Mysteryworld

The mystery of life is like a code that we can’t crack. It keeps us up at night and busy our whole lives. No one can show or proove the key. We can only believe that we found the truth, the way or the answer. Believe what you want and you will recieve what you are searching for in this mysterious world.

Never stop believing in the good of yourself, the good of others and the good of your future. Be as a child. Don’t get distracted by fear. In us all is the power to fight against wrong. Never give up. We CAN make a change.

Recent Posts

en…. bericht van Janneke!!

Op 23 feb. 2018 14:00 schreef Janneke

Veilig aan boord van de NanJing Express

Op 20 februari, twee dagen na de storm, om 21:50 uur merkte Alan dat we ons tweede roer verloren waren. De volgende ochtend rond 8:00 uur probeerden we de kleine drogue en dat werkte. Inmiddels hadden we de Peter van The Pacific Seafaerersnet al op de hoogte gebracht en kregen we die ochtend te horen dat de Chileense MRCC besloten had een schip onze kant op te sturen en we hulp mochten verzoeken van de Nanjing Express. Deze beslissing werd genomen omdat we nog steeds 750 miles bij Valdivia vandaan waren. Dat is een lang stuk en met de drogue, waarmee we waarschijnlijk maar 2 tot 4 knopen zouden kunnen varen zou het een lange tocht zijn van ongeveer 2 tot 3 weken. En in die weken is er nog steeds een redelijke kans op een storm. Alan besloot het aanbod van de MRCC Chile niet af te wijzen en Taya te evacueren. Dat betekende een hoop. Hij moest Taya laten zinken. Slepen gaat niet op zo’n lange afstand en een boot mag niet onbemand op de zee drijven. Dat is gevaarlijk voor andere schepen en het zou zomaar ergens tegen de kust kunnen slaan. Het is te gevaarlijk.

Op 21 februari rond lunchtijd was de beslissing gemaakt. De Nanjing Express had zijn koers gewijzigd en kwam onze kant op. Ze waren ongeveer 100 miles bij ons vandaan en met een snelheid van 10 knopen zouden ze rond 23:30 uur bij ons zijn. Om 21:50 uur zagen we de Nanjing Express voor het eerst verschijnen op onze radar. We pakten onze laptops, telefoons en camera’s samen met onze portemonnee, paspoort, ondergoed en tandenbortel in een kleine backpack. Klaar om een touwladder te beklimmen. Ongeveer een uur later zagen we in de verte de grote lampen van de Nanjing Express en het schip kwam steeds dichterbij. Het laatste half uur was erg spannend. Taya lag met haar voorkant richting het noorden-westen en ze kwamen vanaf het noordoosten aangevaren. Onze stuurboordzijde zou in lijn moeten komen met hun bakboordzijde. Alan kreeg over de radio de vraag of we een lijn van 40 meter hadden. Hij maakte het ankertouw vast aan de voor- en achterkant van Taya en we stonden klaar met reddingsvest en allebei een kleine tas. De Master van de Nanjing Express deed zijn werk uitstekend. Ze kwam naast ons en gooiden een touw met aan het einde een zware bal. Die maakten we vast aan ons ankertouw en toen haalden ze het touw weer omhoog. Ze sneden ons ankertouw doormidden en liepen met het touw dat aan de achterkant van Taya vastzat naar achteren om ons naar het midden van de Nanjing Express te slepen. Daar zagen we in de verte een touwladder hangen. Het schip was leeg op weg naar Chili om daar houtsnippers in te laden. Daarom lag het niet diep in het water. De totale hoogte is 22 meter en daarvan ligt zo’n 8 meter onder water. De ladder was 14 meter maar door de golven gingen wij met Taya meters op en neer. Ook al was het eigenlijk perfect weer om dit te doen, weinig wind en lage golven, alsnog zagen we het alg van het schip op de bodem als we omlaag gingen en had Alan gekeken naar de afmetingen op de zijkant van het schip, we gingen alsnog zo’n 3,5 meter op en neer. Dat betekende dat de ladder soms precies op Taya terechtkwam en soms een aantal meter boven ons hing. Ok… dat werd spannend. Ze gooiden een touw naar beneden voor onze tassen. Alan maakte beide rugzakken er aan vast en het touw werd weer omhoog gehesen. Daarna kwam het touw naar beneden, deed ik een harnas om en haakte Alan mij vast aan het touw. Terwijl Taya met haar mast soms tegen het schip sloeg en de zijkanten tegen elkaar aan schuurden stond ik klaar om te gaan. Ik moest denken aan gymnastiek op school. Daar moesten we soms ook in een touw springen of naar een rekstok springen. Daar was ik erg goed in dus ik zou het net zo doen. Vanaf dat moment had ik alleen nog maar focus op de ladder. Alan merkte dat de windgenerator hard draaide en vlak naast de ladder tegen het schip sloeg. “I don’t like this” zei hij en stopte het draaien. Daarna, in de volgende golf, toen wij weer vlakbij de ladder waren, ging ik naar voren en greep de ladder met beide handen vast. Ik vond snel een plek voor mijn voeten en zette een paar stappen. Toen zag ik de windgenerator weer tegen de Nanjing Express slaan op ongeveer een meter aftand van mij. Aan de andere kant zag ik de mast ook tegen het schip aanslaan dus ik klom met alles wat ik in me hand in een snel ritme zo snel mogelijk naar boven. Boven me hoorde ik de bemanning, zo’n 15 mannen, in het chinees dingen roepen. Ze trokken hard aan het touw dat aan mijn harnas vastzat en dat hielp mij om sneller te gaan. De adrenaline schoot door mijn lijf en uiteindelijk had ik de 14 meter geklommen en trokken zo’n vier mannen mij aan boord. Ik was veilig. Uitgeput en hijgend liep ik naar de plek waar onze tassen stonden. Een paar meter achter de bemanning. Ik wilde zien hoe Alan naar boven kwam maar ik voelde mijn vermoeidheid en wilde mezelf niet in gevaar brengen of in de weg staan dus ik bleef zitten. De gedachten gingen door mijn hoofd. Wat als hij besluit ten onder te gaan met Taya? Wat als hij het niet haalt? Wat zou ik dan tegen Caty moeten zeggen? En toen zag ik de mannen aan het touw trekken. Mijn gedachten veranderden. Hij is een verstandige sterke man, hij haalt het wel. Ik hoop alleen dat de windgenerator niet tegen hem aanslaat. En daarna zag ik de bemanning ook hem aan boord trekken. Hij was ook veilig! Het was achter de rug. We waren aan boord. Ik legde de bemanning uit dat Taya zou zinken… Boot blup blup blup, en ik wees naar beneden. Zodat ze de touwen los zouden maken. We werden gevraagd mee te lopen om naar binnen te gaan en uit te rusten. Nog even liep Alan naar de zijkant van het schip. Hij keek een minuut, draaide zich om en kwam naar me toe. “She looks fine. She still looks good” zei hij. Ja, Taya leek in perfecte staat. Nog steeds kon ik het niet geloven dat we het tweede roer ook verloren hadden en dat we haar nu hier zouden achterlaten om naar 3000 meter diepte te zinken. De Chili Rise was voor ons een Chili Low. We werden naar het kantoor van de Master, Zhao Jie, gebracht. Daar kregen wat te eten en te drinken en moesten we onze paspoorten geven. Daarna kregen we allebei een eigen cabin en mochten we slapen. De volgende dag werden de overige formaliteiten afgehandeld. Het was een lange nacht geweest voor iedereen.

Inmiddels heb ik veel geschreven. Drie keer een warme lange douche genomen en we hebben over het 215 meter lange dek gewandeld. We hebben het stuurhuis mogen zien en krijgen drie maaltijden per dag die we met stokjes mogen eten. Er zijn zo’n 23 mannen aan boord en ik ben de enige vrouw. Er wordt goed voor ons gezorgd en de 2e Officier, Wu Junfa, spreekt ook een beetje Engels en heeft ons tandpasta gegeven. Hij gaf ons een tour op het dek en hij en zijn vrienden wilden graag met ons op de foto. We hebben de grootste cabins en eten in de ruimte met de Master, Officers en Chiefs. Morgen komen we aan bij de haven Coral. Daar moeten we eerst aan anker om te wachten tot vloed de volgende ochtend. Overmorgen wordt het schip aangelegd en zullen er 62.000 ton houtsnippers worden geladen. We moeten misschien nog even aan boord blijven zodat de Chileense … ons kan interviewen en dan hopen we snel aan land te kunnen gaan. We gaan waarschijnlijk samen naar Pennsylvania. Naar Alan zijn thuis.

De zonsondergang en zonsopgang zijn nog steeds onvergetelijk mooi. Er vlogen gisteren tijdens zonsondergang vier albatrossen achter en rond het schip en de zee is prachtig en rustig tot mijlen ver. Taya blijft voor altijd in onze herinneringen. De droom werd een ander avontuur dan verwacht maar we hebben een onvergetelijk avontuur gehad. We zijn dankbaar voor de professionele hulp en ook voor de lieve berichten van iedereen.

Je maintiendrai

Liefs Alan en Janneke

Hartelijke groeten van de Nanjing Express crew

Voor altijd in ons hart, R.I.P. Taya

  1. Kon dat niet anders met Taya? Leave a reply
  2. On Board the “Nanjng Express” …. Leave a reply
  3. Kort bericht van Janneke en… Leave a reply
  4. safe aan boord!! Leave a reply
  5. Fijn om te weten…. Leave a reply
  6. Sterk he dat spul……. Leave a reply
  7. Geen woorden meer….. Leave a reply
  8. Wat jammer! Leave a reply
  9. Vluchten of vechten….! Leave a reply