Mijn Mokum in Mokum van het Noorden

Na een telefoongesprek met mijn beste middelbare schoolvriendin over het weer terug zijn in Amsterdam en wat dat dan met me deed. Waarin ik vertelde dat ik in mijn geboorteplaats Winschoten het gevoel had nog steeds ‘de jongste dochter’, ‘het zusje van’ of ‘de favoriete tante’ was terwijl ik me in Amsterdam gewoon ‘mezelf’ voelde.

Amsterdam was mijn wereld en Winschoten was de wereld van mijn familie. Natuurlijk kan dat veranderen, maar daar moet ik wel iets voor doen. Ik kan over vijf jaar in Winschoten de ‘zangeres’, ‘onderneemster’, ‘politica’ en ‘schrijfster’ zijn. En wie weet ook nog ‘de leuke moeder’. Na dit telefoongesprek in de ochtend en na twee koppen koffie, verdween ik even in het kleine kamertje zonder ramen. Daar lag een Yoga magazine. Het was trouwens niet mijn wc. Ik pas een weekje op het huis van een vriend van me. Die is op vakantie en ik mocht op zijn huis, kat en planten passen. Dat gaf mij de gelegenheid om Amsterdam even weer te ervaren na mijn wereldreis. Afijn, even terug naar het magazine. In het Yoga magazine stond in het groot…

‘Je geeft alles wat je hebt aan de mensen die je liefhebt’

Ik vond het interessant dat zoiets dan toch weer een gevoel van bevestiging geeft. Dat familie belangrijk is. Amsterdam was alleen van mij. Niet van mijn familie. Dat geeft een stuk eigenheid maar ook afzondering… of misschien egoïsme. Zij waren niet in Amsterdam en ze waren ook niet op mijn wereldreis. In Amsterdam en tijdens mijn reis heb ik mensen en situaties gezocht waarin ik mezelf kon ontwikkelen. Mijn mening is namelijk dat het doel van ons leven is dat we de wereld een beetje beter maken. Om dat te kunnen doen moeten we onszelf ontwikkelen en slimmer worden om zo alles uit onszelf halen en de wereld beter te begrijpen. Als je de wereld dan beter begrijpt kan je de wereld nog beter maken. Ik weet dat sommige mensen denken dat ‘het te laat is’ en anderen zich nooit nergens zorgen over maken, maar voor mij voelde het goed om mijn reis op deze manier in te zetten. Een leerschool. Je hebt talent en een stel hersens gekregen en naar mijn idee heb je maar twee opties. Je gebruikt ze goed of je gebruikt ze niet. Leuk om daar eens verder over verder te filosoferen. Maar dat is voor later.

Even terug naar de bovenstaande zin. De zin is voor mij een beetje waar, maar met een toevoeging. Om alles te geven aan de mensen die je liefhebt moet je alles hebben. We hebben nooit alles want er is altijd nog wel iets te leren, te ontwikkelen of verbeteren. Maar je kunt wel geven wat je hebt en jezelf blijven ontwikkelen zodat je steeds meer kunt geven. Ik zie het als een continue beweging waarbij je zorgt dat je wekelijks een paar leermomenten hebt om jezelf op te laden en daarnaast een paar momenten hebt om anderen op te laden. Nemen en geven. En zo kom ik op de volgende zin…

‘Je ontvangt wat de wereld je te bieden heeft en ontwikkelt jezelf.
Je geeft wat je hebt aan de wereld en aan de mensen die je liefhebt.
&
Je zoekt momenten van rust met jezelf en met gelijkwaardige mensen. Een vriend die op gelijk niveau zit als jij. Waar het niet gaat om geven of nemen maar om gelijk zijn.’

Hier kunnen we ook nog lang over door filosoferen. Maar ik denk dat ik sowieso een wereld van mezelf wil maken in de buurt van mijn familie. Waar ik mezelf kan ontwikkelen, waar ik kan geven aan familie en aan de wereld en waar ik momenten vind van rust. Een stukje Amsterdam in de stad van mijn familie. Mijn Mokum in Mokum van het Noorden. Want zo werd Winschoten vroeger ook wel eens genoemd.

Binnenkort begin ik met een klimcursus, moet ik ook maar eens beginnen met gitaarles of zangles, doe ik een proefles yoga, wil ik een plek vinden waar ik mijn boek kan schrijven en moet ik hard werken aan mijn ondernemersplan. Allemaal om een wereld van mezelf te verwezenlijken in de stad van mijn familie. Dan ben ik niet meer de dochter van de dominee of het zusje van… maar dan ben ik mezelf, net zoals in de rest van de wereld en net zoals in Amsterdam. Want ik ben ik. Zo is het en niet anders.

Ik hou van Amsterdam, ik hou van de Wereld en ik hou van de ietwat gekke Brouwers. Want een tikkeltje gek dat zijn we ook. Heerlijk.

1096822770343814

Active Flagstaff and Grand Canyon

Onder het genot van een zelf gezette kop koffie zit ik op de bank van mijn couchsurfing host Kevin. Mijn benen zijn vandaag moe en stijf. Na enige tijd niet veel te sporten heb ik deze week een avond salsa gedanst in Phoenix, een spinning les gevolgd, door Flagstaff gefietst en gisteren tot bijna halverwege naar beneden gewandeld op het South Kaibab Trailhead.

Zaterdag 5 mei vierden de vrienden van Kevin, mijn couchsurfing host, Cinco de mayo; een Mexicaanse feestdag waar ze een overwinning op het Franse leger in de slag bij Puebla in 1862. Niet te verwarren met de Mexicaanse onafhankelijkheidsdag (dat is op 16 september). Ik mocht een fiets lenen en we moesten om 14:00 uur bij het eerste huis zijn. Daar werd een geblinddoekt moordspel gespeeld. Daarna fietsen we in een optocht naar het tweede huis. Daar keken we Kentucky derby, het waren twee spannende minuten. In het volgende huis werd een check-in omgeving van een vliegveld nagespeeld en moesten we onze schoenen uit doen en werdt het hele stewardes ‘fasten your seatbelts’ verhaal voorgelezen. Ook had iemand ‘secret meeting’ op een deur van een lege kamer geplakt en binnen een half uur zat iedereen daar op de grond. Leuk zo’n psychologische testje. Bij het laatste huis werden nep Ted Talks gepresenteerd en hebben we in het dinker nog een keer het moordspel gespeeld. Dit was beslist de leukste gekste dag van dit jaar!

Maandag mocht ik de auto lenen om naar de Grand Canyon te gaan. De grote kloof, de Grand Canyon, is een enorm natuurverschijnsel. In miljoenen jaren hebben aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen en de Colorado rivier dit bijzondere landschap gecreëerd. Toen ik aan kwam rijden was het erg druk en moet ik naar parkeerzone drie om een plek te vinden voor de auto die ik geleend had. Gelukkig had ik instructies gekregen om een shuttlebus naar het South Kaibab Trailhead anders had ik eerst waarschijnlijk een kwartier tot half uur moeten uitzoeken wat ik wilde doen. Nu stapte ik direct in de oranje bus die me naar het begin van de route bracht. De buschauffeur had een vrolijke bui en vertelde hoe zijn voorouders gered waren op de oceaan en dat we de route minimaal zo ver moesten nemen dat we de rivier konden zien. En het liefst nog een beetje verder. Natuurlijk gehoorzaamde ik de vrolijke man en liep een eind naar beneden.

Aan het begin van de route was het druk. Veel mensen zagen er net iets te netjes uit voor een lange wandeling. Die waren dan ook drukker met selfies dan met de route. Ik besloot snel naar beneden te gaan en op de terugweg iets vaker te pauzeren en dan pas foto’s te maken. Zo kon ik ook eerst alle mooie plekken zien en geen tijd verdoen met te vroeg foto’s nemen van plekken die achteraf gezien misschien niet het mooiste zijn. Op de weg naar beneden kwam ik ook andere Nederlanders tegen die deden het rustiger aan dus ik liep ze snel voorbij. Volgens mij zijn die ook niet tot het zicht van de rivier gegaan. Jammer maar begrijpelijk in deze hitte.

Halverwege mijn route was een wc gebouwtje. Daar maakte ik gebruik van. De wc’s waren vergelijkbaar met die van het Eco Hostel op Gili Meno. Een wc bril met daaronder niets anders dan zand gemixt met plas en poep. Gelukkig viel het ver naar beneden en was het qua geur nog best te doen. Na dit gebouwtje liep ik bijna het hele stuk helemaal alleen. Af en toe kwamen er tegenliggers. Die waren meestal meer buiten adem dan ik. Logisch… Zij liepen omhoog.

Na een tijdje zag ik in de verte een hele rij ezels met aan de voorkant en achterkant een cowboy. Tenminste daar leken ze op. Het waren een jonge vrouw en man op paarden die de stoer begeleidden. Ik pakte mijn camera en greep mijn kans om een paar mooie foto’s te schieten. De man die achteraan reed begroette mij vriendelijk.

Uiteindelijk kwam ik op de plek waar de rivier te zien is. Het leek een kleine rivier maar dat kwam omdat ik nog steeds zo’n 1000 meter boven de rivier was. Iemand vertelde dat we ongeveer 600 meter afgedaald waren. Daar besloot ik nog een paar foto’s te maken. Ongelooflijk hoe groot het daar is. En hoe prachtig de verschillende grondlagen zichtbaar zijn als kleurrijke strepen op de ruwe bergwand. Daar voel je je klein en beleef je de kracht van de natuur.

Onderweg naar boven liep ik weer alleen. Zoals gepland maakte ik een aantal foto’s. De rustmomenten kon ik goed gebruiken aangezien het erg warm was en omhoog wandelen alsnog veel intensiever was dan wat ik had gedacht. Ik wist wel dat je na ongeveer een half uur wel in een flow komt. Daarna werd het gelukkig steeds makkelijker. Met mijn rooie kop en bezweet gezicht probeerde ik ook een mooie selfie te maken. Dat lukte niet helemaal, daarom zie je hier mijn rug… 😉

Soms besloot ik gewoon even te kijken. Stilstaan en kijken. Dat gaf me een overweldigend gevoel. Deze natuur, in een nog hele pure vorm, gaf me een gevoel van blijheid, nostalgie en het maakte me soms emotioneel. Misschien omdat ik daar mijn eigen weg alleen liep. Mischien omdat ik weer sterk onder de indruk was van de natuur, net zoals op Taya toen we midden op de oceaan waren. Of misschien omdat ik hoop dat we als mensen onszelf nog eens afvragen of we er echt alles aandoen om deze wereld zo mooi te houden. Vraag niet wat de wereld voor jou kan doen. Vraag wat jij kunt doen voor deze wereld.

Na mijn prachtige Grand Canyon ervaring werd ik door een vriend van Kevin, Jesse, meegenomen naar Mount Elden om daar de zonsondergang te zien. Een andere vriendin, Julia, kwam even later ook naar boven rijden met een paar speciaalbiertjes. De lucht was indrukwekkend en we konden ver kijken naar bergen, heuvels en vulkanen. Daar tussendoor ging route 66. Morgen zal ik daar weer op vertrekken om via Sedona naar Las Vegas te gaan. Ook dat geeft weer een dubbel gevoel. Opnieuw afscheid nemen en tegelijkertijd het vooruitzicht om nog meer te zien en te beleven.

Dag Flagstaff