekken gehad en dromen nog steeds over een betere wereld. Katy is actief handtekeningen aan het verzamelen. Haar doorzettingsvermogen is goud waard. We zijn blij om terug te zijn maar missen de zee.

Gedurende de storm en redding ben ik nooit écht bang geweest. Ik had vertrouwen in Alan, Taya en in de kapitein van de Nanjing Express. Ze waren sterk, kalm en wisten wat ze deden. Er komt een nieuwe Taya en op een dag gaan we weer varen.

Namens Alan en mij wil iedereen heel erg bedanken voor alle lieve berichten. Dat deed ons goed. Mijn verhalen zullen weer iets minder vaak gepost worden omdat ik voor de open haard zit en bezig ben met het schrijven van mijn boek met de titel: ‘Daarom: de Wereld’. En als ondertitel: Wat als het ons de wereld kost? Hou me vast en vertel me dat het goed komt. Dat de wereld ok is. Dat het goede overwint.

Bedankt voor jullie begrip.

Liefs Janneke

Positie: 40.02′ N – 77.27′ W
Koers: vooruit
Snelheid: z.s.m.

17e513ea-db31-4a77-b681-c13c0adc62a0_large_image

Kleren kopen

Na een gecompliceerde reis ben ik gisteren eindelijk ‘thuis’ gekomen bij Alan en Caty. Omdat ik geen schone kleren heb gaan we zo shoppen. Ik heb eindelijk weer goed geslapen. Gisterennacht heb ik in het vliegtuig maar 1 a 2 uurtjes kunnen slapen. Nu doe ik een wasje, draag ik een broek van Nathaniel (Alan zijn zoon), een ‘toeristen t-shirt’ die ik in Chili heb gekocht en een vest van Caty. We hebben net een heerlijke verse salade gegeten. Wat heb ik dat verse voedsel gemist zeg! Vanavond ga ik verder met het schrijven van het verhaal… ik vraag nog eventjes geduld van jullie. Mochten jullie nog specifieke dingen willen weten hoor ik het graag, dan voeg ik die informatie toe aan het verhaal.

What happens after 2018?

I’m sitting at the Gables to eat one of my last ‘ good’ meals. The pizzeria Hone’s was closed and the Dukes is closed because of a live music performance tonight so I decided to try the Gables this time. On the boat we have a freezer but it’s small and I shouldn’t expect more than five meals from the meat that we bought. After that it’s going to be dried and smoked meat or canned chili beans with 25% beef (which was really good compared to the other canned food). That’s why I decided to order free-range beef.

DSCF9518

The view is like a painting so beautiful and I feel very lucky to have the opportunity to enjoy the sunset from a table at the beach where I can capture every moment. I ordered a glass of red wine to go with my steak and I just received an aperitif from the chef. A small but tall glass of soup on a piece of wood that looks very cute next to my over-sized glass of red wine. The time is now. It’s very easy to enjoy this moment.

My reason to go to the beach is to write a last blog for my family and friends. My mother asked me to write another story before Alan and I leave New-Zealand. And so, here I am. I found the best spot to write this letter and I will make it a nice one. After this my mom will take over my website to write one or two blogs a week with all the information of our journey. Every day I can have contact with my parents and with this information they will be able to make a nice update for all of you. We will also give updates on low frequency radio so if anyone knows people with an unofficial radio channel, let us or my parents know and you can hear us talking about our position etc.

My thoughts went to Christmas and New Year. What did we actually do? Celebrating another year. Looking back on last year and looking forward to the next. Humans are wired to respond to short term things. It’s easy for us to focus on one year, one week or things that could happen today. That’s why we have no problems sitting too long, eating food that may cause cancer or diabetes and we don’t get scared of global warming.  The last couple of years I planned to reach goals in one year. I got my motor driver’s license, bought a motorbike, got a tattoo, sold my house and went traveling. Now it’s time to challenge myself and do something long-term.

My dinner is here…

The food is delicious and the red wine good. Some kids are still playing on the beach and in the background I can hear the music of one the famous New-Zealand reggae bands Katchafire, the Black seeds or Aaradhna that play at The Dukes of Marlborough Tavern. It’s 6:30 pm in the middle of high season. The car ferry line was huge and probably the 800 people that live in Russell are doubled by the amount of tourist that are here now. ‘City people’ who want to enjoy the beautiful silent beaches. And they are right, it’s truly amazing.

DSCF9524

Back to my New Year thoughts…

This might sound a little bit crazy but a while ago I bought a cap of ‘The Golden State Warriors’. Some people say that heaven has golden streets so I started to think about the fact that we might need more warriors for a heavenly, better and more honest world. At this time we see that there are definitely fighters who spend a lot of time and money to make this world worse place and less fair. So I’m going to see how far I can come to do something about this.

The challenge for myself this time is to focus on a five year plan that belongs to a lifelong goal. This challenges not only me but also people around me to look into the future, create a vision and make a strategically strong planning. It takes courage and the willing to take risks. It takes integrity to keep focused and making sure I have nothing to hide or fear. It takes honesty and discipline. And most of all it takes a lot of learning and fighting. Being ready to face big problems and find the truth in complicated situations.

Most of you already know that my life long goal is to make the world a better place. My five year plan towards that goal is to go into politics. What?! Did I actually say that? Yes… Last week I became a member of GroenLinks. This is the green political party in The Netherlands with a progressive left character. Even though I can’t really do something now because I’m not back yet in my lovely under the sea-level country, I support them with my membership and I’m learning a lot about this world while I travel. I’m meeting some amazing new teachers and talk about the problems the world is facing now. And yesterday Alan and I actually started to speak about making a plan for a more honest world. Who knows… maybe we will get there one day?

DSCF9532

Sticky toffee pudding…

I just finished my most delicious desert and ate too much. I didn’t listen to Gandhi’s words. I was maybe a little too greedy today because this desert was definitely not something that I needed. But well… Friday we will be leaving for two months on sea. And my ‘rule’ is: As long as you give you can also enjoy.

Yesterday we had our first time going out with Taya. It was a successful day ;). Alan and I moved Taya from dock D38 to dock K5 because the Marina had no space anymore. There’s a storm coming that already showed 26 knots on our screen and all the boats are trying to find a safe haven. We will leave tomorrow after the storm and I think we both can’t wait to start. It’s been a long time waiting. This is not about the goal, this is about an extraordinary journey.

 

I’m almost ready…

Mum and dad… You are the most amazing people I have ever met. You know this already. First of all thank you for understanding and supporting me in every step of my life. You’ve raised me with good values that gave me a strong character. Dad, you thought me not to be afraid, not to live for myself and to trust people. Mum, you gave me self-confidence and showed me compassion. When I felt down, you showed me that I can stand up myself. And when someone would sit alone, you would be the one to sit next to them. My sisters gave me the best sister-love that there is. A lot (really a lot!) of laughter and support and more than ever a shoulder to cry on and a listening ear. My brother showed me how to be a strong girl and helped me to win arm-wrestling from all the boys in my class when I was just ten years old. You taught me how to drive a car and showed me how to become a hard successful worker.

Looking back, my family truly inspired me and made me the person that I am today and my friends motivate me, support me and give their honest opinion even if I sometimes don’t like to hear it. Old friends and new friends believe in me and gave me the best 2018 I could imagine. Even though saying goodbye again is hard and I had a tear or two, I am happy I have met you and thankful to have you in my heart. One day we will meet again.

 

Looking forward, I’m sure there will be a lot more people who will inspire and motivate me. But now the journey begins to learn from an amazing man… Alan. I can’t wait!

Oh… and after 2018? My five year plan… I don’t give away too many details. That’s part of the strategy ;). Dream big but keep it simple. It doesn’t matter what you become, as long as you become a good one.

DSCF9510