Almost home?

This has been the most difficult story to write. It took the whole day and I’ve been taking walks and watching bunny’s, did some meditation and cleaned the pond in between. My feelings were very intense the last week. I’ve been confused, emotional and sad. My traveling will soon be finished but I fell in love with it. Mother Nature, the universe, creation has inspired and captured me.

While I’m eating a Dutch speculaas koekje I’m thinking about the last week; my return trip from California to Pennsylvania. Monday I’ll fly to Iceland to travel for six days with my high school friend Evelien and then we’ll fly back to Amsterdam. There my family will pick me up from Schiphol airport where we said goodbye 370 days ago. It’s just a long holiday I said that day. Well… it has become a lot more than that.

Last week Saturday, after my visit to the Sierra Buttes, I left Gary’s beautiful place Taylorsville in California. (The beaver and dear pictures are his, and the crashed airplane… the two pilots were ok.) I decided to stop at Wendover in western Utah because Salt Lake City would be just a little bit too far. I thought there would be nothing interesting in Wendover but 10 minutes after I arrived my couchsurfing host Johny from Slovakia showed that the Bonneville Salt Flats were there! Imagine a classroom filled with a white dry salty floor and being an small mouse standing at the entrance of the room. And then add some mountains in the back and imagine that it’s very windy. It’s a unique, unusual part of nature that you can only understand if you’ve been there. The size of the place just doesn’t fit in any picture.

Just like one day later, when I went to my second stop for my return trip; Moab. After enjoying the sunset at the double arches – in the Arches National Park – we drove on a long and very bumpy dirt road to the edge of a canyon in the middle of the desert and slept under the desert stars. For a moment I thought about sailboat Taya. At the middle of the ocean I had the same ‘awe’ feeling. When we woke up at sunrise I was even more impressed with another overwhelming great view. Some truly mesmeric memories that I will never forget. Impossible to put in a frame. Maybe I should’ve been a cowboy? Enjoying campfires, country songs, sleeping out all night beneath the desert stars and don’t worry about politics or solving the world’s problems.

After this experience it became even harder to leave and I knew I only had a couple days riding left and would soon be on my way back to the Netherlands.

After Moab Utah I accidentally ended up on a two hour dirt road. In the evening I had a couchsurfing bed in Glenwood Springs Colorado. The host, Ben, was not even there but he still let me use his house, bed and a nice shower. Tuesday I couldn’t get a couchsurfing place but found Campsite #9 at the George Latham Trail in Berryton Kansas where I hang my hammock in between two trees and felt asleep while watching shooting stars and fireflies. Wednesday I left at sunrise and found a breakfast place next to the highway. The owner Virginia was very exited to hear my story and wanted to tell her 16 year old daughter all about it.

After my scrambled eggs and about four refills of coffee, I went from Kansas through Missouri and Illinois to make a last stop at a campground in Indiana. There I could use an outside bed of Sonja. After a ten minute conversation we found out we are both Dutch! She lives in America for 22 years and I guess my American accent has evolved a little. The next morning I woke up with a harmony of chirping and singing bird sounds. I left the campground at sunrise and had breakfast in Ohio so I actually did five states in less than 24 hours! After that I was just lost in my own thought on my motorcycle. I took the fast route back so that I could be in time to see Katy, Alan and Nathaniel before they would leave today.

 

DSCF1732

The ride home actually felt like coming home. Coming towards Shippensburg Pennsylvania the nature becomes more like we have in Europe. The green fields made me think about Groningen. That’s the Provence where I was born, in north-east of the Netherlands. Empty green fields and farmers land with some tree lines around the edges. Even the smell of spring made me feel like I was back home already. Maybe this was how it should be?

When I took exit 189 from the Pensylvania Turnpike toll highway and went on 75 South I had to take a left-turn to Shippensburg. But I enjoyed the windy road on the countryside so much that I missed it and had to ride 40 minutes back!

Here I was almost home. Shippensburg, Katy and Alan and the family, Boba (the dog), the other nice people from Shippensburg and this house feels a little like home. I kind a missed that stupid dog, is what Alan would say. šŸ™‚

Soon I will be back home. But is that still my home? Do I look forward to go back? This is one of my biggest questions at the moment. The question that everyone wants to know and actually I’m not sure about the answer. Am I actually going home?Ā I was trying to figure that out….

Home is where the heart is they say. But where is my heart?

Two weeks ago I wrote about my conversations with Gary in Taylorsville about all the things I discovered about what I want. Where my heart is. But I forgot something very important.

The things that I wrote down are things that are important to me but there’s a but…
If I would be old and I would look back at my life. If I would have accomplished all the things that I wanted: traveling the world, writing a book, share stories about this beautiful world and all the nice people on it, making music, trying to make the world a better place, having a restaurant with a restaurant dog etc. I would probably look back and be happy with all the experiences and things I’ve accomplished. But… I would have done it alone. All by myself. Me myself and I. Just me. Solo.

DSCF1728

As most people know that I’m very happy alone. But to keep on doing all of this alone is eventually not what I want. That’s why it’s important to figure out with who I want to share my heart, my stories and especially my future.

I do hope to share all of these things someday with someone. How great would it be to get old and still travel together, find deserts to sleep in, sail across oceans, try to make the world a better place, write books, share stories, sing songs, live close to nature and share the most beautiful moments with someone who appreciates the same things as much as I do?

With my mind I made a decision when I started traveling that I would come back to the Netherlands to live close to my family because that’s what the happiness studies have shown to make people happy. At the same time I’ve had a feeling somewhere inside that I would one day leave the Netherlands to be with someone that I love. Facts, thoughts and feelings mixed into a great messy thing. I’m confused. Being confused always make me focus about what eventually the best thing to do is. And my answer is again and again… Trust your own future and follow your heart. Because home is where our heart is and everything will be ok. If it comes it comes and if not… well. I’m an aunt for ten times and have the best family and friends in the world so I would never be unhappy.

Traveling did help me understanding more about what I want to find in a partner.Ā I became my own best friend and started to advice myself. I deserve the best. I deserve someone to share fun and adventures with. Someone who is world wise with traveler characteristics. Someone who’s adventures, a little crazy, curious, welcome to change, likes self-reflection, experienced different peoples and cultures, likes to push himself out of his comfort zone, is observant, has a knife and a water bottle, knows how to make a fire, prefers sleeping outside under the stars instead of booking a hotel, likes to go to places without cellphone reception, likes to go swimming in seas, lakes and rivers, is grateful, loves healthy food and outdoor activities, adapts easy and knows how to appreciate the ‘basics’ like food, a hot shower and – very important – family. And maybe we can together try to help others understand the world better by sharing our stories of adventure, kindness, the beauty of mother nature and love.

Where do I find someone like this? Out there: at sea, mountains, deserts, sunrises, sunsets, starry nights, shooting stars and fireflies. I asked someoneĀ where he got his travel character from. The drive, fire and passion. Maybe his parents were travelers. But no… He didn’t learn this from anyone. Then he asked me if I learned this from anyone, but honestly…. We believe it comes from inside. It’s just there. And if you stay close to who you are I think you’ll find it too. In your own way.

I tried not to make this too cheesy and it’s weird to write about this but it’s part of me today. It’s my story. And I like to share this with my family and ‘new family around the world’. Traveling is about going, expecting and finding. Not to speculate how things may be, but to figure out the truth about how things really are. Take the next step with faith, even though it can be scary, insecure or outside your comfort zone. And sometimes the next step is no step at all.

I think this might be The Beginning of a next chapter. Or another book.

————————————————————————————–

Oh, and here something I came up with that I don’t want to keep from you:

I created a new ‘week’ for myself:

Monday = Productive day: Watch the sunrise, work hard and start the week great
Tuesday = Creative day: Teach, learn and create
Wednesday = Kindness day: Be kind, care, help, give compliments, share happiness
Thursday = Healthy day: be active, eat healthful food, be in nature, meditate
Friday = Play day: party, smile, act crazy and play
Saturday = Adventure day: Find adventure, get lost, go out and discover something new
Sunday = Nature & Family day: Nature walks, meditation, (new) family and good conversations

 

Papa ik ben AziĆ«-moe

Inmiddels 83 dagen geleden zijn we vertrokken uit Nederland. Dat is bijna 3 maanden. Zo lang ben ik nog nooit weg geweest en volgens mij Kevin ook niet. We streven een ideaal na. Iets wat veel mensen graag hadden willen doen of zouden willen gaan doen maar vaak het geld of lef er niet voor hebben. Een droom om niet meer vast te zitten in het leven zoals het hoort en tot een besef te komen waar het echt om gaat. Hoe staat het er nu voor?

Gisteren stuurde ik een whatsapp bericht naar mijn vader. “Papa ik ben AziĆ«-moe”, stond er in. Die zin speelde vanochtend weer door mijn gedachten. Waarom kan ik niet gewoon lekker genieten van AziĆ« met haar prachtige natuur en zonneschijn?

Zoals de meeste mensen wellicht weten reizen Kevin en ik low budget. Dat wil zeggen we proberen ons aan een budget te houden van ongeveer 25 euro per dag. Daar doen we alles van: vervoer, eten, drinken, een slaapplaats en het kopen van tandpasta en shampoo.

De eerste reden is dat we zo lang mogelijk willen genieten van het reizen. De meeste reizigers kijken erg op tegen de dag dat je moet zeggen: ‘Mijn geld is op, ik moet terug.’

De tweede reden is vooral van mij. Ik voel me zo ontzettend gelukkig dat ik deze kans heb gekregen dat ik me erg verantwoordelijk voel om het geld goed te gebruiken. Mijn eerste doel is om een boek te schrijven over de verhalen die we meemaken en daarmee een boodschap voor de wereld achter te laten. En mijn tweede doel is om een goed doel te vinden waar ik mijn ‘rest budget’ aan kan doneren. Het geld dat ik over houd – omdat ik heb gewerkt of ergens gratis kon slapen of eten – geef ik weg. Aan wat of wie? Dat weet ik nog niet. IdeeĆ«n zijn van harte welkom.

Om binnen het budget te blijven kopen we ons eten zo goedkoop mogelijk. Daarvoor moeten we soms verder lopen om buiten de toeristische gebieden te komen maar dat vinden we geen probleem. Het probleem is alleen dat we overal, maar vooral in IndonesiĆ«, merken dat de mensen ons een ‘witte prijs’ geven. Als een lokale prijs normaal gesproken 10.000 roepie is dan vragen ze aan blanke mensen vaak het dubbele.

Meestal gaat daaraan vooraf dat ze vragen waar je vandaan komt en hoe lang je hier bent. Dan kunnen ze een goede inschatting maken hoeveel geld ze aan je kunnen vragen. Inmiddels proberen we hier creatief mee om te gaan. We stellen de vraag terug en hebben veel verschillende reacties geprobeerd. We komen van de planeet aarde, we komen uit onze moeder, we wonen nu hier, we komen van Mars, we komen uit Utopia (deze hebben we van de Chief Happiness Officer van Ticket To The Moon). En dan hebben we ook een paar creatieve antwoorden op de vraag van de tientallen taxi chauffeurs of straatverkopers die van alle kanten op ons af komen: ‘Waar ga je naartoe?’.  We gaan naar de wc, naar de hel (ga je mee?), naar de maan, naar de haaien. Of stellen ook deze vraag meestal terug. Waar ga jij naartoe?

Zodra we weten wat een normale prijs is en iemand vraagt meer, dan lopen we direct door naar de volgende. Tot we iemand tegen komen die ons een eerlijke prijs geeft. Zo was er gisteren een man die ons een heerlijke nasi goreng maakte voor een eerlijke prijs 12.000 roepie. Toen hij aan het koken was kwam zijn vrouw er aan en vonden we de prijs van een flesje ice-tea ineens toch wat duurder worden, ze vroeg er 5000 roepie voor. Uiteindelijk mochten we met de vrouw afrekenen, die ineens 15.000 rekende voor de nasi goreng die haar man voor 12.000 roepie aan ons had verkocht. En zo gaat het elke dag, overal. Zodra je denkt een eerlijk persoon te hebben gevonden en je blij bent met iemand die zijn prijs niet baseert op je huidskleur, komt er al snel weer iemand voorbij die geld ruikt en je meer wil laten betalen.

Vandaag heeft Kevin gezocht naar een eerlijke prijs om een boot ticket te kopen naar de Gili eilanden. Bij de rederijen zelf vroegen ze 1.500.000 per persoon enkele reis. En uiteindelijk na 5 uur te hebben rondgereden met de scooter hebben we voor 2 personen een retour ticket gekocht voor 1.000.400 roepie. Vermoeiend om zo ontzettend veel moeite te moeten steken in het vinden van iemand die je een ‘eerlijke’ prijs wil geven.

Bij het inchecken eergisteren ging het ook behoorlijk mis. We hadden iets geboekt via booking.com en zagen bij aankomst dat de foto’s totaal niet overeen kwamen met de werkelijkheid. De bedden waren vies, het zag eruit als een bouwval, ze hadden lekkage en de wc’s waren zo vies dat je nog liever een luier om zou doen. We hebben ons geld pas terug gekregen nadat de politie erbij gekomen was omdat ik gedreigd had de balie medewerker zijn telefoon door de wc te spoelen.

Het laatste probleem dat we hebben is dat in de niet toeristische gebieden iedereen met ons op de foto wil. Ze zien witte mensen als speciaal en willen een foto maken die ze op Instagram kunnen delen. Op de vraag waarom ze een foto willen maken krijg ik nooit een goed argument dus krijgen ze ook geen foto. Het enige wat ik blijf zeggen is dat witte mensen niet anders zijn. We zijn hetzelfde, ƩƩn grote familie. Ik ben niet speciaal. Het gevoel hun idee te ondersteunen dat witte mensen speciaal zijn gaat mij te ver en ik wordt er treurig van dat witte mensen in Aziƫ zo ontzettend positief Ʃn negatief gediscrimineerd worden. Op dit moment zitten we binnen terwijl het een prachtige dag is. We willen rust. Even niet de confrontatie aangaan en we genieten nu van heerlijk Balinees eten dat onze Airbnb-gastvrouw ons net gebracht heeft.

Papa ik ben Aziƫ-moe. Iedereen hier wil me te veel laten betalen, overal vallen ze me lastig omdat ze me iets willen verkopen en ze vinden me speciaal omdat ik wit ben.

Hopelijk wordt mijn visumaanvraag voor Nieuw-Zeeland snel goedgekeurd.