Nog 19 nachtjes slapen!

De afgelopen dagen ben ik aan het uitrusten. Ik heb uitgeslapen. Langer dan normaal dus ik denk dat ik het nodig had. In Taylorsville heeft niemand bereik met mobiele telefoons en is het enige contact dat we hebben met vrienden en familie via internet. Veel mensen die ik heb leren kennen houden van hiken, bergbeklimmen, mountainbiken, raften, surfen, skiën etc. en zijn daarom ook vaak zo een halve of hele dag niet bereikbaar. Heerlijk, maar ondenkbaar in Nederland. Dan moet je gewoon je mobiel thuis laten.

Het is hier prachtig en ik geniet volop. Ook hebben we drie films gekeken: The Notebook, The Holliday en Dave. Alledrie geven een mooie boodschap en Gary en ik hebben daar nog lang over gepraat. Het zijn films met de boodschap dat je moet gaan voor wat je echt wilt en niet stil moet zitten maar in elk geval kunt proberen er iets aan te doen. Vooral in de liefde is weten wat je echt wil belangrijk. En er dan ook volledig voor gaan. Maar uiteindelijk geldt dat natuurlijk voor alles wat je doet. Weten wat je wilt en daar volledig voor gaan. Dat gesprek met Gary zorgde ervoor dat ik voor mezelf weer een paar dingen op een rijtje gezet heb. De passies die ik heb gekregen zette ik op een rijtje en daarbij hoe ik dat het liefst tot uitvoering breng. Hier is mijn lijst:

Mijn tijd gaat naar:

1. De wereld een betere plek maken door milieubewust te zijn, de politiek in te gaan en een streek restaurant te beginnen.

2. De wereld leren begrijpen zodat ik meer kennis heb hoe ik de wereld beter kan maken door te reizen, lezen en leren.

3. Lessen die ik geleerd heb en positiviteit delen met anderen door te schrijven en te zingen.

4. Anderen inspireren, motiveren en bemoedigen om te doen wat hen gelukkig maakt en te doen wat rechtvaardig is.

5. Gelukkig en gezond leven door plezier te maken, gezond te eten en te bewegen.

6. Familie en vrienden.

Mijn geld gaat naar:

1. Alles wat ik nodig heb voor het bovenstaande.

2. Goede doelen zoals bomen planten, drinkwater en onderwijs.

Misschien is dit weer een idealistisch droombeeld maar ik weet na deze reis in ieder geval nog beter wat ik wil.

Wat ik heb gezien tijdens mijn reis… De corruptie en slechte politiek, de vervuilde natuur en het verschil van arm en rijk hebben mij ertoe gebracht om niet langer stil te zitten in mijn comfortabele bureaustoel en bank. Ik geniet nu nog even van mijn prachtige omgeving, de rust en de interessante gesprekken en dan mag ik over negentien nachtjes slapen weer hard aan de bak. Ik ben veel ideeën rijker, meer dan ik ooit had kunnen dromen en hoop er snel een plek voor te creëeren. Mijn laatste gedeelte van de reis gaat dwars door het midden van Noord Amerika, terug naar de Oost-kust. Ik ben benieuwd wat ik daar nog tegenkom. En ik kijk uit naar mijn terugkomst in Nederland.

Vergeet niet dat ik tijdens mijn reis ook bijna alleen maar aardige, inspirerende en goede mensen heb leren kennen die allemaal een steentje willen bijdragen in een betere wereld.

We zijn gisteren een dagje naar Reno geweest. Daar heb je de enige rivier in Amerika die van zuid naar noord stroomt. In die rivier gaan mensen soms op zoek naar trouwringen die mensen daar in gooien omdat ze na een avondje gokken een trouwkapel zijn ingelopen en met een vreemde getrouwd wakker geworden zijn. Een beetje zoals in Las Vegas. Er zijn ook veel casino’s. Verder is het leuk om alle verstopte ‘streetart’ te vinden. Een beetje zoals in Penang in Maleisië. Ook waren we in een mooie winkel waar ze aan aantal presidenten hun verhaal lieten vertellen en ze een prachtig aquarium hadden. Ik heb een nieuwe aluminium drinkfles gekocht met levenslange garantie zodat ik geen plastic bekers of flessen meer hoef gebruiken.

Mijn tijd hier is goed. Ik leer veel van Gary en hij van mij. Soms kom je voor een speciale boodschap of les even in iemands leven. Tijdens het reizen heb ik het meeste gehad aan de goede een op een gesprekken en ik hoop dat nog lang te mogen ervaren. Maar binnenkort zal dat weer zijn met mensen uit Groningen. Ik hoop dat jullie daar ook naar uitkijken!

Nu ga ik nog even de eendjes voeren en een stukje kanoën. En donderdag gaan we nog naar Siërra Battes in Tahoe National Forest!

Dag 13 & International Woman’s Day

Het is vandaag dag 13 aan land. Bijna drie weken geleden, zaterdagavond 24 februari, gingen we aan land in Valdivia. Op dinsdagmiddag 27 februari arriveerde ik in Shippensburg. Toen Alan me die middag ophaalde van het vliegveld in Washington en we op de weg terug in een file terecht kwamen begon hij te zuchten: “This is America: trucks, malls and cars.” Later die dag zei Alan: “I want to go back on the water”. Hij is sindsdien druk online boten aan het bekijken zodat hij zo snel mogelijk weer de zee op kan gaan.

Het is erg moeilijk om een ritme te vinden. Maar ik weet dat een ritme belangrijk is. Daarom heb ik besloten weer ‘terug’ te gaan in het ritme dat ik had. Gisteravond heb ik mijn mobiele telefoon zo ingesteld dat hij zichzelf uitschakelt om 23:00 uur en weer aangaat om 7:00 uur. Mijn wekker gaat om 7:00 uur, ik ging uit bed, deed 5 keer een zonnegroet en besloot de douche nog even over te slaan omdat we zo gaan zwemmen. Daarna dronk ik een glas water, maakte ik een kop koffie en besloot die buiten op te drinken. Ik liep met de hond, Boba, een groot rondje buiten om het huis waarbij ik zijn bal zo ver mogelijk weg gooide en hij deze braaf terugbracht. Het was erg koud maar de vogels floten en de zon scheen op mijn gezicht. Rond 8:00 uur maakte ik mijn havermout ontbijt en toen begon het serieuze werk. Er waren een aantal berichten in ‘Mijn Overheid’ en de hardlooplegging die ik gisteren gekregen had heeft een klein gaatje dus die moet geruild worden. Na het ontbijt moeten eerst de saaie dingen geregeld worden. Zodat ik daarna leuke dingen kan regelen, zoals het schrijven van een blog en een planning maken voor mijn reis.

Het leven gaat door. Die zin begrijp je ineens erg goed als er iets gebeurt waarbij je het liefst even stil staat. Taya is gezonken. We zijn gered op de Stille Oceaan. Maar hier en nu gaat alles gewoon weer door. Mensen krijgen baby’s, gaan uit elkaar, gaan hun huis verbouwen of zijn bezig met een nieuwe baan. Tijd is beperkt en we willen het allemaal zo goed mogelijk gebruiken. Op een of andere manier voelt het alsof alles snel moet. Misschien komt het doordat Alan en ik zo lang op zee geweest zijn. Daar wordt je niet ‘lastig gevallen’ door nieuws, berichten, telefoontjes, verwachtingen etc. etc. Op zee hadden we rust. Ik ben gaan nadenken hoe ik dat gevoel op land terug kan krijgen.

Hier mijn stappenplan om tot mezelf te komen en de rust terug te vinden zoals ik dat voelde toen ik midden op de oceaan was:

  1. alleen zijn (ook met twee mensen op een boot kan je ‘alleen’ zijn),
  2. in de stille natuur (zoals een tuin, een bos, het strand, een rivier, de maan, een sterrenhemel)
  3. weg van apparaten (zonder telefoon, klok, laptop, camera, auto)
  4. wees stil en observeer (kijk naar de lucht, luister naar de vogels, voel de wind, ruik de natuur)
  5. doe dit minimaal 15 minuten

Mocht ik ooit weer een huis kopen dan zal dat zeker een huis zijn waar ik deze rust kan vinden en mocht ik een restaurant beginnen dan zal het op een plek moeten zijn waar ik deze rust kan vinden. Als ik terug ga naar Nederland zal ik tijdelijk bij mijn ouders wonen. Daar is gelukkig een mooi natuurgebied om de hoek. Ik raad het iedereen aan om regelmatig een wandeling te maken. De extreme wisseling van pure rust, stilte en sereniteit naar files met vrachtwagens, boodschappen moeten doen in een mall en de afleiding van mobiele telefoons, tv en laptops heeft mij nog meer doen beseffen hoe belangrijk ‘terug gaan naar de stilte in de natuur’ voor mij is. En het is al bekend dat het horen van auto’s (als je naast een snelweg woont) zelfs invloed heeft op hoe gelukkig mensen zich voelen in hun huis.

In deze eerste weken aan land heb ik al verschillende momenten gedacht dat ik de snelheid van gesprekken, de snelheid van gedachten en de snelheid van het nieuws bijna niet kan bijbenen. Waarom moet de wereld zo snel? Politica zullen wel gek moeten worden. Regels die snel moeten veranderen. Wetten die snel gemaakt moeten worden. Vroeger leerde ik dat mensen meer fouten maken als je sneller gaat. Volgens mij moeten we langzamer. Langzamer. Nog langzamer. Ja, nog langzamer. Gun jezelf een beetje rust vandaag. En volgens mij moeten we ook onze leiders meer tijd gunnen om de juiste beslissingen te maken zodat we niet gehaast in ‘half gebakken’ oplossingen terechtkomen die we later weer moeten aanpassen omdat het niet werkt. Misschien voelt het alleen voor mij zo omdat ik vanaf niets naar alles gegaan ben. Maar misschien maakt dat mijn zicht op zaken juist even een beetje realistischer. Ik zit er nog niet midden in. Ik heb de gedachten en het gevoel van de zee nog in me zitten en ik weet maar al te goed hoe het is om je telefoon uit te zetten. En geloof me…. dat voelt goed!

Terug komen in mijn ritme is lastig. Maar mijn ochtendritueel staat vast. Ook dat raadt ik iedereen aan. Maak een paar rituelen voor jezelf waar je tot jezelf kunt komen. Drink je koffie buiten met je gezicht in de zon. Ook al is het koud, het zal je goed doen!

Vandaag is het International woman’s day. Voor mij een dag om te beseffen dat er nog steeds veel gevecht nodig is om tot gelijkheid te komen. De wereld behandeld mannen en vrouwen nog steeds ongelijk. Er zijn nog steeds kindhuwelijken. Vrouwen worden nog steeds onderdrukt. Vrouwen verdienen nog steeds minder geld dan mannen voor dezelfde functie en er zijn nog steeds te weinig vrouwelijke leiders. Iedereen moet beginnen te beseffen dat succesvolle vrouwen, net zoals succesvolle mannen, soms hard moeten zijn en soms fouten moeten maken. Vrouwen mogen, net zoals mannen, risico’s nemen en dingen uitproberen. Dat is nodig. En mannen mogen, net zoals vrouwen,  gevoeliger en zorgzamer zijn. Mijn droom is dat de wereld gelijkwaardiger wordt, we samen zorgen en samen leiden. Internationale vrouwendag helpt ons herinneren dat we er nog niet zijn. Nog lang niet.

Vecht voor het goede, zeg nee, maak fouten, wees hard, verwen jezelf, gun jezelf rust, wees gevoelig, wees zorgzaam en wees lief voor elkaar.

Liefs,

Janneke

Papa ik ben Azië-moe

Inmiddels 83 dagen geleden zijn we vertrokken uit Nederland. Dat is bijna 3 maanden. Zo lang ben ik nog nooit weg geweest en volgens mij Kevin ook niet. We streven een ideaal na. Iets wat veel mensen graag hadden willen doen of zouden willen gaan doen maar vaak het geld of lef er niet voor hebben. Een droom om niet meer vast te zitten in het leven zoals het hoort en tot een besef te komen waar het echt om gaat. Hoe staat het er nu voor?

Gisteren stuurde ik een whatsapp bericht naar mijn vader. “Papa ik ben Azië-moe”, stond er in. Die zin speelde vanochtend weer door mijn gedachten. Waarom kan ik niet gewoon lekker genieten van Azië met haar prachtige natuur en zonneschijn?

Zoals de meeste mensen wellicht weten reizen Kevin en ik low budget. Dat wil zeggen we proberen ons aan een budget te houden van ongeveer 25 euro per dag. Daar doen we alles van: vervoer, eten, drinken, een slaapplaats en het kopen van tandpasta en shampoo.

De eerste reden is dat we zo lang mogelijk willen genieten van het reizen. De meeste reizigers kijken erg op tegen de dag dat je moet zeggen: ‘Mijn geld is op, ik moet terug.’

De tweede reden is vooral van mij. Ik voel me zo ontzettend gelukkig dat ik deze kans heb gekregen dat ik me erg verantwoordelijk voel om het geld goed te gebruiken. Mijn eerste doel is om een boek te schrijven over de verhalen die we meemaken en daarmee een boodschap voor de wereld achter te laten. En mijn tweede doel is om een goed doel te vinden waar ik mijn ‘rest budget’ aan kan doneren. Het geld dat ik over houd – omdat ik heb gewerkt of ergens gratis kon slapen of eten – geef ik weg. Aan wat of wie? Dat weet ik nog niet. Ideeën zijn van harte welkom.

Om binnen het budget te blijven kopen we ons eten zo goedkoop mogelijk. Daarvoor moeten we soms verder lopen om buiten de toeristische gebieden te komen maar dat vinden we geen probleem. Het probleem is alleen dat we overal, maar vooral in Indonesië, merken dat de mensen ons een ‘witte prijs’ geven. Als een lokale prijs normaal gesproken 10.000 roepie is dan vragen ze aan blanke mensen vaak het dubbele.

Meestal gaat daaraan vooraf dat ze vragen waar je vandaan komt en hoe lang je hier bent. Dan kunnen ze een goede inschatting maken hoeveel geld ze aan je kunnen vragen. Inmiddels proberen we hier creatief mee om te gaan. We stellen de vraag terug en hebben veel verschillende reacties geprobeerd. We komen van de planeet aarde, we komen uit onze moeder, we wonen nu hier, we komen van Mars, we komen uit Utopia (deze hebben we van de Chief Happiness Officer van Ticket To The Moon). En dan hebben we ook een paar creatieve antwoorden op de vraag van de tientallen taxi chauffeurs of straatverkopers die van alle kanten op ons af komen: ‘Waar ga je naartoe?’.  We gaan naar de wc, naar de hel (ga je mee?), naar de maan, naar de haaien. Of stellen ook deze vraag meestal terug. Waar ga jij naartoe?

Zodra we weten wat een normale prijs is en iemand vraagt meer, dan lopen we direct door naar de volgende. Tot we iemand tegen komen die ons een eerlijke prijs geeft. Zo was er gisteren een man die ons een heerlijke nasi goreng maakte voor een eerlijke prijs 12.000 roepie. Toen hij aan het koken was kwam zijn vrouw er aan en vonden we de prijs van een flesje ice-tea ineens toch wat duurder worden, ze vroeg er 5000 roepie voor. Uiteindelijk mochten we met de vrouw afrekenen, die ineens 15.000 rekende voor de nasi goreng die haar man voor 12.000 roepie aan ons had verkocht. En zo gaat het elke dag, overal. Zodra je denkt een eerlijk persoon te hebben gevonden en je blij bent met iemand die zijn prijs niet baseert op je huidskleur, komt er al snel weer iemand voorbij die geld ruikt en je meer wil laten betalen.

Vandaag heeft Kevin gezocht naar een eerlijke prijs om een boot ticket te kopen naar de Gili eilanden. Bij de rederijen zelf vroegen ze 1.500.000 per persoon enkele reis. En uiteindelijk na 5 uur te hebben rondgereden met de scooter hebben we voor 2 personen een retour ticket gekocht voor 1.000.400 roepie. Vermoeiend om zo ontzettend veel moeite te moeten steken in het vinden van iemand die je een ‘eerlijke’ prijs wil geven.

Bij het inchecken eergisteren ging het ook behoorlijk mis. We hadden iets geboekt via booking.com en zagen bij aankomst dat de foto’s totaal niet overeen kwamen met de werkelijkheid. De bedden waren vies, het zag eruit als een bouwval, ze hadden lekkage en de wc’s waren zo vies dat je nog liever een luier om zou doen. We hebben ons geld pas terug gekregen nadat de politie erbij gekomen was omdat ik gedreigd had de balie medewerker zijn telefoon door de wc te spoelen.

Het laatste probleem dat we hebben is dat in de niet toeristische gebieden iedereen met ons op de foto wil. Ze zien witte mensen als speciaal en willen een foto maken die ze op Instagram kunnen delen. Op de vraag waarom ze een foto willen maken krijg ik nooit een goed argument dus krijgen ze ook geen foto. Het enige wat ik blijf zeggen is dat witte mensen niet anders zijn. We zijn hetzelfde, één grote familie. Ik ben niet speciaal. Het gevoel hun idee te ondersteunen dat witte mensen speciaal zijn gaat mij te ver en ik wordt er treurig van dat witte mensen in Azië zo ontzettend positief én negatief gediscrimineerd worden. Op dit moment zitten we binnen terwijl het een prachtige dag is. We willen rust. Even niet de confrontatie aangaan en we genieten nu van heerlijk Balinees eten dat onze Airbnb-gastvrouw ons net gebracht heeft.

Papa ik ben Azië-moe. Iedereen hier wil me te veel laten betalen, overal vallen ze me lastig omdat ze me iets willen verkopen en ze vinden me speciaal omdat ik wit ben.

Hopelijk wordt mijn visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland snel goedgekeurd.