Zij schrijft

Elk kind moet loskomen van zijn ouders. Soms gebeurt dat op jonge leeftijd, wanneer ze al jong voor zichzelf moeten zorgen en soms gebeurt dat in een mensenleven nooit. We hebben bijna alles van onze ouders geleerd. Levenslessen, wijsheden, gewoontes, gedrag en alles ‘zoals het hoort’. De bekende weg is makkelijk en veilig. Het is onze comfort zone. Naar school gaan, studeren, een veertigurige werkweek en dan natuurlijk een gezin stichten. Voor sommigen hoort trouwen daar ook bij. Dit boek gaat over twee mensen die ervoor kiezen om de bekende route achter zich te laten en te ontdekken waar het leven voor hun om gaat. Grote dromen najagen en uitvinden wat écht belangrijk is. Het ‘normale’ leven brengt vooral voor Kevin veel stress. De verwachtingen van zijn ouders en werk zijn hoog en hij wil alles goed doen voor iedereen. Zijn manier om zijn eigen weg te vinden en te ontdekken wat hij wil is een wereldreis maken. Voor Janneke geldt dat ze tien jaar geleden al verhuisd is van een kleine stad in oost-Groningen naar de grote stad Amsterdam. Daar heeft zij het begin van haar eigen weg gevonden en nu gaat ze met hem mee op reis. Ze is een avonturier en houdt van filosoferen en wil met het schrijven van een boek anderen inspireren om ook hun weg naar geluk te vinden. En dit kan je volgens haar alleen doen door expres te verdwalen.

 

Hieronder een scène uit het boek wat ik schrijf tijdens mijn reis:

15-7-2017

Kevin is opgewekt en enthousiast. Na een paar dagen hard werken gaan ze vandaag eindelijk koffiebonen roosteren en brood bakken. De eigenaar van de boerderij ‘Life Forest Broga’ heeft zijn twee dochters, zijn vrouw en een goede vriend meegenomen om samen met hen te eten. In de keuken staan twee kleine glazen potten koffiebonen op tafel. Als Kevin langs de tafel loopt is zijn nieuwsgierigheid hem de baas en opent de pot met donkere bonen. Plop! Hoort ze en ze ziet hem daar staan met een onschuldige, en toch licht geschrokken blik in zijn ogen. Dan zegt ze: “Nee! De bonen krijgen nu zuurstof!” Met een ongemakkelijke lach op zijn gezicht zegt hij: “Maar we drinken het toch zo. Dus dat geeft niet.”

De vrouw van eigenaar Liang heeft een heerlijke maaltijd gemaakt en vers brooddeeg klaargemaakt om later in de klei oven te bakken. Er is meer dan genoeg, dus Kevin schept vier keer op en eet tot hij niet meer kan. Na het eten haalt Guan, de vriend van Liang, de twee glazen potten uit de keuken.  Hij verteld dat de Arabicabonen afkomstig zijn van een lokale boer in Maleisië. Ze hebben een paar weken in de zon liggen drogen en hij heeft ze gisteren een uur geroosterd. Zoals Janneke al dacht begint hij uit te leggen dat de bonen nog gas bevatten. Dat is een van de redenen dat goede koffiebonen meestal een vacuüm verpakking hebben waar de gassen wel uit kunnen ontsnappen maar waar geen lucht in kan komen. Dan gooit Guan de pot met de donkerbruin geroosterde bonen naar Kevin en vraagt hem de pot te openen. Die krijgt ineens een grote lach op zijn gezicht en kijkt naar haar. Janneke lacht ook, maar zegt niets. Ze geniet alleen maar van het moment. Nu moet hij uitleg geven. Met zijn brede onschuldige lach en pretoogjes begint hij te vertellen wat er eerder die ochtend gebeurt is. En dus zal er helaas geen ‘plop’ meer te horen zijn. Zodra iedereen door heeft wat er is gebeurt beginnen ook zij te lachen. Gelukkig neemt niemand het hem kwalijk.

Er staat een koffiemolen op tafel om de bonen te malen. Zo’n vierkante houten handmolen, waarschijnlijk ken je hem nog van je grootmoeder. Guan vraagt of hij de bonen uit het glazen potje in de koffiemolen wil doen om ze te gaan malen. Hij gooit een deel van de bonen in de opening aan de bovenkant en begint te draaien aan het hendeltje. Het piept en kraakt een beetje, maar verder werkt het oude koffiemolentje prima. Langzaam verdwijnen de bonen naar beneden waar ze in het laatje vallen. Als hij klaar is neemt Guan het laatje en laat het rond gaan zodat iedereen de versgemalen koffie kan ruiken. De bonen ruiken zoeter dan ze gewend zijn omdat de grond in Maleisië anders is. Als het laatje rondgaat zegt Hannah, een van de andere vrijwilligers: “It’s like happiness in a drawer.” En ze heeft gelijk. De aroma maakt inderdaad iedereen gelukkig. Zo simpel kan het zijn. Een klein laatje vers gemalen koffiebonen waar negen mensen gelukkig van worden.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s